LOGINYuhei’s POV
Malamig.Iyon ang una kong naramdaman nang magmulat ako ng mata matapos ang video call. Malamig ang semento sa ilalim ng paa ko. Malamig ang bakal na nakapulupot sa mga pulso ko. Pero mas malamig ang katotohanang unti-unti nang lumulubog sa dibdib ko.Ako ang kapalit.Ako ang presyo.Hindi ko alam kung ilang minuto o oras akong tulala. Hindi ko alam kung ilang beses akong umiyak hanggang sa wala nang luhang lumabas. Ang alam ko lang, baWalang nagsalita matapos marinig ang sinabi ni Yuhei.I think... I was the reason it happened.Ang mga salitang iyon ay parang isang bato na inihulog sa tahimik na tubig. Walang ingay sa simula, pero unti-unti nitong binabago ang lahat.Nakatayo si Yuhei sa gitna ng war room, namumutla, mabigat ang paghinga, at parang hindi rin niya lubos na matanggap ang sarili niyang sinabi.Hindi niya alam kung saan nanggaling ang mga salitang iyon.Hindi niya alam kung bakit bigla niyang naramdaman na totoo iyon.Pero may bahagi sa kanya na sigurado.May bahagi sa kanya na natatakot.Dahil habang dumarami ang bumabalik na alaala, mas nagiging malinaw ang isang bagay.Hindi siya basta naroon noong gabing iyon.May dahilan.At ang dahilan na iyon ay sapat para mamatay ang mga tao."Yuhei."Si Leon ang unang nagsalita.Mahina ang boses nito.Hindi siya lumapit.Hindi rin siya umatras.Parang natatakot itong masira ang sandali."Ano'ng ibig mong sabihin?"Tahimik.Muling napahawak si Yuhei sa noo.Par
Parang huminto ang oras sa loob ng war room.Walang gumalaw.Walang nagsalita.Ang tanging naririnig ay ang mahinang ugong ng mga monitor at ang mabilis na paghinga ni Elijah.Nakatingin lamang siya kay Yuhei.Hindi niya inaalis ang tingin.Parang natatakot siyang kapag kumurap siya, mawawala ang alaala na ilang taon niyang hindi maalala."Ikaw iyon."Muli niyang sinabi.Mahina.Halos pabulong.Nanatiling nakatayo si Yuhei.Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman.Dapat ay hindi siya naniniwala.Dapat ay tawanan niya ito.Dapat ay sabihin niyang imposible.Pero hindi niya magawa.Kasi sa kaibuturan ng isip niya, may kung anong nagsasabing narinig na niya ang mga salitang iyon noon.Parang may isang pinto na unti-unting bumubukas.At sa likod nito...may ulan.May dilim.At may mga matang puno ng takot."Ano'ng ibig mong sabihin?"Sa wakas ay iyon lang ang lumabas sa bibig niya.Tumayo si Elijah.Mukha pa rin itong namumutla.Parang hindi pa rin nito matanggap ang sarili niyang alaal
Ang mga alaala ay parang salamin. May mga bahagi itong malinaw. May mga bahagi namang nababasag at nawawala. At minsan, may mga pirasong hindi mo alam na nawawala hanggang sa may magpaalala sa iyo na may kulang. Tahimik ang war room. Walang nagsasalita. Walang gumagalaw. Nakatitig lamang si Elijah kay Yuhei habang ang huli ay nakatayo sa gitna ng silid na parang nawalan ng balanse. Hindi dahil sa sakit. Hindi dahil sa takot. Kundi dahil sa pakiramdam na may kung anong bahagi ng sarili niya ang biglang nagising. May mga mukha. May mga tunog. May ulan. May boses. Pero walang malinaw na sagot. "I know you." Paulit-ulit na umalingawngaw sa isip ni Yuhei ang sinabi ni Elijah. Dapat ay imposible iyon. Wala siyang naaalala. Hindi niya kailanman nakita ang lalaking ito bago sila nagkakilala. Iyon ang pinaniniwalaan niya. Pero habang tinitingnan niya si Elijah ngayon, may kakaibang pakiramdam na hindi niya maalis. Parang may matagal nang pamilyar na presensya. Parang may
