Five of Wands - 2/3

“นี่อีคุณบุรวิชญ์ เอาน้ำแข็งล้างปากซะ ไล่ให้เพื่อนไปดูเอ็น ไม่ได้ห่วงกันเลยใช่ไหม” เธอว่าพลางเอามือล้วงหยิบน้ำแข็งจากถังข้าง ๆ ยัดเข้าปากเพื่อนอย่างที่พูด “กินเข้าไปเลย จะได้ล้างปากเน่า ๆ แนะนำเพื่อนแต่ละอย่างหาดีไม่ได้” ถึงจะพูดแบบนี้ แต่เธอก็รู้ดีว่าบุรวิชญ์เป็นถึงผู้จัดการดารามือทอง และไม่ยอมให้เกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนอย่างเธอแน่นอน แต่ตอนนี้หมั่นไส้ขอระบายอารมณ์หน่อย

“หยุดดด หยุดบัดเดี๋ยวนี้…หน้าฉันเละเทะหมดแล้วนางเตย ฉันก็แค่พูดเผื่อเฉย ๆ ถ้าแกอยากรับงานเอ็น เราก็หาลูกค้าแบบงานเอ็นสายขาวสิ นั่งคุยเป็นเพื่อนกันเฉย ๆ ไง” บุรวิชญ์เอาทิชชูออกมาซับหน้าตัวเอง พร้อมพูดต่อ

“หรือแกจะลองมาเป็นดาราบ้างไหมล่ะ หน้าตาระดับแก ฉันว่าดีกว่าแม่อ้อ อรพิณนั่นเป็นกอง” บุรวิชญ์เสนอ พูดก็พูดเถอะ พุฒิตามีทั้งหน้าตาและความสามารถเพียบพร้อม แถมยังเป็นคนตั้งใจทำงานอย่างที่สุด คนทำงานด้วยไม่เหนื่อย ต่างจากยัยดาราสองหน้าตัวแม่ออสการ์ด้านหาผู้ชายคั่วคนนั้น ทำตัวเรื่องมากเหลือทน ขนาดเห็นไกล ๆ ยังต้องบึนปากใส่

“ได้ที่ไหนกัน เป็นดาราไม่ได้ใช้แค่หน้าตาสักหน่อย อีกอย่าง ฉันเรียนทำอาหารมานะ ไม่ใช่การแสดง อย่างฉันเนี่ยแสดงไม่ได้หรอก” พุฒิตาว่า พร้อมกระดกแก้วตามอีกครั้ง

“เฮ้ย แก เบาหน่อย เดี๋ยวก็เมาหรอก” บุรวิชญ์ปราม แต่คงไม่ทัน เมาแล้วแหละดูทรง คอพับคออ่อนขนาดนี้

“ขอย้อมใจหน่อยเถอะ ฉันจะหางานที่ไหนดีอ่าแก เงินเก็บก็หมดบัญชีแล้ว ต้องแย่แน่ ๆ” พุฒิตาคร่ำครวญขึ้นมาอีก ก่อนตบโต๊ะจนถ้วยกับแกล้มอันประกอบด้วยถั่วและพริกเกลือปลิวเข้าปากบุรวิชญ์ที่กำลังอ้าปากจะปลอบ

บุรวิชญ์เคี้ยวถั่ว กลืนลงคอไป พร้อมรับรู้ความแสบที่กระจายอยู่ตามแก้ม ใช่แล้ว พริกเกลือกระเด็นใส่หน้าเต็ม ๆ

“อร่อย เอ๊ย โอ๊ย กรี๊ด แสบ! นังเต๊ย! แกทำร้ายเพื่อน!!” บุรวิชญ์โวยวายพร้อมคว้าทิชชูมาเช็ดถู ส่วนพุฒิตาเมาแต่ก็ตกใจรีบขอโทษแล้วช่วยเพื่อนเช็ดหน้า

