All Chapters of เมียดื้อของเฮียโซล: Chapter 91 - Chapter 100

น้ำเสียงเธอนุ่มแต่แฝงความแข็งกร้าว แววตาท้าทายจับจ้องเข้ามาในดวงตาผม เธอกำลังเอาคำโกหกมากล่อมใจตัวเอง หรืออาจเป็นความหวังสุดท้ายที่กำลังพังครืนลงมาอย่างไร้ทางหนี ก็จริงอย่างที่เธอพูด ผมควรจะแคร์เหมยมากกว่าคนอื่น ในตอนแรกผมคิดว่าเอาอยู่ ไม่อยากให้เหมยรู้เรื่องนี้เพราะกลัวเธอจะเข้าใจผิดคิดว่าผมยังอาลัยอาวอนอยู่กับแฟนเก่า ผมคิดมากอยู่หลายวัน เพราะคำว่าบุญคุณมันค้ำคอ เมื่อสองวันก่อนน้าอรแม่ของมิ้งค์มาหาผมถึงคอนโด เธอก้มลงกราบเท้าขอร้องให้ผมช่วย ผมไม่รู้จะปฏิเสธยังไง เมื่อน้าอรยกเอาเรื่องราวในอดีตที่เคยช่วยชีวิตแม่ของผมมาอ้าง ผมเลยจำใจตกปากรับคำของเธอไป เพราะคิดว่าให้มิ้งค์มาอยู่ห้องผมแค่สองสามวัน แล้วผมจะหาที่อยู่ให้เธอใหม่ แต่มันไม่ทัน เมื่อเหมยแฟนของผมดันมารู้เรื่องราวเสียก่อนบรรยากาศในห้องเงียบงัน ราวกับอากาศในนั้นกำลังกลั่นตัวกลายเป็นความอึดอัดที่กดทับอยู่บนหน้าอกของทั้งสองคน พีชยืนตรง มือข้างหนึ่งยกขึ้นลูบหน้าผากอย่างหนักหน่วงเหมือนพยายามควบคุมอารมณ์ที่เดือดดาลไม่ให้ปะทุออกมา สายตาคมกริบของเขากวาดมองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเย็นชา ขณะที่มิ้งค์ยืนนิ่ง สีหน้าของเธอสั่นระริกเหมือนคนถูกตบกลาง

@5 นาทีต่อมาเสียงเพลงยังคงกระหึ่มไม่หยุด แสงไฟสีม่วงและเขียวพาดผ่านใบหน้าคนเมาในผับอย่างวูบวาบ ภาพของเหมยหลินที่เริ่มโอนเอนจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ดูอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ดวงตาของเธอแดงเรื่อ ริมฝีปากอ้าออกน้อยๆ เหมือนพยายามกลืนบางอย่างลงคอแต่ไม่สำเร็จ เธอคว้าแก้วขึ้นกระดกอีกครั้งแบบไร้สติ"อึก !!! 🍻 แอว๊ะ !"เสียงขย้อนเบาๆ ดังขึ้นถัดจากแก้วสุดท้าย แก้มเธอเริ่มตุ่ยขึ้นจนน่ากลัวว่าอีกไม่กี่วินาทีต่อมา ทุกอย่างที่ดื่มเข้าไปอาจจะย้อนกลับออกมา"อ้าวๆ มึงอย่าพึ่งอ้วกตรงนี้นะอีเหมย" ควีนรีบประคองเพื่อนรักทันทีก่อนที่เหมยหลินจะคอตกซบลงตรงหัวไหล่ของเธอ แทบจะต้องเขยิบเก้าอี้มารับตัวเพื่อนสาว เธอยื่นแขนออกมากั้นไม่ให้เหมยหลินล้มหน้าคะมำไปกับโต๊ะ แววตาเธอตื่นตกใจ แต่ก็เต็มไปด้วยความเอือมระอา"ควีนนนน...กูเมาแล้วอ่ะ...กูอยากอ้วก มึงพากูไปห้องน้ำที"เสียงอ้อแอ้ของเหมยหลินสั่นเครือ เธอยกมือขึ้นปิดปากเองแบบลวกๆ พยายามลุกขึ้นยืนแต่ขาก็สั่นระริกจนแทบจะทรุดลงนั่งอีกครั้ง"เฮ้อ...! ลำบากกูจนได้ มึงน่ะมึง ไม่รู้จะกินอะไรนักหนา กินเยอะขนาดนี้เดี๋ยวก็ได้น็อคตายกันพอดี"ควีนบ่นพลางพยุงร่างบางของเพื่อนขึ้น มือหนึ่งโอบ

