Todos os capítulos de LOVE ATTACK Hostage and the Syndicate: Capítulo 451 - Capítulo 460

Biglang umaliwalas ang mukha ni Lian. “Talaga po?” masiglang sabi nito. Ang totoo ay kanina pa talaga siya inip na inip. Kanina pa kasi siya dito sa malaking bahay at walang makalaro dahil lahat ay abala. Masaya siya kanina pero nang marinig sa isang kasambahay na nanganganak daw ang isang inahing baboy ay biglang niyang naalala ang kanyang Lolo Andoy. Nung isang araw pa niya naririnig na malapit na raw manganak yung baboy. Gustong gusto pa naman niyang makita yun. Pero dahil sa sinabi ni Kendra ay nabuhayan siya ng pag-asa. “Pwede na po akong umuwi?” malawak ang ngiting tanong niya. “That’s what I said. Uwi, wag kang maglalabas ng gamit na hindi sayo.” Tumalon sa tuwa si Lian. “Yehey! Thank you po!” Kumunot ang noo ni Kendra dahil sa reaksyon ng bata. “Bye - bye po.” nakangiting sabi ni Lian bago tumalikod. Naiwang nakasimangot si Kendra “What a weird kid.” aniya bago muling binalikan ang mesa. Samantala, napatingin naman si Lian sa hawak niyang bola. Naalala niya ang

Hacienda Fatima…Sa ilalim ng malaking puno ng acacia, nagkukumpulan ang mga batang naglalaro. Si Lian lang ang may dalang tulak-tulakang ibong de-lata. May mahabang kahoy itong hawakan at maliit na gulong. Na kapag itinutulak ay bukas sara ang pakpak na de-lata.Kanina pa nakatingin si Lian sa laruan ng mga batang lalaki. Matagal na niyang gustong magka-robot, pero ayaw siyang bilhan ng kanyang ina. Panlalaki raw yun at dapat manika ang laruin niya.“Pahawak, isa lang.” sabi niya sa batang lalaki.“Hindi.” sagot nito sabay layo ng laruan.“Dun ka na. Bawal ka dito, wala kang robot.” sabi ni Kano, isang pitong taong gulang na batang lalaki, na gaya ni Lian ay single mom din ang ina dahil naanakan daw ng Afam.“Merun akong laruan…” sagot ni Lian at ipinakita ang hawak niya,.“Hindi naman robot yan.” supaldong sabi ni Kano.HIndi na nakipagtalo pa si Lian. Sa halip ay lumayo siya ng bahagya sa mga ito at nagsimulang mangolekta ng mga bato, tuyong sanga at piraso ng kahoy. Saka niya p

Sabay sabay na napalingon ang mga trabahador sa direksyon ng magkaibigan. “Aling dyan?” tanong ni Domeng. “Yung naka-gray na pang-itaas." sabi ni Andoy habang nakatingin kay Liam. “Akala ko ba nasa barko?” takang tanong ni Miyo. Biglang natameme si Andoy, oo nga pala… Kaso huli na para bawiin. “Eh syempre, bumababa rin naman ng barko yung tao.” mabilis niyang palusot. Nagtawanan ang mga kasama niya. “Pinaglololoko mo yata kami, Andoy. Lasing ka na yata.” “Hindi ah…” depensa ni Andoy. “Sige nga, kung talagang manugang mo ‘yan, bakit hindi mo lapitan?” paghahamon ng isa. “Eh may kausap na business partner. Nakakahiya namang istorbohin.” “Aba hindi lang pala seaman, negosyante rin ang manugang mo?” “Oo naman!” pagmamalaki ni Andoy. Kahit ang totoo ay kinakabahan na. Habang sa kabilang mesa ay napalingon si Rafael kay Liam., pigil ang tawa. “Dude, your father-in-law is really proud of you. A sailor and a businessman? I’m impressed too.” nakakalokong sabi nito. Napailing si

Pagkatapos nilang maligo at magpalit ng damit, magkatabing nakaupo ang magpinsan sa harap ng tindahan. Nilingon ni Jing si Dina.“Bip bip? Really?” anitong natatawa.Napahilot ng batok si Dina“Kinabahan ako eh.” aniyang natatangahan sa kanyang ginawa.“Ako rin. Nandito nga talaga ang boss ko?”“Pano kung magkita ulit kayo, kakausapin mo ba tungkol sa nangyari sa inyo?”Nagkibit balikat si Jing.“Hindi naman ako nabuntis, so walang dahilan. Saka baka hindi na rin niya ako naaalala…. Eh ikaw? Di ba sabi mo nagka-usap kayo? Buti pinayagan ka niyang umalis kanina”“Inalok niya akong ihatid. Pero tumanggi ako baka kasi makita niya si Lian. Pag-iisipan ko pa paano sila ipapakilala.” salaysay ni Dina.Ipinagpapasalamat niyang hindi siya pinilit o pinigilan ni Liam. Dahil kung naging dominante ito at ipinilit ang gusto, baka ngayon ay alsa balutan na naman siya dahil sa takot sa sindikato.Pero hindi ganun ang nangyari. Sa katunayan, noong maghiwalay sila sa bayan, kampante ang loob niya, wal

Matapos kumain, sabay na silang lumabas ng restaurant. “I’ll drive you home.” alok ni Liam. Nagbabakasakaling sasang-ayon ang asawa kahit alam niyang suntok sa buwan.., at hindi nga siya nagkamali dahil tumanggi ito. “May bibilhin pa ako.” tanggi ni Lian sa kanya. Pero sinubukan pa rin niya. “It’s getting late. Dahil sa akin kaya ka ginabi ng uwi.” “Ayos lang. Sanay naman ako dito sa lugar namin. Marami namang masasakyan dito.” Nasa mall sila kaya may pila sa parking lot ng mall mismo. Nasa mukha ni Liam ang protesta at ang pagpipigil na kumontra. Habang si Dina naman ay gatas ng anak ang nasa isip. Wala na itong gatas bukas ng umaga kaya kailangan na niya talaga yung mabili. “Salamat sa dinner.” sabi ni Dina. Mahinang bumuntong hininga ni Liam. “Okay…” isang salita lang pero parang hirap na hirap itong sabihin yun. Tumango si Dina at tumalikod na para dumiretso sa grocery section. Habang naglalakad ay sinisiguro niyang hindi nakasunod si Liam sa kanya. Hindi nito pweden