บุรวิชญ์เคืองแต่ก็ไม่ถึงกับโกรธ เพราะรู้ว่าคนเมาอาจซุ่มซ่ามเป็นธรรมดา เพียงแต่พุฒิตาอาจจะเพิ่มเลเวลกว่าชาวบ้านหน่อย เดือดร้อนคนรอบข้าง แต่ก็ไม่น่าถือสา เพราะเจ้าตัวไม่เคยเจตนา

ทว่าระหว่างทำความสะอาดพริกเกลืออยู่นั้นเอง บุรวิชญ์เหลือบไปเห็นคนรู้จักเข้า จึงชะงักกึก เขารีบยัดแก้วใส่มือพุฒิตาพลางทำเป็นยกแก้วตัวเองจิบ ก่อนส่งซิกให้อีกฝ่ายมองไปทางโต๊ะข้าง ๆ

“แก เก้านาฬิกาอย่ารีบหันนะ ทำเป็นมองไปเรื่อย” พร้อมบุ้ยปากทำหน้าพยักพเยิด เนียนซะเหลือเกิน

พุฒิตามึนเต็มที่แต่ยังทำทียกแก้วขึ้นจิบเครื่องดื่ม พร้อมหันไปทางเก้านาฬิกาตามที่เพื่อนสาวบอก “ไหนวะ เจอแต่โต๊ะชะนี” เก้านาฬิกาของเราไม่เท่ากัน

“เอ้าอีนี่ เก้านาฬิกาฉันก็สามนาฬิกาแกสิ เป๋อจริง ๆ เลย” บุรวิชญ์ปรามาส พุฒิตาจึงลุกไปยืนข้างเพื่อนสาว ทำทีกอดคอชนแก้วแล้วลอบมองตามทิศทางที่เพื่อนบอก

สิ่งที่เห็นคือ ภาพด้านข้างของปลายฟ้า เพื่อนรักเพื่อนซี้ในชุดเรียบ ๆ ไม่เหมือนมาเที่ยว แต่สิ่งที่ทำให้เธอต้องขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกไม่สบายใจคือ ปลายฟ้าเพื่อนเธอกำลังร้องไห้ ขณะนั่งอยู่กับผู้ชายสองคนที่ท่าทางคุ้น ๆ ชอบกล แต่ด้วยองศาและไฟในผับที่มืดเกินไปทำให้มองจากตรงนี้ไม่ถนัด

“แกเห็นเหมือนฉันเปล่าวะบีหนึ่ง” พุฒิตาถาม

“โอ๊ย บีหน่งบีหนึ่งอะไรเกิดไม่ทัน ชัดค่ะนังเตย นั่นนังฟ้าเพื่อนเรา!”

พุฒิตาคิดตามประสาคนเมาว่าตัวเองไม่ได้เมา ส่วนเรื่องตาฝาดหรือเปล่า ก็ยืนยันกันกับบุรวิชญ์แล้วเรียบร้อย

ขณะที่ตัวพุฒิตากำลังเจอมรสุมหนักหน่วง ทางปลายฟ้าก็ไม่ต่างกันสักเท่าไร เธอรู้มาว่าเมื่อเพื่อนสาวได้ฟังพินัยกรรมหลังจากบิดาเสีย กลับพบว่าบิดาไม่ได้หลงเหลือมรดกใด ๆ เอาไว้ให้ผู้เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวอย่างตนเลย แต่ดันยกทรัพย์สินทั้งหมดให้คนอื่น

รายละเอียดที่เหลือปลายฟ้าไม่ได้เล่า ถามว่าเธออยากรู้ไหม ตอบได้เลยว่ามาก แต่พยายามอดทนไม่ถาม และรอคอยจนกว่าเพื่อนจะอยากเล่าออกมาเอง

สิ่งเดียวที่พุฒิตารู้แน่คือ คนอย่างปลายฟ้าไม่มีทางมานั่งเศร้า น้ำตารินทำตัวห่อเหี่ยวในผับกับผู้ชาย ซ้ำยังเป็นผู้ชายถึงสองคนเด็ดขาด

เกิดอะไรขึ้น ฟ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ไอ้พวกสารเลวนั่นมันทำอะไรเพื่อนฉัน

