บ้านไร่นี้มีรัก のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

“ไม่ใช่ผีหรอกหนู พี่มั่นใจว่าเป็นคนแน่นอน” เขาจับมือที่เกาะแขนเขาไว้ เรื่องความกลัวผีของเธอเขาก็พอจะรู้จากน้องสาวมาบ้าง เธอคงจะกลัวมากสินะ“นอกจากแฟนแล้วก็ไม่มีใครอยู่ในบ้านจริง ๆ นะคะ ถ้างั้น..เอ่อ..” เธอควรจะพูดยังไงดีว่าให้เขาขึ้นไปดูในห้องนอนกับเธอหน่อย ที่ฟังดูไม่น่าเกลียดหรือเหมือนให้ท่าเขา“เอางี้นะ เดี๋ยวพี่ขึ้นไปดูให้ แฟนรออยู่ที่นี่ก่อนนะ พี่จะออกไปที่รถหน่อย”“แฟนไปด้วยค่ะ” หญิงสาวรีบลุกขึ้นแล้วเดินกอดแขนเขาไปด้วย“ยัยตังเม” เขาแกล้งกระเซ้าให้เธอผ่อนคลาย แม้จะอยู่ในช่วงวิกฤติ แต่เขาก็ชอบที่ถูกกระทำแบบนี้หึ ๆ ๆชายหนุ่มมุดเข้าไปในรถแล้วเปิดลิ้นชักด้านหน้า หยิบของบางอย่างออกมายัดใส่กระเป๋าเสื้อสูทที่พาดไว้กับหัวเบาะ แล้วนำมันออกมาสวมก่อนเดินกลับเข้าไปในบ้าน จูงมือหญิงสาวแล้วเดินเข้าบ้านเดินพ้นบันไดขึ้นมาก็หยุดเดิน เมื่อถูกกระตุกมือ“ห้องแฟนค่ะ” เธอชี้ไปที่ประตูแล้วพูดไม่มีเสียงกับเขา ชายหนุ่มจึงเดินไปที่หน้าประตู หยิบบางอย่างที่อยู่ในเสื้อมาถือไว้“รอพี่อยู่ตรงนี้นะ” เขากระซิบบอกเธอ“ไม่เอาแฟนจะไปด้วย แฟนกลัว” เธอหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นปืนในมือเขา แยกไม่ออกว่ากลัวผีหรือกลัวป

“หรือว่าไอ้ต้นมันจะชอบน้องปลาย.. ไม่น่าจะใช่.. หรือว่าน้องปลายชอบไอ้ต้น.. หรือว่าพวกเขาเพิ่งจะปิ๊งกัน” เขาจะดีใจมาก ๆ ถ้ามันเป็นเรื่องจริง เพราะเพื่อนเขาคนนี้เป็นคนดี สามารถดูแลน้องสาวเขาได้แน่นอน ถึงแม้ว่าฐานะทางครอบครัวจะไม่ได้เลิศเลอเท่าเทียมกับเขา แต่เขาก็ไม่ได้สนใจตรงจุดนี้เลยแต่ถ้าพูดถึงฐานะทางบ้านของเพื่อนเขาคนนี้ก็ไม่ได้แย่อะไรเลย เป็นครอบครัวข้าราชการระดับสูงในจังหวัดบ้านเกิด บิดาเป็นอัยการ ส่วนมารดาเป็นผู้อำนวยการโรงเรียนมัธยม ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะเกษียณแล้ว แต่ก็ยังมีชื่อเสียง เป็นที่รู้จักของคนในจังหวัดไม่ได้การแล้ว.. เขาต้องคอยสังเกตทั้งสองอย่างใกล้ชิด เพื่อตามหาความจริง……………..เช้าวันใหม่ยุทิตย์มาถึงโต๊ะอาหารเป็นคนแรก เขาสั่งให้ป้าแจ่มตักข้าวต้มให้ก่อนโดยไม่รอกินพร้อมสองสาว เพราะมีธุระเร่งด่วนที่ต้องทำก่อนเข้าบริษัท.. กว่าที่พวกเธอจะมาถึง ข้าวต้มในชามของเขาก็พร่องไปเกือบหมดถ้วยแล้ว“สวัสดีค่ะพี่เป้” ธิมาดาทักทายอีกฝ่ายพร้อมรอยยิ้ม“สวัสดีจ้ะ หลับสบายดีมั้ย”“ดีค่ะ”“พี่เป้ทำไมไม่รอปลายกับพี่แฟนบ้างคะ” ทิตยาทักท้วง เมื่อเหลือบไปเห็นข้าวต้มอันน้อยนิดในถ้วยของพี่ชาย “พี่

