All Chapters of บ้านไร่นี้มีรัก: Chapter 31 - Chapter 40

“เขาอาจจะกลับตัวได้จริง ๆ ก็ได้นะหนูแฟน อย่าคิดมากเลยนะ เดี๋ยวน้าจะคอยช่วยดูอีกแรง แต่วันนี้น้าขอกลับก่อนก็แล้วกัน” “ค่ะน้า พรุ่งนี้เจอกัน” เธอกล่าวลา แล้วเดินสำรวจความเรียบร้อยของประตูทุกบานก่อนเดินขึ้นห้อง ปิดประตูลงกลอนแน่นหนาเพราะกลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย เธอหยิบชุดนอนกุญแจห้อง และอาวุธติดมือไปด้วย แล้วเดินออกไปอาบน้ำโดยไม่ลืมล็อกประตูไว้ก่อน………………..สุชาติรีบหับประตูห้องนอนให้เหลือเพียงช่องนิดเดียว เมื่อเห็นลูกสาวของภรรยากำลังเดินไปเข้าห้องน้ำ เขาไม่ได้ตั้งใจจะแอบดูเธอ แต่มันเป็นความบังเอิญที่เขาก็จะไปอาบน้ำพอดี แต่เมื่อเปิดประตูออกมาเห็นเธอ เขาจึงรีบปิดประตูทันที เขายังจำรอยแผลที่ได้รับคราวนั้นได้ดี และรู้สึกขยาดไปชั่วขณะ แต่ตอนนี้เขาเริ่มอยากลองดูอีกสักครั้ง เพราะเธอคงไม่โชคดีเป็นครั้งที่สองแน่ และเขาก็คงไม่โชคร้ายซ้ำสองเหมือนกัน ความคิดอันแสนชั่วร้ายทำให้เขาเปิดประตูออกจากห้อง เดินสำรวจทั่วห้องน้ำด้านนอกอย่างใจเย็น เพื่อมองหาร่องรอยที่สามารถแอบดูข้างในได้ และโอกาสก็เข้าข้างเขาแต่ยังไม่ทันที่จะได้ลงมือทำชั่ว แอบดูคนที่อยู่ข้างใน เขาก็ต้องรีบย่องกลับไปที่ห้องนอน เพราะเสียงภ

สุชาตินำเงินที่ได้มาจากภรรยา มาเช่าแท็กซี่สภาพดีคันหนึ่งวิ่งรับส่งผู้โดยสาร ความจริงเงินที่ได้มานั้นเพียงพอสำหรับเช่าแท็กซี่อยู่แล้ว แต่เขาก็อยากได้มากกว่านั้น เพื่อเอาไปทำทุนต่อยอดสำหรับอย่างอื่นบ้างแต่ในเมื่อมันไม่ได้ตามที่ใจต้องการ เขาก็ต้องดิ้นรนด้วยตัวเองไปก่อน เขาขับรถไปเรื่อย ๆ จนถึงจุดหมายปลายทางตามที่ผู้โดยสารบอกส่งผู้โดยสารเสร็จเขาก็ขับรถหาลูกค้าไปเรื่อย ๆ แล้วก็คิดถึงลูกสาวขึ้นมา เมื่อเห็นป้ายบอกทางชี้ไปยังเส้นทางคอนโดที่เธออาศัยอยู่ เขาตัดสินใจเลี้ยวรถไปทางนั้นและขับไปที่คอนโดของลูกสาวเขาโทรศัพท์ถึงเธอ “อยู่ที่คอนโดหรือเปล่า บังเอิญพ่อผ่านมาทางนี้เลยแวะมาหา”(พ่อรอหนูอยู่ตรงนั้นนะ เดี๋ยวหนูลงไปหา)ได้ยินเสียงตอบรับอย่างดีใจของลูกสาว มันทำให้เขารู้สึกดีเหลือเกินที่เธอไม่รังเกียจเขา ตอนนี้ลูกของเขาอยู่ดีมีความสุข มีรถ มีคอนโดเป็นของตัวเอง แต่เขาไม่มีอะไรเลยที่คู่ควรจะเป็นพ่อของเธอ ดังนั้นอย่าให้คนอื่นรู้ ลูกจะได้ไม่ต้องอายใครดีกว่า เขารออยู่ไม่นาน ก็เห็นลูกสาววิ่งมาทางที่เขายืนรออยู่พร้อมกับรอยยิ้มเต็มใบหน้า“พ่อจ๋า หนูคิดถึงพ่อจังเลย” เธอโผเข้าหาอ้อมกอดที่ถวิลหา“พ่อก็คิ