ไวเท่าความคิด พุฒิตาวางแก้วของตัวเองลง คว้าเครื่องดื่มแก้วใหม่ที่บริกรเพิ่งวางเสิร์ฟพอดีขึ้นมา แล้วเดินโซเซตรงไปยังโต๊ะนั้น ปล่อยให้บุรวิชญ์อ้าปากค้าง

“เอ้า! เตย แกจะไปไหน ทำอะไรน่ะ!” ขณะจะลุกตามเพื่อนไป ก็มีโทรศัพท์เข้า บุรวิชญ์ที่เปิดโหมดสุดสั่นสะท้านอุราเอาไว้ ถึงกับสะดุ้ง ‘อุ๊ย’

“โอ๊ย ใครนะดันโทรมาตอนนี้” บุรวิชญ์ล้วงมือถือออกมาดู ก่อนเบิกตากว้าง เป็นสายสำคัญที่ไม่รับไม่ได้ ห่วงเพื่อนก็ห่วง แต่ชีวิตตัวเองก็สำคัญ บุรวิชญ์ชะเง้อมองตามหลังเพื่อนอีกครั้ง ฟ้าก็อยู่ คงไม่เป็นไรหรอก

เดี๋ยวเสร็จแล้วฉันจะรีบตามไปนะเตย คิดเสร็จก็พุ่งออกไปหาที่เงียบ ๆ เพื่อรับโทรศัพท์

“ฟ้า” พุฒิตาร้องเรียก ปลายฟ้าหันมาพร้อมน้ำตาอาบแก้ม ภาพน้ำตาของเพื่อนทำให้หญิงสาวตื่นตะลึง

ตลอดหลายปีที่ทั้งสองรู้จักกันมา เรียกได้ว่าแทบจะนับครั้งได้ที่เธอเห็นปลายฟ้าร้องไห้ เพื่อนเธอคนนี้เป็นคนเชื่อมั่นในตัวเองสูง ปากร้าย ใจกล้า แต่หลังจากคุณพ่อเสีย ปลายฟ้าถึงกับเปลี่ยนเป็นคนละคน สูญเสียความเป็นตัวเองไปจนหมด

พุฒิตาไม่ได้เอ่ยถามว่าใครทำเพื่อนเธอเสียน้ำตา และเพราะอะไรถึงร้องไห้ ณ เวลานี้สิ่งเดียวที่ต้องทำคือปกป้องปลายฟ้า

ซ่า...

ราเชนทร์ผู้กำลังนั่งเป็นเพื่อนปรับทุกข์ให้ลูกสาวอดีตเจ้าของโรงแรมอยู่ดี ๆ รู้ตัวอีกทีก็มีของเหลวเย็นพร้อมเศษผลไม้สาดลงมาเต็มศีรษะ ของเหลวดังกล่าวไหลลงตามใบหน้า เข้าปากบางส่วน...กลิ่นแบบนี้ รสแบบนี้ น่าจะเป็นแซงเกรีย…วิธีเสิร์ฟเครื่องดื่มแนวใหม่เหรอ แต่เดี๋ยวก่อน ไม่ได้สั่งแซงเกรียนะ ผิดโต๊ะ?

เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นเงาผู้หญิงคนหนึ่งในชุดเดรสสั้นรัดรูปสีเบอร์กันดีผ่านแว่นตาเลอะเครื่องดื่ม ราเชนทร์ยังมองเห็นไม่ชัด แต่มั่นใจแล้วว่าเครื่องดื่มแก้วนี้เขาไม่ได้สั่ง และคนเสิร์ฟก็ไม่ใช่บริกร ทว่าเป็นหญิงสาวผู้ไม่รู้โผล่มาจากไหน ถึงกับกล้าราดแซงเกรียใส่เขา

ราเชนทร์ถอดแว่น ยกมือลูบปาดเศษผลไม้และคราบของเหลวออกจากใบหน้า พร้อมส่งสายตาที่มองจากดาวอังคารก็ยังเห็นความในใจสื่อออกมาว่า ‘ต่อยกับพี่ไหมน้อง’

