บททั้งหมดของ LOVE ATTACK Hostage and the Syndicate: บทที่ 11 - บทที่ 20

Kasalukuyan... Dumiretso agad si Leon sa kanyang silid pagkatapos na mahuling tumatakas ulit ang estudyante. Hindi siya tanga para hindi malaman na sinadya talaga nitong tumalon sa mismong harapan niya, na tila sinusubukan ang kanyang pasensya. Pagkatapos ng insidenteng yun ay sa banyo agad siya nagtungo at nagpasyang maligo. Upang alisin ang alinsangan na biglang naramdaman ng kanyang katawan. At nang matapos ay bumalik siya sa kanyang silid at malayang naglalakad palabas ng banyo. Bahagyang nakapulupot ang tuwalya sa kanyang beywang, sapat na para malantad ang mga namumutok na pandesal sa parte ng tiyan. Basa pa ang buhok kaya unti unting tumutulo sa tubig sa matipuno nitong dibdib. Kalmado ang bawat hakbang niya papunta sa closet. Hinding hindi maikakaila ang matikas nitong tindig, na tila may kung anong natural na kumpiyansa sa bawat galaw. At nang makalapit sa damitan ay binuksan nito ang pinto. Kumuha ng pantalon at isinuot ng walang pagmamadali. Kasunod ay ang itim na pol

Nahihirapan akong matulog kahit madaling araw na. Mayat maya akong nagigising. Sino naman kaya ang makakatulog sa ganitong lugar at sa ganitong sitwasyon? Tumayo ako para magbanyo. Pagkatapos ay naglakad na ako pabalik sa kama nang may marinig akong sigaw ng isang lalaki. Akala ko ay guni guni lang pero narinig kong muli ang pagsigaw. Baka may masamang nangyayari sa labas. Mabuti na lang at gising pa ako . Paano na lang pala kung may sunog? Inihanda ko ang ang aking sarili. Para kung sakali mang magkatakbuhan ngayong gabi ay hindi ako mapapag-iwanan dito sa loob ng bahay. Parang may sariling isip ang mga paa ko na dahan dahang naglakad palapit sa pintuan at marahan yung binuksan. Mabuti na lang at si Dina ang huling lumabas kanina at iniwan niyang hindi naka-locked ang pintuan. Madilim sa pasilyo pero may naririnig akong mga boses na hindi ko naman masyadong naiintindihan. Konting hakbang pa ang ginawa ko para malinaw na marinig ang mga nag-uusap. Wala naman akong balak na magtag

Tinuruan ako ni Joan kung paano umorder online ng Funeral flower gamit ang cellphone ko. May sariling card naman ako galing kay Papa. Sabi ni Joan ay pwede ka raw gamitin yun pambayad sa oorderin ko.Pumili ako ng pinakamagandang design ng bulaklak. Dapat sa una pa lang, ma-impress ko na agad sila. Wala akong pakialam kahit pa sobrang mahal. Kung kapalit naman ay ang kapayapaan ng buhay ko. “Salamat Joan.” sabi ko bago kami maghiwalay para umuwi.Nagtungo ako lugar kung saan kami maghihintay ng sundo pabalik sa mansion. Nakita ko agad si Dina at ang iba pa naming mga kasama. Wala doon ang iba na kasabay namin kaninang umaga. Ang sabi ni Dina ay iba iba raw ang oras ng uwi mga ito. Nakauwi na ang iba, samantalang nasa school pa rin yun ilan. Wala akong ganang sumakay ng sasakyan dahil naiisip kong sa mansion pa rin ni Leon ang uuwian ko.Nakatanaw lang ako sa labas ng bintana habang si Dina naman ay busy sa pagbabasa ng pocketbook nito. Narinig kong tumunog ang cellphone ko. May nag

Mag-asawa pala yung nakakita sa amin, si Mang Rudy at si Aling Tesa. Mabuti na lang at naniwala sila sa kwento kong magkasintahan kami ni Leon at tinulungan nila kami. Si Mang Rudy na ang umalalay kay Leon. Nasa 6ft kasi ang height ni Leon at ang laki ng kanyang katawan kaya hirap na hirap ako. Isinama kami ng mag-asawa sa tirahan nila. Malayo layo rin ang ang aming nilakad at hindi nga ako nagkamali, may mga bahayan dito. Halos kagaya nung baryo na pinanggalingan ko. Yung payak lang ang pamumuhay. Dinala kami ng mag-asawa sa isang kubo. “Dito dati nakatira ang anak ko at asawa niya pero nasa bayan na sila ngayon. Pwede nyo munang gamitin ito. “ ani Aling Tesa. “Paano ba ang gagawin natin dyan sa nobyo mo? Mukhang kinukumbulsyon na yan. Wala pa naman si Mang Igme na manggagamot at isa pa yung nasa ospital at may sakit.” tanong ni Mang Rudy pagkatapos niyang maihiga si Leon sa nakalatag na banig. “Magtanong ka muna sa kapitbahay kung sinong marunong gumamot.” baling nito sa a

“O nasan na ang nobyo mo?” tanong ni Ate Elsa. Wala na yung magpinsan sa kubo. “Pinauna na po ako. Ang tigas ng ulo, kaya na daw niya mag-isa.” sabi ko at naupo muli sa lamesa para ipagpatuloy ang pagkakape. Maya maya pa ay pumasok na rin si Leon. Wala pa ring kulay ang balat nito. Kaya lumapit ako. Nagulat pa siya nang hawakan ko ang kamay niya. “May lagnat ka pa nga.” sabi ko. Nag-alala ako dahil hindi siya pwedeng matigok na ako ang kasama niya. Kundi baka ako pa ang sisihin ng mga kasamahan niya. “Naku iho, mag-almusal ka muna pagkatapos ay magpahinga ka na. May sopas akong dala.” ani Ate Tesa. Walang imik na lumapit si Leon saka naupo. Ako na ang sumandok para sa kanya. Si Ate Tesa naman ay nagpaalam na dahil may kailangan pa raw itong gawin. Kaya kaming dalawa na lang ni Leon ang naiwan dito sa loob ng kubo. Bigla akong may naalala kaya dali dali akong umakyat sa silid at may kinuha. Pag balik ko ay may hawak na akong mag-asawang gamot na galing sa loob ng