พ่อเลี้ยงภูตะวัน のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 22🔞"อื้อ" เจอลิ้นเข้าไปขนาดนั้นเป็นพระอิฐพระปูนก็คงทนไม่ไหว สะโพกงามที่พยายามขยับหลบตอนนี้มันอยู่นิ่งเหมือนว่ากำลังรอให้อีกคนช่วยแบบลืมตัวเขาเป็นผู้ชายทำไมจะสัมผัสไม่ได้ว่าตอนนี้เธอกำลังมีอารมณ์คล้อยตามมากแล้ว จากที่สะกิดยอดเม็ดเสียวอยู่เรียวลิ้นนั้นก็ขยับต่ำลงมาจนถึงร่องเล็กก่อนที่จะแหย่ลิ้นเข้าไป"อ๊อยย" สะโพกงามขยับรับลิ้นครั้งนี้ไม่รู้ว่าเธอลืมตัวหรือต้องการมัน แต่เธอก็ได้ทำไปแล้วโดยการถ่างขาออกให้กว้าง เพื่อให้อีกฝ่ายดันลิ้นเข้ามาได้มากกว่านั้น "อื้ออ" ยิ่งเขากระแทกลิ้นที่ห่อตัวทำให้ความยาวมันเพิ่มขึ้นก็ยิ่งดันเข้ามาในร่องเล็กก่อนจะได้ยินเสียงดูด"อาาา อร่อยจัง" ใบหน้าคมเงยขึ้นมามองโดยที่ยังใช้นิ้วหัวแม่มือสะกิดยอดเม็ดเสียว ส่วนนิ้วกลางเขาแทรกมันเข้าไปในร่องแทนลิ้นเพื่อไม่ให้ขาดตอน "ซี๊ดดด ไม่ไหวแล้ว" ยิ่งได้ยินเสียงครวญครางของอีกฝ่ายมันก็ยิ่งทำให้เขาร้อนรุ่มมาก ยังไงวันนี้ต้องจัดการกับเธอให้ได้ เพราะครั้งแรกยังไม่เสร็จเขาเลยไม่นับ"โอ๊ย" พลอยไพลินสะดุ้งสุดตัวตอนที่ถูกของแข็งดันเข้ามา นี่เราบ้าไปแล้วเหรอถึงเคลิ้มไปกับเขาขนาดนี้ "เอาออกไปนะไอ้บ้า!""ซี๊ดด

พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 24"แล้วจะตามมาทำไม" ชายหนุ่มถือถังน้ำเดินไปทางหลังบ้าน​ เพราะจะต้องไปตักน้ำมาไว้ให้เธอใช้"ถ้าฉันไม่มาใครจะถือไฟฉายให้นายล่ะ" ที่จริงไม่ได้เป็นห่วงเขาขนาดนั้นหรอก ถ้าไม่ตามมาแสดงว่าเธอต้องอยู่บ้านคนเดียว แถมทั้งบ้านมีไฟฉายแค่อันเดียวด้วยภูตะวันเดินตรงเข้าไปบ่อน้ำที่เคยพาเธอไปอาบ"อย่าเดินเร็วนักสิ​ รอฉันด้วย""แบบนี้ไงถึงไม่อยากให้ตามมา ขาก็สั้นๆ เดินไวๆ หน่อยสิ""ใครขาสั้น..นายขายาวเองต่างหาก""เถียงคำไม่ตกฟาก เดี๋ยวปล่อยไว้ตรงนี้เลย"พลอยไพลินกลัวว่าเขาจะปล่อยเธอไว้ตรงนี้จริงๆ หญิงสาวรีบวิ่งตามหลังไปจนไม่ทันระวังขาไปเกี่ยวกับกิ่งไม้เข้า"โอ๊ย""เอาแล้วไง""เจ็บ""แค่เดินยังจะล้มแล้วนี่วิ่งทำไม""ก็นายบอกจะทิ้งฉันไว้ตรงนี้นี่""ใครเขาจะไปทิ้งเธอขี้กลัวขนาดนั้น"ผ่านไปสักพักที่บ่อน้ำ.."