All Chapters of บ้านไร่นี้มีรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้รู้สึกแคร์ภรรยามากมายนัก แต่เธอก็เป็นคนเดียวที่สามารถผลักดันเขา ให้ก้าวขึ้นไปในตำแหน่งการงานที่ดีกว่านี้ เพราะบิดาของเธอนั้นเป็นข้าราชการระดับสูง มีเส้นสายมากมายกับคนใหญ่คนโต“สะ..สวัสดีครับคุณแฟน”“คุณแฟนรู้จักกับหิรัญด้วยเหรอคะ”“รู้จักสิคะคุณแอร์” เธอเอียงหน้าหนีตัวเขาที่บังไว้ สบตากับคนบนเตียง “ก็เราเป็น...”ชายหนุ่มทั้งสองคนต่างลุ้นกันตัวโก่งว่าเธอจะพูดว่าอะไร โดยเฉพาะคนที่เป็นสามี ซึ่งตอนนี้ใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมากองอยู่บนพื้น“คนรู้จักที่เหมือนเพื่อนร่วมงานกัน” แล้วเธอก็อธิบายถึงสาเหตุที่ทำให้รู้จักกันให้ภรรยาของเขาฟัง“แบบนี้นี่เอง แล้วทำไมคุณเป้ถึงไม่รู้จักหิรัญล่ะคะ”“พี่เป้เขาไม่ค่อยได้อยู่ที่นี่ค่ะ ส่วนใหญ่เขาจะอยู่แต่ที่ไร่” ยุทิตย์มองหน้าคนที่ตอบคำถามแทนแล้วยิ้มให้กำลังใจเธอ เขารู้ว่าเธอเสียใจ ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แต่ต้องมารับรู้ปัญหาใหญ่ถึงสองเรื่องในวันเดียวกัน ตอนเช้าเรื่องแม่ ตกบ่ายเรื่องของคนรัก คงหนักหนาสำหรับเธอมาก เขาโอบบ่าของเธอ“เราคงต้องกลับจริง ๆ แล้วครับคุณแอร์ คุณหิรัญ จัดงานแต่งงานเมื่อไหร่ก็อย่าลืมบอกเราด้วยนะครับ” เธอบอกกับเขาว่าหลังจากค

ร้านอาหารฐวรรษใช้ฝ่ามือแตะแผ่นหลังทิตยาเบา ๆ พาเธอเดินไปยังมุมโปรดของตัวเอง เขาโทรมาจองโต๊ะกับทางร้านไว้ล่วงหน้า และเหมายกโซนเพื่องานนี้โดยเฉพาะ วันนี้เขาต้องบอกความในใจกับเธอให้ได้“ร้านสวยจังเลยค่ะพี่ต้น” เธอบอกกับเขา มองไปรอบ ๆ อย่างสนใจ“พี่ตั้งใจพามาที่นี่ เพราะคิดว่าต้องถูกใจน้องปลายแน่” แล้วยื่นเมนูให้เธอ“พี่ต้นจะทานอะไรคะ ปลายอยากทานตั้งหลายอย่างเลยค่ะ” “น้องปลายสั่งได้เลยครับ วันนี้พี่ต้นให้น้องปลายเป็นคนตัดสินใจทุกอย่าง” “ขอบคุณนะคะ ใจดีแบบนี้จะไม่ให้ปลายรักได้ยังไงคะเนี่ยะ” เธอพูดโดยที่สายตายังมองเมนู แล้วรีบเรียกพนักงานมาสั่งอาหารเพื่อกลบเกลื่อนความอายฐวรรษส่งเมนูคืนพนักงานหลังจากสั่งไวน์ไปหนึ่งขวด และหันมาสนใจสาวสวยที่เอาแต่สนใจบรรยากาศโดยรอบ ไม่ยอมมองหน้าเขาเลย“น้องปลายครับ มองหน้าพี่หน่อยได้ไหม”“ไม่ได้หรอกค่ะ ปลายเขิน”“ที่น้องปลายพูดเมื่อกี้ พูดจริงหรือพูดเล่น” เขาถามตามที่ใจเรียกร้อง ไม่สนแล้วว่าเธอจะมองอะไรอยู่เมื่อถูกถามตรง ๆ เธอจึงรวบรวมความกล้ามองหน้าเขา “พูดจริงสิคะ” เธอตัดสินใจแล้ว จะช้าหรือเร็วก็ต้องบอกเขาอยู่ดี ก็บอกมันตอนนี้เลย “ปลายรักพี่ต้นมานานแล้ว

