All Chapters of เมียดื้อของเฮียโซล: Chapter 81 - Chapter 90

@บ่ายสาม > สนามแข่งบาสเกตบอล 🏀เสียงเชียร์และกลองจากนักศึกษาทั้งสองคณะดังกระหึ่มทั่วอัฒจันทร์ภายในโรงยิม ความคึกคักของงานแข่งขันบาสเกตบอลระหว่างคณะวิศวกรรมศาสตร์กับคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมเริ่มก่อตัวขึ้น ท่ามกลางแสงไฟสีขาวนวลที่สะท้อนกับพื้นสนามมันเงาเหมยหลินเดินเข้ามาในโรงยิม ดวงตากลมโตของเธอกวาดมองไปรอบสนาม ริมฝีปากเผยรอยยิ้มจาง ๆ ขณะเดินแทรกผู้คนมาหาเพื่อน ๆ แพรไหมและควีนที่นั่งรออยู่บนแสตนเชียร์ด้านข้าง เสียงฝีเท้าของเธอเบาและมั่นคง เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ขาสั้นทำให้เธอดูสดใส สะดุดสายตาหลายคนที่หันมองตาม"วันนี้มึงเชียร์ใคร วิศวะหรือเทคโน""วิศวะสิคะ กูมาเชียร์พี่พีช พี่ฟาร์ แล้วก็พี่ไปร้ท สามหนุ่มหล่อคณะวิศวะ หล่อแบดบอย กราวใจกูสุดๆ ""เออจริง แล้วมึงว่าใครหล่อสุดอ่ะ ""ต้องพี่พีชอยู่แล้ว กูเล็งมาตั้งแต่ตอนรับน้องแล้ว ผู้ชายอะไรโคตรหล่อ แถมยังทรงแบด นิ่งๆ คลูๆ น่ากินสุดๆ""แต่กูแอบได้ยินมา ว่าพี่เขามีแฟนแล้ว ไม่โสดแล้วน่ะเว้ย""แล้วไงคะ กูชอบพี่พีช ไม่ได้ชอบแฟนเขาสักหน่อย ทำไมต้องสน คบกันได้ก็เลิกกันได้ป่ะ โดนกูจัดสักน้ำสองน้ำ ขี้คร้านจะรีบวิ่งไปบอกเลิกแฟน "เสียงหัวเราะเบาๆ

เสียงลูกหวีดดังเป็นสัญญาณบอกจบการแข่งขัน นักกีฬาทั้งสองฝ่ายจับมือกระชับมิตร การแข่งขันบาสเกตบอลระหว่างคณะวิศวกรรมศาสตร์กับคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมใช้เวลาราวสองชั่วโมง ก่อนจะหมดเวลาคณะวิศวะชนะไปด้วยคะแนนยี่สิบเอ็ดต่อสิบเก้าคะแนน ถือเป็นการแข่งขันที่ดุเดือดและสูสีกันมากที่สุดตั้งแต่มีการจัดการแข่งขันขึ้นภายในมหาวิทยาลัยเหงื่อผุดซึมบนใบหน้า ใบหูของผู้ชมบางคนยังแดงเพราะเสียงเชียร์ดังลั่นตลอดสองชั่วโมงที่ผ่านมา เสียงตะโกนกึกก้องเริ่มเบาลงเมื่อเกมจบลง ผู้เล่นแต่ละคนเหนื่อยหอบ ลมหายใจสะท้อนแรงผ่านอกที่กระเพื่อมขึ้นลงถี่ รอยยิ้มและท่าทางจับมือกันอย่างมีน้ำใจนักกีฬาเต็มไปด้วยเหงื่อและพลังที่ถูกเผาผลาญไปกับเกมที่ยากจะลืม เฮียพีชหอบหายใจแรงแต่ก็ยังยืนตัวตรง แววตาเปล่งประกายของชัยชนะลุกวาวในดวงตาคมกริบ มองไปรอบสนามอย่างมาดมั่น"เฮียพีชของเหมยเก่งที่สุด เป็นยังไง เหนื่อยไหมคะ ^⁠‿⁠^"เหนื่อย แต่พอกลับถึงคอนโดเดี๋ยวก็หายเหนื่อยแล้ว"สายตาคมแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์ จ้องมองดวงหน้าหวานอย่างกับจะจับเธอลงท้องเสียให้ได้ เขาเหลือบตามองคนตัวเล็กที่ยิ้มแป้นเข้าใส่ราวกับเป็นรางวัลของเกมนี้ แววตาเจ้าเล่ห์ฉายชัดถึ