จะลงได้หรือยัง""ถึงแล้วเหรอ""อืม!"คนตัวเล็กปล่อยมือที่เกาะลำคอเขาอยู่ออกเพราะเธอขี่หลังเขามา"บอกไว้ก่อนนะว่าขากลับเดินเอง" ว่าแล้วชายหนุ่มก็ค่อยๆ ไต่ลงไปเพื่อตักน้ำ "มารับหน่อยสิ""ฉันยกไม่ไหวหรอก""แล้วจะมาให้เกะกะทำไม บอกให้มารับก็มารับสิ"หญิงสาวที่ถือไฟฉายอยู่ด้านบนก็

พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 26ได้ยินว่าเขาจะไม่กลับขึ้นมาอีกทำไมเธอถึงรู้สึกใจหาย เพราะถ้าเขาจะไม่กลับมานั่นหมายถึงเขาคงได้งานใหม่ หรือถูกมอบหมายให้ไปทำงานอื่น แล้วเธอจะได้เจอกับเขาอีกไหม ไม่ได้ถามด้วยว่าเขาเป็นคนที่ไหนแต่ทำไมเราถึงต้องมีความคิดแบบนี้ด้วย เขาจะไปไหนก็ช่างเขาสิ เมื่อไรพวกเขาจะปล่อยเราไปจากที่นี่ อยากกลับบ้านคิดถึงพ่อ ..ความคิดสุดท้ายที่บอกว่าคิดถึงพ่อ..แต่ภาพในความคิดนั้นทำไมมีแต่ใบหน้าของผู้ชายอีกคน ตกลงคิดถึงพ่อจริงไหมเนี่ยจนถึงเย็นวันนั้นเขาก็ไม่กลับมาจริงๆ จะห้ามความรู้สึกไม่ให้รอก็ไม่ได้ ทำไมถึงมีความรู้สึกกับเขาแบบนี้"ทำไมยังไม่ทานข้าว" ขณะที่กำลังคิดอะไรอยู่ก็ได้ยินเสียงนี้แว่วมา"นายตะวัน" ใบหน้างามหันขวับไปมองด้านหลัง "นายตะวัน?" ต้องเป็นเสียงเขาแน่ หญิงสาวรีบเดินออกไปดูแต่ก็ไม่มีใคร คนที่เขาให้มาเฝ้าเธอก็อยู่ข้างนอก แล้วเมื่อกี้เราได้ยินเสียงของใคร นี่เราบ้าไปแล้วเหรอหลังจากที่ทำอะไรง่ายๆ ทานแล้วพลอยไพลินก็กลับขึ้นชั้นบนเพราะตอนนี้ก็มืดมากแล้ว โชคดีที่มีไฟฟ้าใช้ แต่เธอก็ไม่กล้าเปิดไฟไว้ทุกดวงเหมือนที่ผ่านมากลัวว่าน้ำมันจะหมด ถ้าน้ำมันหมดเธอจะโวยวายกับใครได้ล่

พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 28"คงหลับแล้วมั้งครับ เรากลับกันดีกว่าไหม" รออยู่ในรถได้พักใหญ่คนในห้องก็ไม่เปิดไฟ ลูกน้องจึงชวนเจ้านายกลับ"เธอกลัวความมืด แม้แต่เวลานอนเธอก็ต้องเปิดไฟ""หรือครับ?" เหมือนกับลูกน้องจะไม่ได้สนใจเรื่องที่เธอกลัวความมืดเลย แต่สนใจพ่อเลี้ยงมากกว่า ทำไมดูเป็นห่วงเป็นใยมาก"มึงอย่ามากวนตีนกูได้ไหมไอ้เวท""ผมเปล่ากวนสักหน่อย