“คุณต้น แล้วเรื่องของเราล่ะคะ ถ้าคุณรักเธอแล้วคุณมาทำแบบนี้กับมีนาทำไมคะ” มีนาร้องไห้ฟูมฟาย เรียกร้องความเห็นใจจากลูกผู้หญิงด้วยกัน เธอไม่สนหรอกว่าคนอื่นจะรักกันขนาดไหน คนจนอย่างเธอที่ต้องถีบตัวเองขึ้นมาอยู่ระดับนี้ได้ เธอต้องผ่านผู้ชายมาทุกประเภท แต่ไม่มีใครที่สมบูรณ์แบบเท่าเขาเลย ผู้ชายนุ่มนวล ใจดี และเป็นสุภาพบุรุษที่สำคัญเขาใจป้ำมาก ๆ เรื่องอะไรจะปล่อยให้หลุดมือง่าย ๆ ถึงแม้เมื่อกี้เธอจะเล่นละครไปแล้วบทหนึ่ง คือขอกอดลาเขาเป็นครั้งสุดท้าย พร้อมกับเงินก้อนเพื่อไปก่อร่างสร้างตัว แต่มันก็เป็นแค่การแสดงเท่านั้นแหละ จะมีงานไหนสบายเท่ากับงานไซด์ไลน์คงไม่มีอีกแล้ว“ผมว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะมีนา” เขาพูดเสียงขรึม “คุณน่าจะรู้ตัวดีนะ ว่าเราคบหากันในฐานะอะไร” เขาไม่อยากพูดออกไปตรง ๆ เพราะมันดูจะแรงเกินไป“พี่ต้นคะ ปลายออกไปก่อนดีกว่าค่ะ” ทิตยาส่งยิ้มให้คนรัก แม้ในใจจะรู้สึกลังเล แต่เธอก็ไม่อยากอยู่ฟังเรื่องแบบนี้ เธอจำผู้หญิงคนนี้ได้แล้ว เพราะเคยเห็นเธอมาหาเขาอยู่สองสามครั้ง“ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้นแหละปลาย เขาไม่ใช่คนสำคัญของพี่ ปลายต่างหากที่พี่แคร์” เขากุมมือเธอไว้แล้วบีบแน่น มือของเธอเย

หญิงสาวหัวเราะชอบใจ ซบหน้ากับอกแกร่งนั้นเนิ่นนาน แล้วรีบผละจากอกอุ่นเมื่อนึกขึ้นได้ “ลืมไปเลยค่ะ ปลายตั้งใจจะมาชวนพี่ต้นไปกินอาหารญี่ปุ่นที่ชั้นล่างด้วยกัน เขาส่งบัตรส่วนลดมาให้หลายวันแล้ว ไปด้วยกันนะคะ”“ไปจ้ะ แต่ขอพี่เซ็นเอกสารด่วนสองสามทีก่อนนะ รอพี่แป๊ปเดียว” เขาบีบจมูกเธอเบา ๆ อย่างเอ็นดู แล้วรีบลุกไปจัดการกับเอกสารบนโต๊ะทำงาน ที่ทำค้างไว้ตั้งแต่มีนาเข้ามาทิตยามองตามหลังคนรัก นึกดีใจที่ตัวเองไม่ได้ทำตัวงี่เง่าออกไป ซึ่งต้องยกความดีให้กับพี่แฟน เพราะถ้าพี่แฟนไม่เข้ามาช่วย สติของเธอก็คงแตกไปแล้ว เธอคงจะร้องไห้โฮแล้วเชื่อคำพูดของหล่อน แล้วความสุขแบบนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นอย่าใช้ความรู้สึกของตัวเองตัดสินใจ ถ้ายังไม่ได้พิสูจน์ สิ่งที่ตาเห็น สิ่งที่ได้ยิน ใช่ว่าจะจริงเสมอไปคำพูดของรุ่นพี่ดังเข้ามาในหัวสมองของเธออีกครั้ง และเธอต้องนำไปปฏิบัติให้ได้..................ยุทิตย์เดินทางมาถึงโรงพยาบาลที่มารดาของแฟนสาวรักษาตัวอยู่ เขาตรงไปที่ฝ่ายการเงินเพื่อจ่ายเงินค่ารักษา“ไม่มียอดค้างอะไรอีกแล้วใช่ไหมครับ”“ไม่มีแล้วค่ะ ตัดยอดค่ารักษาถึงเมื่อวานนี้นะคะ”เมื่อได้รับการยืนยัน เขาจึงหยิบบัตรเค

เธอส่งสายตาค้อนใส่เขา แต่ไม่กล้าปริปากพูดอะไร เพราะวางตัวไม่ถูกเหมือนกัน “เมื่อไหร่จะรับรักพี่สักที พี่จะได้ขอหนูแต่งงาน หรือเราจะข้ามขั้นกันดี แต่งก่อนแล้วค่อยรับรักพี่ก็ได้นะ”“มาอารมณ์ไหนคะ เมื่อกี้ยังดุแฟนอยู่เลย”ชายหนุ่มมองเธอแล้วทำหน้าทะเล้น แววตาเป็นประกาย “อารมณ์รักไง รักหนูแฟนที่สุดในโลก” “ไปได้น้ำขุ่น ๆ คุณพ่อกับคุณแม่จะกลับมาเมื่อไหร่คะ” เธอเปลี่ยนเรื่องคุยให้ไกลตัว“แฟนรักพี่เป้ไหมครับ” เขาไม่สนใจคำถามของเธอ จึงได้สายตาอาฆาตจากเธอกลับมาแทนคำตอบ “จะกลับประมาณสิ้นเดือนนี้แหละครับ อยู่ที่ไทยไม่เกินเดือนก็จะไปอีก”“ท่านจะไปไหนอีกคะคราวนี้”“เห็นว่าจะไปแสวงบุญกับเพื่อน ๆ นะ มีอะไรจะถามอีกมั้ยครับคุณผู้หญิง” เขาส่งสายตาล้อเลียนเธอ เธอยื่นสองมือไปประกบแก้มของเขา แล้วบีบเข้าหากันจนปากจู๋ เธอหัวเราะเสียงใส เมื่อใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติของเขาเปลี่ยนไป“ไม่มีอะไรแล้วค่ะพ่อหมู”“เดี๋ยวจะจับทำแม่หมูซะเลย” เขาพูดไม่ชัดนัก เพราะเธอยังไม่ยอมปล่อยมือเธอหัวเราะกับความขี้เล่นของเขา “ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า คนหล่อ ๆ แบบพี่เป้ก็ทำหน้าตาน่าเกลียดเป็นด้วย” ยุทิตย์มองคนรักแล้วยิ้มอย่างมีค