“บอกให้นิ่ง ๆ ไม่เชื่อกันเลยใช่ไหม” เขาโทษว่าเป็นความผิดของเธออย่างไร้เหตุผล จับเรือนร่างนุ่มนิ่มลงไปนอนบนโซฟา แล้วทาบตัวตามลงไป ทั้งสองต่างส่งสายตาหวานซึ้งให้กันอย่างลืมตัว“ปลายหายใจไม่ออกค่ะ” หญิงสาวเป็นฝ่ายเรียกสติกลับมาได้ก่อน เธอเบี่ยงหน้าหนีเขาใบหน้าแดงซ่าน“ให้พี่จูบหนึ่งทีก่อน พี่ถึงจะยอมปล่อย” เขาต่อรองอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่า“ขี้โกง ปล่อยปลายก่อนสิคะ ปลายหายใจไม่อ..” คำพูดของเธอจบลง เพราะปากของเธอโดนปิดด้วยริมฝีปากของชายหนุ่มเรียบร้อยแล้วหญิงสาวหลับตาพริ้ม รับจูบดูดดื่มของเขาด้วยความเต็มใจ และเผลอครางในลำคอ เมื่อถูกปลายลิ้นของเขาสอดเข้ามาในปาก สำรวจไปทุกซอกทุกมุมอย่างละมุนละไม ฐวรรษอดใจในความยั่วยวนตรงหน้าไม่ไหว จึงทำการหักหาญน้ำใจเธอ ด้วยการฉวยโอกาสจูบชิมรสหวานของริมฝีปากช่างเจรจา และตอนนี้เขาก็ติดใจจนยากจะผละออกมาได้ เขาสำรวจความหวานในปากของเธอไม่รู้เบื่อ จูบซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยอมตัดใจปล่อยเธอ เพราะกลัวจะคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ จนทำเกินเลยไปมากกว่านี้เขาส่งสายตาลึกซึ้งใส่เธอ “หวานจัง ปากก็เล็กแค่นี้ ไม่น่าเชื่อว่าจะหวานมากมายขนาดนี้”หญิงสาวมองตาเป็นประกายของคนรักด้ว

เขากระชากผมเธอจนเธอหน้าหงาย เธอเดินถอยหลังตามแรงเขาไปด้วยความเจ็บปวด รีบยกสองมือไปจับมือของเขาที่จิกผมไว้ ธิมาดาเจ็บระบมไปทั้งหน้าและศีรษะ แต่เธอก็ยังไม่ยอมหมดหวัง คิดหาวิธีที่จะช่วยตัวเองให้หลุดพ้นจากน้ำมือของชายชั่ว และวิธีเดียวที่ต้องทำเพื่อเอาตัวรอดในตอนนี้ก็คือแกล้งยอม“น้าชาติจ๊ะ อย่าทำแฟนแบบนี้เลยจ้ะ แฟนเจ็บ แฟนยอมทุกอย่างแล้ว” เธออ้อนวอน “นะจ๊ะน้าชาติ ปล่อยแฟนก่อนนะ แฟนยอมแล้ว แฟนจะยอมเป็นของน้าชาติ แต่น้าชาติต้องไม่ทำให้แฟนเจ็บแบบนี้นะ.. น้าชาติจ๋า แฟนยอมน้าชาติแล้ว แต่น้าชาติต้องอ่อนโยนกับแฟนนะ เพราะแฟนไม่เคย” เธอตะล่อมด้วยความกระดากอายเมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มลังเล มือที่จิกผมเธอเริ่มเบาขึ้นมากสุชาติลังเลอยู่ชั่วครู แต่เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายไม่มีทางสู้ตนได้จึงยอมปล่อยมือ“ถ้ายอมแต่แรกก็ไม่ต้องเจ็บขนาดนี้ แต่น้าไม่เชื่อหรอกนะว่าหนูยังซิงอยู่ อย่ามาหลอกน้าเลย แต่ถึงยังไงน้าก็ไม่สนเรื่องนั้นหรอก ถ้าน้าอยากได้ ต่อให้ผ่านมาเป็นร้อยครั้งน้าก็จะเอา” พูดจบเขาก็เดินเข้าไปโอบกอดหญิงสาวจากทางด้านหลัง เพราะเธอยังไม่ยอมหันมาเผชิญหน้ากับเขาธิมาดาย่นคอหนีปลายจมูกที่ซุกลงมาด้วยความขยะแขยง แ

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงสารวัตรอานนท์ก็มาถึงโรงพยาบาล เขาสอบปากคำของธิมาดาอย่างละเอียด รับปากว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้เธอแล้วจึงขอลากลับ.....................ภายในห้องพิเศษของโรงพยาบาล“พี่แฟน ทำไมไอ้เลวนั่นมันถึงกล้าทำขนาดนี้นะ คุณแม่ก็อยู่ไม่ใช่เหรอคะ แล้วป่านนี้คุณแม่จะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้” หลังจากที่ได้ฟังเรื่องราวที่หญิงสาวให้การกับเพื่อนตำรวจของเธอไป ทิตยาก็โมโหตัวต้นเหตุอย่างมาก “พี่โทรคุยกับน้าเงินแล้วจ้ะ” เธอพูดออกไปอย่างลำบาก เพราะเริ่มเจ็บตรงใบหน้าที่โดนเย็บถึงสิบเข็ม“ไม่ต้องพูดหรอกแฟน เดี๋ยวจะเจ็บมากไปกว่านี้ ส่วนเรื่องแผลที่หน้าไม่ต้องกังวลนะ พี่ให้หมอศัลยกรรมให้อย่างดีไม่มีแผลเป็นแน่นอน สั่งจ่ายโดยคุณบอสเป้” ชายหนุ่มพูดตามที่ได้รับคำสั่งจากเพื่อนมาอีกทอดหนึ่ง ที่เอาโทรศัพท์ในสำนักงานมาใช้ชั่วคราว และตอนนี้กำลังเดินทางมา“พี่เป้จะมาเหรอคะ อุ๊ย..ซี๊ด” เธอถามด้วยความดีใจ และต้องสูดปากร้องครางเพราะความเจ็บ“พี่แฟนระวังหน่อยสิคะ” คนปลอบน้ำตาร่วง เมื่อเห็นรุ่นพี่ยกมือกุมแก้มน้ำตาคลอเบ้า ……………….มีนาเดินกลับไปกลับมาอยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉิน เพราะเป็นห่วงอาการของบิดา ซึ่งเธอก็ยังไ