Minsan, hindi ang mga bagay na naaalala mo ang pinakanakakatakot. Kundi ang mga bagay na dapat ay naaalala mo pero hindi mo maalala. Tahimik na nakaupo si Yuhei sa loob ng sasakyan. Naka-off na ang makina. Nakapatay ang ilaw. Sa labas, unti-unti nang dumidilim ang kalangitan. Hindi siya gumagalaw. Hindi rin siya nagsasalita. Paulit-ulit lang sa isip niya ang iisang tanong. Paano ako naging bahagi ng Project Winter? Wala siyang maalala. Walang mission. Walang operasyon. Walang mga taong konektado rito. Wala. Pero habang mas pinipilit niyang alalahanin, mas lumalala ang pakiramdam sa dibdib niya. Parang may pinto sa isip niya na matagal nang nakasara. At ngayon, may kung anong pilit itong binubuksan mula sa kabilang panig. Napapikit siya. Huminga nang malalim. Isa. Dalawa. Tatlo. At saka... Ulan. Malakas na ulan. Malamig. Madilim. May isang ilaw sa malayo. At isang boses. Keep your eyes open. Bigla siyang napadilat. Mabilis ang paghinga niya. Pawis ang noo n
Walang gumalaw matapos mag-black ang monitor.Ang mga huling salitang naiwan sa screen ay parang nanatili sa hangin.ARE YOU SURE YOU REMEMBER EVERYTHING?Simple.Maikli.Pero sapat para guluhin ang isang bagay na matagal nang tinanggap bilang katotohanan.Nakatayo si Elijah sa harap ng monitor habang hindi inaalis ang tingin dito. Para bang kapag mas matagal niya itong titigan, may panibagong sagot na lilitaw.Pero wala.Itim lang.Tahimik.Parang hindi nangyari ang lahat."Elijah."Mahina ang tawag ni Leon.Hindi siya lumingon."Elijah."Mas matigas na ngayon ang boses nito.Dahan-dahan siyang huminga.Pagkatapos ay tumingin sa kanila.At sa unang pagkakataon mula nang makilala siya nina Leon at Riven, mukhang hindi niya alam ang susunod niyang gagawin."Patay siya."Mababa ang boses niya.Parang kinakausap niya ang sarili niya."Patay siya."Tahimik."Ako mismo ang nakakita."Lumapit si Riven nang isang hakbang."Then explain that."Napatingin si Elijah sa monitor.Hindi niya kaya.
Ang katahimikan ay may iba't ibang klase.May katahimikang payapa.May katahimikang nakakailang.At may katahimikang parang unti-unting lumulubog ang isang tao sa malamig na tubig.Iyon ang uri ng katahimikang bumalot sa war room.Nakatayo si Elijah ilang hakbang ang layo kina Leon at Riven, pero pakiramdam niya ay milya-milya ang pagitan nila.Hindi niya sila masisi.Hindi rin niya sila masisisi kung magagalit sila.Matagal niyang itinago ang Project Winter.Matagal niyang piniling huwag magsalita.At ngayon, hindi niya kontrolado kung paano ito lalabas.Iyon ang gustong mangyari ni Ghost.Hindi lamang ilantad ang katotohanan.Kundi ilantad ito sa pinakamasamang pagkakataon."Matagal mo na itong alam."Hindi iyon tanong ni Leon.Pahayag iyon.Tahimik si Elijah."Matagal mo nang alam na ikaw ang nagbigay ng final order."Hindi pa rin siya sumagot.At ang katahimikang iyon ang mismong sagot.Napatingin si Riven kay Elijah.Maraming bagay ang gusto niyang sabihin.Maraming tanong.Maram
Yuhei’s POVHindi agad nagsalita si Elijah habang pauwi kami.Tahimik ang sasakyan. Masyadong tahimik. ‘Yung klase ng katahimikan na parang may gustong sumabog pero pinipigilan lang.Hawak niya ang manibela. Mahigpit. Parang kung bibitaw siya, may mawawala.Ako
Yuhei’s POVMay klase ng dilim na hindi basta kawalan ng ilaw.Ito ‘yong dilim na may amoy.May tunog.May alaala.Nang magising ako, una kong naramdaman ang lamig ng bakal sa pulso ko. Hindi masikip, pero sapat para ipaalala sa’kin na hindi ako malaya.
Elijah’s POVTatlong araw.Tatlong araw mula nang umalis siya.At bawat segundo noon, parang may kulang na hangin sa mundo ko.Hindi ako natulog nang maayos. Hindi dahil sa trabaho. Hindi dahil sa giyera sa negosyo. Kundi dahil sa bawat sulok ng mansyon, may al
Yuhei’s POVAko ang nag-set ng meeting.Neutral ground.Private conference room sa isa sa oldest hotels sa city. Walang CCTV inside. Phones surrendered outside. Tatlo lang silang papayagan.Elijah.Renxiao.Adrian Vale.Ako ang huli pumasok.