“ทำอะ...” ขณะกำลังจะอ้าปากถามอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจเต็มสูบ ก็กลับโดนสาวเจ้าสวนมาซะก่อน

“แกทำอะไรเพื่อนฉัน!!” น้ำเสียงกราดเกรี้ยวดังลั่นพร้อมกระชากคอเสื้อเขาขึ้นอย่างแรง แขกตามโต๊ะใกล้เคียงเริ่มหันมอง

ก่อนที่หญิงสาวจะทำอะไรมากไปกว่านี้ ราเชนทร์คว้าข้อมือหญิงสาวแล้วกระชากกลับ จนมือเธอหลุดจากคอเสื้อของเขา ทว่าก็ทำให้ตัวเธอเสียหลักเซปะทะกับแผงอกแน่นหนั่น หญิงสาวถูกล็อกข้อมือไว้ให้ประจันหน้า ดังนั้นเมื่อเธอเงยหน้าขึ้น ทั้งสองจึงสบตากัน

ราเชนทร์รู้สึกว่าช่วงเวลาที่ผ่านมายาวนานพอสมควร...

เริ่มจากเมื่อสิบกว่าวันก่อนที่ไปกินมื้อกลางวันกับเพื่อน ทั้งที่เป็นห้องอาหารโรงแรมหรูของเพื่อนเอง แต่ทั้งเขาและเพื่อนกลับได้รับประสบการณ์ท้องไส้ปั่นป่วนชวนอับอาย ต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่โรงพยาบาลจนเสียงานเสียการไปหลายวัน

เหตุการณ์ในวันนั้นทำให้แผนสร้างความประทับใจเพื่อพูดคุยกับดาราสาวอย่างอรพิณ ให้ตกลงมาเป็นไม้กันแม่ของเขาต้องล้มพินาศในสภาพอนาถสุด ๆ ทั้งหมดทั้งมวลเพราะเธอคนนี้คนเดียว เขาจำเธอได้แม่นเชียวละ!

“อ้อ! ที่แท้ก็คุณมารยาทงามนี่เอง ห้าแสนที่จ่ายมาเมื่อเช้ายังไม่เข็ดใช่ไหม” ราเชนทร์แสยะยิ้มเย็น

“โอ๊ย! ปล่อยนะ! ไอ้คนเฮงซวย!” พุฒิตาตกใจที่ได้ยินอีกฝ่ายเรียกเธอว่ามารยาทงาม ที่แท้ก็เป็นบักสี่ตาราแฉะ! ความตกใจเปลี่ยนเป็นความเดือดดาล เธอพยายามสะบัดตัวเองให้หลุดพร้อมผรุสวาทออกไป

“อะไรกันคุณ อยู่ ๆ มาสาดน้ำใส่เจ้านายผมได้ยังไง” ผู้ชายอีกคนข้าง ๆ พูดพลางรีบคว้ากระดาษทิชชูซับเสื้อให้ชายหนุ่มที่เขาเรียกว่าเจ้านาย

“ก็เจ้านายคุณทำเพื่อนฉันร้องไห้!” พุฒิตาส่งสายตาเคืองขุ่น กระแทกเสียงพร้อมดิ้นแต่ไม่มีทีท่าจะหลุดจากมือที่แข็งเหมือนคีมเหล็กนั้นสักที เธอเจ็บจนเริ่มรู้สึกชา

“ทำมาเป็นเก่ง สาดเหล้าใส่คนอื่น ตอนนี้มาร้องให้ปล่อยงั้นเหรอ” เขาเพิ่มแรงบีบให้อีกฝ่ายหยุดดิ้น แต่กลับได้ผลตรงกันข้าม

“จะปล่อยไม่ปล่อย นี่แน่ะ!” พุฒิตาดิ้นสุดแรงพร้อมยกขาหมายเตะหน้าแข้งของชายหนุ่มตรงหน้า เสียแต่ว่าเขาหลบอย่างรู้ทัน ไม่อย่างนั้นคงได้แจ้งข้อหาทำร้ายร่างกายจากแม่สาวคนนี้อีกกระทง

“ฤทธิ์เยอะนักนะ”