ก็ผมไม่รู้นี่ครับว่าเธอกลัวความมืด" บางครั้งก็แอบเห็นอยู่หรอกว่าเธอกลัวมาก แต่คงกลัวตามประสาผู้หญิง"แล้วพ่อเลี้ยงจะเอายังไงต่อครับ ดูท่าแล้วเธอคงไม่ได้บอกเรื่องนั้นกับพ่อ" ซอโซ่ที่นั่งเงียบอยู่เลยถามสิ่งที่อยากจะรู้ เพราะลูกน้องก็ไม่รู้เลยว่าผู้เป็นนายคิดแผนอะไรไว้"ยังไม่มี" ทีแรกเขาคิดจะให้เธอเป็นเหยื่อ เพราะเธอเป็นลูกสาวที่ไอ้กำนันนั่นรักที่สุด ถ้าเห็นลูกชอกช้ำใจคนเป็นพ่อต้องปวดร้าวไม่ต่างจากลูกแน่ แต่ทำไมทุกอย่างมันถึงไม่เป็นตามที่คิดล่ะ "กลับ" ใช่แล้ว..ที่เขาทำไปทุกอย่างเพื่อจะเอาคืนไอ้กำนันสิงห์ อย่าลืมสิว่ามันเคยสั่งเก็บเขามาแล้วบาร์ในบ่อน.."พ่อเลี้ยงขาแนนซี่คิดถึงพ่อเลี้ยงจังเลยค่ะ" พอนั่งลงสาวๆ ต่างก็แย่งชิงกันมานั่งข้างๆ"กระต่ายขอเป

พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 30"ทำไมมันถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ ดูแลกันยังไง!" กำนันสิงห์ที่กำลังหาเสียงเพราะต้องเร่งทำคะแนน ต้องรีบกลับบ้านเมื่อได้รับรายงานว่าที่บ้านมีเรื่องทะเลาะวิวาทกัน"ก็คุณหนูน่ะสิคะ""ไม่เอาค่ะป้า" วิกาเอามือกุมแก้มตัวเองไว้ ส่วนสายตามองตำหนิแม่บ้านที่กำลังจะฟ้องสามี"เราต้องพูดบ้างค่ะคุณวิกา ดูสภาพคุณวิกาสิคะ""ทำไม! ยังอยากจะโดนอีกใช่ไหม""ไพลิน!" คนเป็นพ่อหันมาตะคอกลูกสาว เพราะชักจะนิสัยเสียไปกันใหญ่แล้ว"หึ.. พ่อก็ไล่ไพลินออกจากบ้านไปสิคะ กล้าไหมล่ะ"วิกาปรายตามองไปดูสามี เหมือนขอร้องว่าอย่าเอาเรื่องเพื่อนของเธอเลย"ไม่ต้องมาตอแหล" และจังหวะนั้นพลอยไพลินก็เห็นสายตาที่วิกามองไปหาพ่อ"พลอยไพลินพ่อชักจะไม่ไหวกับเราแล้วนะ!""พ่อกำนันคะ อย่าว่าให้ไพลินเลย วิกาขอโทษแทนไพลินก็ได้ค่ะ"แปะๆๆๆ อยู่ดีๆ พลอยไพลินก็ปรบมือเสียงดังขึ้นมา"ตีบทแตกจังเลยนะ​ แต่ก่อนทำไมฉันไม่เห็นแววเธอแบบนี้เลย หรือว่าซ่อนไว้จนมิด""ถ้าลูกยังไม่หยุด พ่อจะตัดค่าใช้จ่ายของลูก" จะให้ไล่ลูกสาวออกจากบ้านคงทำไม่ได้ แต่ถ้าตัดเงินเดือนลูกสาวต้องยอมเชื่อฟังบ้างแหละ"อะไรนะ?" เงินที่เธอใช้จ่ายอยู่ทุกวัน