พ่อเลี้ยงภูตะวัน의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 61วันต่อมา.. ที่บ้านกำนัน"รถใครมา" กำนันที่กำลังนั่งทานข้าวกับลูกสาวอยู่มองออกไปเห็นว่ามีรถวิ่งเข้ามาจอด"ตะวัน" พลอยไพลินวางช้อนกำลังจะรีบเดินออกไปหาแต่ถูกพ่อห้ามไว้ก่อน"เป็นลูกผู้หญิง""........." แต่ก่อนพ่อก็หวงเธอแบบนี้แหละ จนพี่ชายน้อยใจคิดว่าพ่อรักแต่เธอ"สวัสดีครับพ่อกำนัน" เดินเข้ามาก็เห็นว่าเธอนั่งทานข้าวกับพ่ออยู่"อืม""คุณทานข้าวมาหรือยังคะ""ยังเลยครับ" ตอบเธอแต่สายตาแอบมองไปดูพ่อของเธอที่กำลังตักข้าวใส่ปาก"ถ้างั้นมาทานด้วยกันสิคะ""ทานได้เหรอครับ"พลอยไพลินเหลือบตาไปมองดูพ่อ ถ้าพ่อไม่ชวนเขาก็คงไม่กล้ามานั่ง"ตักข้าวมาเพิ่มอีกที่หนึ่ง" กำนันสิงห์สั่งแม่บ้านที่อยู่แถวนั้นภูตะวันยิ้มแป้นเดินเข้ามานั่งร่วมโต๊ะด้วยที่กำนันสิงห์ยังไม่เปิดใจกลัวว่าผู้ชายจะไม่จริงใจกับลูกสาว เพราะเห็นๆ กันอยู่ว่าเขามีผู้หญิงรอบตัวเยอะแยะทานข้าวเสร็จทั้งสองก็นั่งคุยกันอยู่ที่ห้องรับแขก ส่วนกำนันสิงห์ก็เปิดทีวีนั่งดูอยู่ไม่ไกล"ตอนเที่ยงออกไปทานข้าวด้วยกันนะ""ค่ะ""ทำไมต้องออกไปทานข้างนอกที่บ้านก็มีข้าวให้กิน"ไม่ว่าจะคุยอะไรกันกำนันที่นั่งอยู่ไม่ไกลก็ชอบพูดแทรก จนภู

พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 63"กูเอง!" ทนยืนดูไม่ได้แล้ว โมโหให้ใครมาฟาดงวงฟาดงาอยู่ได้"แต่น้อยหน่าเป็นพนักงานในบาร์...นะครับ" เกือบลืมเลยว่าคุยอยู่กับพ่อเลี้ยง"แต่กูเป็นเจ้าของบาร์""คุณ.." พลอยไพลินกำลังจะห้ามแต่ภูตะวันส่งสัญญาณสายตาให้รู้กันก่อน"ผมยังหาคนใหม่แทนเธอไม่ได้ครับ""ก็เปิดรับสมัครพนักงานสิ แค่นี้คิดไม่ได้หรือไง""ถ้ารับพนักงานใหม่กว่าจะเป็นงานก็คงอีกนาน""อะไรของมึงวะ ถ้ารับคนหนึ่งมันไม่เป็นงานง่ายก็รับมาสองคนสิ""ถ้างั้นผมลาออกจากผู้จัดการครับ""หือ??" เวทมนต์และภูตะวันถึงกับมองหน้ากัน"ผมจะลาออกจากผู้จัดการมาอยู่ข้างพ่อเลี้ยงเหมือนเดิมครับ""ใครๆ เขาก็อยากจะเป็นผู้จัดการ""แต่ผมไม่อยากเป็นแล้ว"จังหวะนั้นน้อยหน่าถือของในมือเข้าไปวางในห้องครัว แล้วก็เอียงหูฟังว่าด้านนอกเขาจะคุยอะไรกันอีก เธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าขัดคำสั่งพ่อเลี้ยง คงไม่ใช่เพื่อเธอใช่ไหม แบบเธอเนี่ยนะ แค่ผู้หญิงทำงานกลางคืนหาอนาคตก็ไม่ได้"ถ้ามึงไม่เป็นผู้จัดการแล้วใครจะดูที่นั่นให้กู""ก็ไอ้สิงหาไงครับ หรือไม่ก็พี่เวท""แต่กูบอกพ่อกำนันไว้แล้วจะให้มึงเป็นคนดู""ผมจะไปแจ้งพ่อกำนันใหม่ครับ""บอกเหตุผลกูมาหนึ่ง

พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 65🔞"ไม่นะคุณโซ่" เธอไม่อยากจะยอมแบบนี้อีกแล้ว ถึงยังไงเรื่องของเธอกับเขาก็เป็นไปไม่ได้ เขาอาจจะแค่ยังต้องการเธอถึงทำแบบนี้ ถ้าวันไหนที่เขาอิ่มเธอก็คงไม่มีความหมายกว่าจะหาโอกาสอยู่ด้วยกันแบบนี้ได้มีหรือที่ซอโซ่จะปล่อยโอกาสนี้ไป"ถ้าคุณไม่ปล่อยฉันจะตะโกนให้พ่อเลี้ยงได้ยินนะ""คุณไม่ทำแบบนั้นหรอก" ขณะที่พูดมือของเขาก็ไม่อยู่นิ่งพยายามถอดเสื้อผ้าเธอออกส่วนน้อยหน่าก็ไม่ได้ยอมให้เขาถอดง่ายๆ"เรื่องของเรามันคืออะไร" ไหนๆ ก็ห้ามเขาไม่ได้อยู่แล้ว และเธอก็ไม่กล้าทำร้ายเขาโดยการเรียกให้คนอื่นได้ยิน แต่เธออยากรู้ว่าเขาจะให้เธอเป็นอะไรซอโซ่ชะงักกับคำถามของเธอเล็กน้อย ในหลายวันมานี้เขาสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย แต่ก่อนไม่ใช่ว่าเขาจะไม่มองผู้หญิงคนนี้ แต่ก็มองแบบผู้ชายที่มองผู้หญิงสวยๆ ทั่วไป พอได้สัมผัสเธอแล้วถึงรู้ว่าที่มองเพราะตัวเองเริ่มสนใจเธอนั่นเอง"ถ้าคุณตอบไม่ได้คุณก็ออกไปเถอะค่ะ ที่ผ่านมาถือว่าเราสองคนไม่ได้มีอะไรกัน""จะไม่มีได้ยังไงน้ำแตกตั้งหลายที""ฉันไม่ได้พูดเล่นนะ ออกไป""อยากได้คำตอบใช่ไหมว่าเราเป็นอะไรกัน เธอยอมเป็นผู้หญิงของฉันไหมล่ะ""ฉันคิดว่าคุณควรจ

พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 67"พี่น้อยหน่าตื่นแต่เช้าจังเลยค่ะ" พลอยไพลินลงมาก็เห็นน้อยหน่ากำลังเข้าครัวอยู่"พี่กำลังทำอาหารค่ะว่าจะไปทำความสะอาดต่อ""พี่ไม่ต้องทำอะไรเยอะแยะขนาดนี้หรอกค่ะ พลอยแค่อยากให้พี่มาอยู่เป็นเพื่อนไม่ใช่อยากให้มาทำงานบ้านสักหน่อย""พี่ทำงานบ้านก็แลกกับเงินเดือน วันนี้น้องพลอยอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ""เลือกได้เหรอคะ" พลอยไพลินหมายถึงว่ามีอาหารให้เลือกด้วยเหรอ เพราะเมื่อวานนี้ได้ยินว่าอาหารจะหมดแล้ว"มีคนขึ้นมาส่งอาหารแล้วค่ะ""คุณโซ่มาส่งอาหารเหรอคะ" ที่พลอยไพลินถามเพราะตื่นเต้นแทนน้อยหน่า จะได้เจอคนรัก แต่เห็นสีหน้าอีกฝ่าย ก็รู้แล้วว่าไม่เป็นแบบที่ตัวเองคิด "เอ่อ..พี่มีอะไรให้ฉันช่วยไหม""ถ้าอยากช่วยก็ล้างผักพอแล้วค่ะ"วันต่อมา..วันนี้คุณหมอที่โรงพยาบาลนัดตรวจครรภ์ ภูตะวันเลยพาพลอยไพลินและน้อยหน่าลงมาจากดอย"พี่น้อยหน่าจะไปโรงพยาบาลกับพลอยเลยไหมคะ" พลอยไพลินถามน้อยหน่าในขณะที่นั่งรถลงเขามา"พี่อยากไปเอาของที่ห้องพักค่ะ จอดตรงไหนก็ได้นะคะเดี๋ยวฉันนั่งรถไปเอง" ประโยคหลังน้อยหน่าบอกเวทมนต์ที่ทำหน้าที่ขับรถ"ถ้างั้นก็ไปส่งโรงพยาบาลก่อนค่อยพาน้อยหน่าไปเอาของ""ไม่ต

พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 69วันต่อมา.. วันนี้ซอโซ่ต้องพาน้อยหน่าขึ้นมาส่งบนดอยแล้ว"งานเป็นยังไงบ้าง""ก็เรื่อยๆ ครับ""อะไรเรื่อยๆ ของมึงวะ""เมื่อไรพ่อเลี้ยงจะแต่งงานสักทีครับ""อีก 6 วัน อ้าวเฮ้ย กูถามเรื่องงานอยู่ดีๆ" เผลอบ้าจี้ไปกับมันซะงั้น"อีกตั้ง 6 วัน ผมขอขึ้นมาค้างที่นี่ทุกคืนได้ไหมครับ""แล้วใครจะดูงานแทนมึง""ก็ไอ้สิงหาไงครับ""สิงหามันก็มีงานของมันต้องทำ"ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกันอยู่น้อยหน่าก็แอบชะโงกหน้าออกมามองจากในครัวดูว่าพ่อเลี้ยงจะใจอ่อนไหม ถ้าต้องแยกกับเขาอีก 6 วัน เธอจะอยู่ยังไง นี่ขนาดเขายังไม่ลงดอยยังคิดถึงแล้ว"ถ้างั้นผมขอตัวนะครับ" ถ้าพ่อเลี้ยงไม่อนุญาตเขาก็อยู่ที่นี่ไม่ได้ ซอโซ่เดินคอตกออกมาหน้าบ้านน้อยหน่าที่กำลังทำอาหารอยู่มองออกมาอีกทีก็ไม่เห็นเขานั่งอยู่ตรงห้องรับแขกแล้วเขาไปไหนแล้ว? เธอรีบล้างไม้ล้างมือแล้วเดินออกมาดูหน้าบ้าน พอออกมาก็ไม่เห็นรถ..ไปก็ไม่บอกสักคำเย็นวันนั้นหลังทานข้าวเสร็จ.. น้อยหน่าเก็บทำความสะอาดทุกอย่างเสร็จแล้ว แต่ก็ยังไม่ขึ้นไปชั้นบนรออยู่ว่าเขาจะมาค้างที่นี่ด้วยไหม"วันนี้มันไม่มาหรอก""อุ้ยคุณเวท" น้อยหน่ามัวแต่ชะเง้อหน้ามองหน้าบ้