พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 31"แน่ใจนะว่านี่ชุดเด็กเสิร์ฟ" หลังจากที่ใส่ชุดเรียบร้อยแล้ว พลอยไพลินก็ยืนมองตัวเองใน กระจกบานใหญ่ที่ติดไว้ในห้องนี้..ถ้าก้มเก็บของนี่มีหวังเห็นทะลุไส้ทะลุพุงแน่แกร็ก.. จังหวะนั้นประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามา"เสร็จหรือยัง ฉันไม่มีเวลารอเธอทั้งคืนนะ""พี่คะมีชุดอื่นให้เลือกไหมคะ""เธอไปเป็นพนักงานเสิร์ฟนะไม่ใช่ไปบวชชี""เกี่ยวอะไรกับบวชชีวะเนี่ย""บ่นอะไรรีบออกมาสิ"เอาวะลองทำดูสักคืน อยากรู้เหมือนกันว่าจะได้เงินเท่าไร เพราะทางร้านยังไม่แจ้งรายได้เลย"ฉันต้องไปเสิร์ฟอาหารตรงไหนคะ" ปัญหาใหญ่กว่าชุดที่เธอใส่คือสถานที่แห่งนี้มืดมาก ถ้าไม่มีแสงไฟสลัวเธอคงมองไม่เห็นผู้คน แต่ก็ดูไม่ออกหรอกว่าใครเป็นใครเพราะมันเลือนลางไปหมดเลย "ทำไมมันมืดจังคะ""นี่มันบาร์นะจะให้เปิดไฟเหมือนห้างเลยหรือไง""น้องมาทางนี้หน่อย" จังหวะนั้นลูกค้ามองมาเห็นเธอใส่ชุดเหมือนกับเด็กเสิร์ฟคนอื่นเลยเรียก"ลูกค้าเรียกแล้วไปสิ"พลอยไพลินเดินตรงไปตามเสียงที่เรียก แต่กว่าจะไปถึงขาเธอชนเข้ากับเก้าอี้ของคนที่นั่งอยู่ระหว่างทางที่เดิน"สวัสดีค่ะรับอะไรคะ""น้องเป็นเด็กใหม่เหรอ""ใช่ค่ะฉันเพิ่งทำงานวันแรก""
최신 업데이트 : 2025-12-05 더 보기