ณัฐเดินไปถึงบริเวณด้านหน้าของร้านอาหาร แล้วโทรหาหญิงสาวอีกคนที่นัดเจอกันที่นี่ “น้องแนนครับ พี่ยังทำธุระให้คุณแม่ไม่เสร็จเลย จะทำยังไงดีล่ะ.. ยังไม่เรียบร้อยเลยครับ.. เราเลื่อนนัดจากเที่ยงเป็นเย็นนี้แทนดีไหม.. น่ารักที่สุดเลย งั้นตอนเย็นเราค่อยเจอกันนะครับ.. ขอบคุณนะครับที่ไม่งอนพี่.. พี่ณัฐก็รักน้องแนนครับ บ๊ายบายครับ” เขารีบเดินหลบออกไปจากที่ซ่อน เมื่อเห็นณัฐกดวางสาย ทำทีไปเข้าห้องน้ำ ประวิงเวลาอยู่สักครู่จึงเดินกลับไปที่โต๊ะ และเขาก็ไม่มีอารมณ์ที่จะมานั่งฟังผู้ชายเจ้าเล่ห์หยอดคำหวานใส่หญิงสาวได้อีกแล้ว เพราะกลัวว่าตัวเองจะคุมอารมณ์ไว้ไม่อยู่“น้องปลายครับ พี่มีงานด่วนเข้ามา พี่ว่าเรารีบกลับกันดีกว่านะ”“แต่ปลายเพิ่งทานข้าวไปได้นิดเดียวเอง แล้วยังคุยกับณัฐเขาไม่รู้เรื่องเลยค่ะ”“งั้นเดี๋ยวณัฐไปส่งให้ก็ได้นะปลาย ให้พี่ต้นเขากลับไปก่อน” เขารีบเสนอ เพราะโอกาสที่จะได้ใกล้ชิดสาวรออยู่ตรงหน้าแล้ว“ไม่ได้หรอกครับคุณณัฐ ปลายเขามากับผมก็ต้องกลับกับผม กลับด้วยกันเดี๋ยวนี้แหละน้องปลาย” เขาเสียงแข็งใส่เธอด้วยความหึงหวง และความไม่พอใจชายหนุ่มอีกคนที่หวังจะฉวยโอกาส“ปลายจะกลับกับณัฐค่ะ” เธอไม่พ

“ฉันแค่ไฟเขียวให้เท่านั้นนะ แต่จะจีบติดหรือเปล่ามันขึ้นอยู่กับตัวนายคนเดียวนะต้น เรื่องนี้ฉันจะไม่ยุ่ง” ยุทิตย์บอกกับเพื่อน เขาไม่คิดจะสอดมือเข้าไปยุ่งกับเรื่องนี้อยู่แล้ว เพราะเขาถือว่าเป็นเรื่องของคนสองคน“ฉันจะพยายาม” “ขอให้สมหวัง” แล้วทั้งสองก็ดื่มฉลองร่วมกัน สักพักก็เรียกมนูญให้มานั่งดื่มด้วยกัน กว่าจะเลิกราจากกันก็หลังจากร้านปิดไปอีกเป็นชั่วโมง.....................เช้าตรู่ของวันใหม่ธิมาดาเดินลงมาจากชั้นบนเป็นคนแรก และทันเห็นป้าแจ่มกำลังเดินออกไปพร้อมถาดอาหาร มองปราดเดียวก็รู้ว่าเตรียมไว้สำหรับใส่บาตร“สวัสดีค่ะป้าแจ่ม จะใส่บาตรเหรอคะ”“ค่ะ”“ขอแฟนใส่ด้วยได้ไหมคะ”“ได้สิคะหนูแฟน” ป้าแจ่มยิ้มรับอย่างยินดี แล้วชวนเธอเดินไปด้วยกันยืนรอประมาณห้านาทีก็เห็นพระสงฆ์สองรูปเดินมาตามถนน ใส่บาตรเรียบร้อยแล้วเธอจึงขอตัวลาเพื่อไปทำธุระ“ไม่รับประทานข้าวก่อนเหรอคะ”“ไม่ค่ะป้า แฟนต้องรีบไป ไปก่อนนะคะป้า” แล้วเดินไปถามถนน เพื่อออกไปขึ้นรถที่หน้าปากซอยเมื่อคืนเธอบอกกับรุ่นน้องไว้แล้ว ว่าจะไปทำธุระในช่วงเช้า จะเข้าบริษัทช้าไม่เกินสองชั่วโมง เอกสารต่าง ๆ ที่ต้องเซ็นเธอนำไปวางไว้บนโต๊ะของยุทิตย

แต่ถ้าอยู่ที่ไร่เขาก็จะยุ่งจนไม่มีเวลาคิดถึงเธอ กว่าจะนึกถึงเธอก็ตอนที่อยู่ในห้องนอนนั่นแหละ บางวันก็ไม่ได้นึกถึงด้วยซ้ำเพราะเหนื่อยมาก พอหัวถึงหมอนก็หลับทันที เขาจะเป็นคนประเภทที่ว่ายิ่งอยู่ใกล้ยิ่งอยากเห็นหน้า แต่ถ้าอยู่ไกลกันก็แล้วไป แค่คิดถึงในใจก็พอนั่งทำงานไปได้สักพักใหญ่ ประชาสัมพันธ์ก็โทรมาบอกว่าหญิงสาวมาถึงแล้ว เขามองนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือ.. เกือบสามชั่วโมงที่เธอหายไป และตอนนี้เธอกลับมาแล้ว รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก แล้วเริ่มทำงานอย่างมีสมาธิมากขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า....................ห้องทำงานของทิตยาหญิงสาวนั่งอ่านข้อความที่พิมพ์ค้างไว้บนหน้าจอมือถือเป็นสิบรอบแล้ว กำลังลังเลว่าจะส่งดีหรือไม่ เธอนับหนึ่งถึงสิบแล้วตัดสินใจกดส่งออกไป แล้วยกหูโทรศัพท์ตั้งโต๊ะกดเบอร์ติดต่อภายใน (ครับน้องปลาย) “พี่ต้น..” เธอเรียกเขาแล้วเงียบไปชั่วครู่ “เย็นนี้พี่ต้นว่างไหมคะ ปลายอยากให้พี่ต้นพาไปทานข้าวน่ะค่ะ” เธอพูดรัวเร็วเหมือนกลัวลืม (ว่างครับ น้องปลายอยากทานอะไร พี่ต้นจะพาไป) “อะไรก็ได้ค่ะ.. แค่มีพี่ต้นทานด้วยปลายก็พอใจแล้ว” เธอเริ่มรุก รู้ส