พ่อเลี้ยงภูตะวัน のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 51"พี่น้อยหน่า" พลอยไพลินเดินออกมาจากห้องก็เห็นว่าน้อยหน่ากำลังปัดกวาดทำความสะอาดชั้นบนอยู่ "พี่ไม่ต้องทำหรอกค่ะ""คุณลงไปข้างล่างเถอะค่ะ""ฉันกำลังคุยกับเขาให้ปล่อยพี่อยู่""เรื่องของฉัน​ คุณไม่ต้องยุ่งหรอกค่ะ""พี่น้อยหน่า​ พี่อย่าทำแบบนี้ได้ไหม" พลอยไพลินเอื้อมไปจับมือน้อยหน่า แต่น้อยหน่าก็แกะมือของเธอออก"ฉันทำอาหารไว้ให้ข้างล่างแล้ว​ คุณลงไปทานเถอะค่ะฉันจะทำความสะอาดต่อ" เธอไม่ได้เป็นคนสำคัญของใคร ต้องทำดีเข้าไว้ให้มากๆ เผื่อพวกเขาจะยอมปล่อยเธอไปผ่านไปสักพักพลอยไพลินก็ตามภูตะวันลงมาชั้นล่าง"น้อยหน่าทำอาหารไว้ให้แล้วมาทานสิ""พี่น้อยหน่าเป็นพี่สาวเป็นเพื่อนฉัน​ ไม่ได้มาเป็นคนรับใช้""ไม่ต้องห่วงหรอกน่าเดี๋ยวจะให้เงินเดือนตามสมควร""ให้สองเท่า" เธอไม่รู้หรอกว่าเขาจะให้เงินเดือนพี่น้อยหน่าเท่าไรแต่เธอขอเพิ่มให้สองเท่าตัว คิดว่าคนแบบเขาคงให้ได้"อืม""อืมนี่ตกลงหรือไม่ตกลง""ตกลง! แต่ช่วยใช้น้ำเสียงใหม่หน่อยได้ไหม" ประโยคหลังเขากระซิบพูด เพราะลูกน้องอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้"ทำไม""ก็ไม่ทำไมหรอกจะกินไหมข้าว"ไม่กินได้ยังไงหิวจะตายอยู่แล้ว ที่จริงหิวตั้งแต่เมื่อคื

พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 53"พี่น้อยหน่า?""พลอย?""ไม่ใช่ฉัน" พลอยไพลินรีบบอกน้อยหน่าออกไปว่าเสียงปืนเมื่อสักครู่ไม่ได้ถูกเธอ"ไม่ใช่พี่เหมือนกัน" จังหวะนั้นน้อยหน่ากระโดดเข้ามากอดพลอยไพลินเพื่อรับลูกกระสุนปืน พลอยไพลินจึงนึกว่าน้อยหน่าถูกลูกกระสุนเมื่อสักครู่นี้เข้าไปแล้ว แต่อีกคนที่กอดเธออยู่ก็คือ.."นายตะวัน?" ถ้าไม่ใช่พี่น้อยหน่าหรือว่าจะเป็นเขา"พ่อเลี้ยง??" น้อยหน่าก็คิดว่าเป็นพ่อเลี้ยงหรือเปล่าที่โดนกระสุน"ไม่ใช่ฉันเหมือนกัน" ตอนนี้ทั้งสามหมอบคลานออกมาจากจุดเกิดเหตุเมื่อสักครู่ เพราะถ้าทำตัวให้ต่ำที่สุดคนยิงอาจจะมองไม่เห็นปั้ง! ปั้ง!! "อืม" เสียงปืนดังขึ้นอีกสองนัดภูตะวันเอามือปิดปากพลอยไพลินไม่ให้ร้องออกมา เพราะกลัวว่าพวกมันจะรู้ว่าพวกเขาหลบซ่อนอยู่ตรงไหน"ไอ้โซ่เป็นยังไงบ้างวะ" เวทมนต์เห็นซอโซ่กระโดดเอาร่างเข้ามารับลูกปืนตอนที่ฝ่ายตรงข้ามหันกระบอกปืนมาทางที่พ่อเลี้ยงอยู่"โซ่?" ภูตะวันรู้แล้วว่าทำไมกระสุนปืนถึงไม่มาที่พวกเขา เพราะซอโซ่เอาร่างตัวเองรับลูกกระสุนไว้นี่เอง "อยู่ตรงนี้ก่อนนะ น้อยหน่าฝากด้วย" เขาฝากน้อยหน่าให้ดูเธอไว้ เพราะจะไปช่วยเวทมนต์พาซอโซ่ไปไว้ในที่ปลอดภัยก

พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 55"ถ้าผมไม่ได้ตัวเธอกลับไปด้วยผมจะไม่ออกไปจากที่นี่""ศักดิ์ศรีความเป็นพ่อเลี้ยงของมึงไปไหนหมด""ขอร้องนะครับกำนัน เรื่องที่ผ่านมาทุกอย่างเราจะลืมมันไป ผมจะให้ผู้ใหญ่มาสู่ขอเธอกับพ่อกำนัน""ใครจะยกลูกสาวให้คนเจ้าชู้แบบมึง"ชายหนุ่มมองขึ้นไปชั้นบน กลัวว่าเธอจะได้ยินสิ่งที่พ่อเธอพูด ที่จริงเธอได้ยินหมดทุกถ้อยคำ เพราะเธอยังไม่ได้เข้าไปในห้อง"นั่นมันเรื่องแต่ก่อน""ฉันจะเชื่อได้ยังไงว่าแกจะไม่เอานิสัยเดิมๆ กลับมาใช้ตอนที่มีลูกฉันแล้ว""ผมจะทำให้พ่อกำนันเห็น""ถ้างั้นก็ขายบ่อนและบาร์ทิ้งไป"เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะบอกว่ามันไม่ใช่ของเขาจะขายคงไม่ได้เพราะมันเป็นของพ่อ"ผิดแล้ว..แกเองไม่ใช่เหรอที่ไม่อยากจะขาย""ผมคิดว่าเรื่องนี้มันไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องที่เราคุยกันเลยนะครับ""เกี่ยวสิ เพราะถ้ายังมีบ่อนและบาร์อยู่ ผู้หญิงก็จะอยู่รอบกายของแก""ผมจะวางมือให้ลูกน้องเป็นคนดูแล""หึ! ในที่สุดสิ่งที่แกเลือกก็ไม่ใช่ลูกสาวฉัน กลับไปคิดให้ดีฉันให้เวลาแกสามวัน ถ้าถึงสามวันแกยังคงพูดคำเดิม ก็ไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้า""ไม่นะครับ""ใครก็ได้มาพามันออกไปที""พ่อกำนันผมขอร้องล่ะ""เ

พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 57🔞[บ้านบนดอย] หลังจากออกจากโรงแรมมาเวทมนต์ก็พาขับรถขึ้นดอยแบบไม่ต้องให้เจ้านายได้สั่ง เพราะรู้ได้เลยว่าจะให้พาไปที่ไหน"แล้วเครื่องปั่นไฟมีน้ำมันไหมล่ะคะ" สิ่งเดียวที่พลอยไพลินเป็นกังวล เรื่องที่เขาพาเธอหนีพ่อมายังไม่คิดหนักเท่ากับเรื่องน้ำมันหมด"มีไหมล่ะไอ้เวท""สงสัยน้ำมันจะหมดแล้วมั้งครับ" เพราะวันนั้นฉุกละหุกใครจะมีเวลาไปปิดไฟบ้านล่ะ ตั้งแต่วันที่ซอโซ่ถูกยิงยังไม่มีใครขึ้นมาที่นี่เลย"วันนั้นฉันเปิดน้ำไว้ในห้องน้ำอยู่คงพอมีน้ำใช้" พลอยไพลินจำได้ว่าเปิดน้ำไว้ใช้อยู่ตอนที่เครื่องปั่นไฟทำงาน"ถ้างั้นเดี๋ยวผมกลับลงไปซื้อน้ำมันก่อนดีกว่าครับ""ไม่ต้องหรอกค่ะคุณเวท กว่าจะกลับไปกลับมาเหนื่อยแย่เลย""ถ้างั้นมึงก็กลับไปดูไอ้โซ่มันหน่อย พรุ่งนี้เช้าค่อยเอาน้ำมันขึ้นมา""ครับ" ก่อนที่จะกลับลงไปเวทมนต์ก็เข้าไปตรวจสอบความเรียบร้อยของในบ้านก่อน"คุณจะไปไหน" หลังจากเวทมนต์กลับลงไปแล้ว เธอไม่ยอมให้เขาออกห่างกายเลย"จะลงไปดูว่าไอ้เวทมันปิดบ้านให้หรือยัง""ฉันลงไปด้วย""จะลงไปทำไม""ฉันไม่กล้าอยู่คนเดียวมันมืด""เดินขึ้นลงมันอันตราย""ถ้างั้นก็ไม่ต้องลงไปดู""หึหึ""คุณขำ

พ่อเลี้ยงภูตะวัน บทที่ 59ตุ๊บ!"โอ๊ย อะไรวะทำแบบนี้กับลูกค้าได้ยังไง!""ใจเย็นสิโซ่" สิงหาผ่านมาเห็นตอนนั้นพอดีรีบเข้ามาห้ามซอโซ่ไว้"มันทำอะไรเธอหรือยัง"น้อยหน่าไม่กล้าสบตา​ เธอได้แต่ส่ายหน้ามองต่ำ"ตอบมา​ มันทำอะไรเธอหรือยัง!""มันแค่จับขา""มือข้างไหน..กูถามว่ามือข้างไหนที่มึงจับ!""ผมขอโทษครับ วันนั้นผมยังทำได้คิดว่าจะไม่มีปัญหา""วันไหน""เอ่อ..คือ..""ลากมันออกไป อย่าให้กูเห็นหน้ามันอีก" พนักงานผู้ชายรีบเข้ามาช่วยกันลากตัวลูกค้าคนนั้นออกไป"ทำไมต้องโมโหขนาดนี้ด้วยวะ" สิงหาแปลกใจเพราะไม่ใช่ว่าซอโซ่ไม่เคยทำแบบที่ลูกค้าทำสักหน่อย "ไปทำงานสิ" สิงหาไล่ให้พนักงานกลับไปทำงาน ส่วนลูกค้าที่ตกใจสิงหาก็จัดการคุยให้เข้าใจกันก่อน เพราะพนักงานเสิร์ฟไม่ใช่สาวนั่งดริ้งค์ห้ามทำรุ่มล่ามแบบนี้อีกวันต่อมา.. และวันนี้พ่อเลี้ยงภูตะวันก็ได้มาทำตามพิธี พร้อมกับพ่อและแม่เพื่อสู่ขอเธออย่างเป็นทางการ"พ่อคะ" พลอยไพลินเห็นพ่อไม่รับไหว้"ก็นั่งสิ จะยืนค้ำหัวผู้ใหญ่อยู่ทำไม""วันนี้ฉันจะมาสู่ขอลูกสาวกำนันให้กับลูกชายของฉัน""รู้แล้ว!""พ่อ""พ่อก็ตอบว่ารู้แล้วจะให้พ่อตอบว่ายังไง""ถ้าพ่อยังทำตัวแบบนี้ ฉัน