สามปีก่อนที่เฮียพีชคบหาดูใจกันกับเธอคนนั้น ฉันจำได้ดีว่าเฮียมักจะอัพสตอรี่ภาพคู่กับเธอ และบอกเธอเสมอว่าเฮียรักเธอ รักเธอมากๆในตอนนั้น ฉันแค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งมองหน้าจอโทรศัพท์ด้วยหัวใจที่ปวดหนึบ แสงจากจอทาบแสงลงบนใบหน้าฉันที่กำลังเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลั้นความรู้สึกบางอย่างไม่ให้แสดงออก แม้แค่น้ำตาหนึ่งหยดก็ยังห้ามตัวเองไว้ให้ไหลไม่ได้ แต่ก่อนแอบส่องเฟสเฮียบ่อยๆ เจ็บมาก็หลายครั้ง ซ้ำมาก็หลายหน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ความเจ็บปวดสะสมเหมือนเสี้ยนเล็กๆ ที่ฝังไว้ในอก กรีดทุกครั้งที่เห็นชื่อเฮียกับเธออยู่ด้วยกัน ตอนนั้นเป็นแค่รุ่นน้องที่แอบชอบ ถึงเฮียจะไม่ได้ชอบฉัน แต่ฉันก็ไม่เคยคิดที่จะเสียใจ เพราะในอนาคตฉันอาจจะเปลี่ยนใจไปชอบคนอื่นก็ได้ อายุแค่เพียงสิบหกปี ความรักความชอบมันเกิดขึ้นได้ง่ายและมักจะหมดไปเร็วเสมอ แต่พอเข้ามหาวิทยาลัย ฉันได้เจอเขาบ่อยขึ้น ได้ข่าวว่าเขาโสด ฉันจึงหันกลับมามุ่งมั่นที่จะจีบเขาใหม่ จีบจนได้มาเป็นแฟน หัวใจฉันเต้นแรงทุกครั้งที่ได้เห็นเขาในรั้วมหาลัย ความทรงจำเก่าๆ ถูกปลุกขึ้นมาพร้อมกับความหวังใหม่ ความฝันเล็กๆ ว่าอาจจะถึงตาของฉันเสียที ฉันตั้งใจทุกอย่าง ทำตัวดีท

@คาเฟ่แถวรังสิตผมรีบขับรถพุ่งไปตามพิกัดที่แพรไหมส่งมาให้ด้วยความเร็วร้อยเก้าสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมง สายตาเหม่อลอยไร้จุดหมายในแววตา มีแต่ความขุ่นมัวและความร้อนรุ่มที่ปะทุอยู่ในใจ ราวกับกองไฟที่ไม่มีวันดับ ทำอะไรไม่ได้ในตอนนี้ นอกจากปลดปล่อยความโมโหผ่านการเหยียบคันเร่งจนเกินขีดจำกัดของกฎหมาย นาทีนี้สมองผมเหมือนไม่มีสติ จุดมุ่งหมายเดียวที่อยู่ในหัวคือคาเฟ่ที่เหมยหลินไปฉลองวันเกิดกับไอ้หน้าอ่อนคนนั้นพอถึงร้าน ผมกะทันหันหยุดรถริมฟุตบาทอย่างไม่สนใจเส้นขาวแดงที่ระบุว่าห้ามจอด ใบหน้าบูดบึ้งเต็มไปด้วยความโกรธ สีหน้าปิดไม่มิดถึงอารมณ์ที่เดือดดาล ผมไม่ได้โมโหเหมยหลิน แต่มันคือความโมโหที่ไอ้คนนั่นกล้ามายุ่งกับเธอ ทั้งที่รู้ดีว่าเธอมีเจ้าของแล้ว ก้าวเท้าเดินเข้าไปในร้านด้วยท่าทางหนักแน่นและมือขยับกำหมัดแน่น สายตาค้นหาไปเรื่อยๆ จนพบกับคนที่เป็นเป้าหมาย หัวใจเต้นแรงขึ้นทันทีที่เห็นหน้ารุ่นน้องคณะเทคโนโลยีที่กำลังทำให้ผมหงุดหงิดใจอย่างยิ่ง ทันทีที่เจอ ผมเดินเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว รวบคอเสื้อของไอ้พอร์ทขึ้นมา"หมับ ! ผวั้ะ !! 👊 " หมัดหนักๆ ถูกปล่อยออกไปจังๆ ที่ใบหน้าหล่อเหลาอย่างไม่ปราณี"เฮีย !!ไม่พูด

"เพราะเฮียรักเหมย..."คำพูดที่หลุดออกจากปากเขาไม่ใช่เสียงตะโกน แต่กลับดังชัดเจนในใจฉันมากเกินจะปฏิเสธ สายตาคมที่เคยมีแต่ความดุดันกลับฉายแววอ่อนลง เหมือนคนหมดแรงจะซ่อนความรู้สึกไว้อีกต่อไปแล้ว แววตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย เหมือนกับจะหลุดคำพูดนี้มานานแต่เก็บมันไว้ตลอด ฉันชะงักไป หัวใจเต้นสะท้านจนร่างกายเบาหวิว รู้สึกเหมือนลมหายใจขาดช่วง"ขะ...คะ?"ฉันถึงกับทวนคำพูดของเขา เมื่อกี้หูฉันไม่ได้ฝาดไปใช่ไหม เขาบอกว่ารักฉัน... รักที่แปลว่ารักจริงๆ หรือรักเพราะคำที่ฉันเคยพูดกันแน่ น้ำเสียงของฉันสั่นพร่า ปลายเสียงตกต่ำราวกับไม่กล้ายืนยันความจริงที่ได้ยิน สายตาที่มองเขาเต็มไปด้วยความลังเลและไม่มั่นใจ มือของฉันเผลอกำแน่นกับผ้าห่มราวกับยึดเหนี่ยวอะไรสักอย่างไว้ในตอนที่ใจมันเริ่มสั่น"เฮียบอกว่ารักเหมย... ขอโทษที่ไม่เคยบอก... เพราะตอนนั้นเฮียยังไม่มั่นใจ กลัวเหมือนกันว่าจะยังฝังใจกับรักครั้งก่อน แต่พอเกิดเรื่องของมิ้งค์ เฮียถึงรู้ใจตัวเอง ว่าเฮียทั้งรักทั้งแคร์เหมย มันโคตรที่จะรักเลยว่ะ... และมันก็โคตรที่จะหวงเธอสุดๆ เวลาที่มีผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้"เฮียพีชพูดพลางมองฉันนิ่ง ใบหน้าจริงจังไร้รอยยิ้ม มือหน