"กรี้ดดดด เฮียยย..จะทำอะไร ?เหมยหลินร้องดังลั่นเมื่อเฮียพีชขึ้นคร่อมลำตัวเธออย่างรวดเร็ว แถมยังเอาเจ้านั่นของเขามาจ่อรอไว้ที่ร่องรักของเธอ"ไม่ไหวแล้วเหมย เฮียขอเข้าไปเลยนะ ~คนเป็นพี่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าสายตาคมจ้องมองใบหน้าหวานอย่างกับคนที่กำลังจะลงแดงตาย ความอดทนมันเกินขีดจำกัด ลมหายใจของเขาติดขัดจนขาดห้วง สองมือหนาจับท่อนเอ็นรูดขึ้นลงอยู่สองสามครั้ง กำลังจะสอดใส่ในร่องรัก แต่ถูกคนเป็นน้องเอ่ยปรามเอาไว้เสียก่อน"อย่าทำนะ..มะ..เหมยยังไม่พร้อม"ไม่เอาน่าเหมย มาถึงขนาดนี้แล้ว ยังจะใจร้ายกับเฮียอีกเหรอสายตาออดอ้อนถูกส่งมาให้ ทำเอาคนที่กำลังปฏิเสธเสียงแข็ง ถึงกับใจอ่อนยวบ ไม่ชอบเลยสายตาออดอ้อนเว้าวอนของเขาแบบนี้"เฮียพีช...เหมยยังไม่เคย.. : เหมยหลินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เคยได้ยินมาว่าครั้งแรกของผู้หญิงมันจะเจ็บมากๆ ทั้งเจ็บ ทั้งจุก แถมบางคนยังมีเลือดไหลซึมออกมาด้วย ตอนแรกก็ไม่เข้าใจถ้ามันเจ็บมันจุกขนาดนั้น จะอยากมีเซ็กส์ไปทำไมกัน แต่พอได้เจอเข้ากับตัวเอง ถึงได้รู้และเข้าใจว่าการถูกเร้าโรมจากฝั่งตรงข้าม..พาอารมณ์ให้แตกกระเจิงจนไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ และตอนนี้เธอเองก็กำลัง

@จาร์ฟาร์บรรยากาศในร้านเหล้ายามดึกเต็มไปด้วยกลิ่นของแอลกอฮอล์ผสมกับควันบุหรี่เล็กน้อย เสียงเพลงร็อกเบา ๆ คลออยู่เบื้องหลัง ดวงตาของคนที่นั่งล้อมวงกันนั้นเต็มไปด้วยความกังวลและความอึดอัด ช่วงนี้ดูเหมือนไอ้พีชมันจะชอบคิดอะไรคนเดียวอยู่บ่อยๆ เวลาพูดด้วยมันก็ไม่ค่อยพูด เป็นแบบนี้มาจะคบหนึ่งสัปดาห์แล้ว ผมกับไอ้ไปร้ทในฐานะเพื่อนก็นึกเป็นห่วง ท่าทางของมันเหมือนกับตอนนั้นไม่มีผิด ตอนนั้นเมื่อสองปีที่แล้ว"อึก ๆ "ไอ้พีชกระดกเหล้าเข้าปากรวดเร็ว ราวกับพยายามกลืนความทุกข์และความคิดที่รุมเร้าจนแทบขาดใจ มือที่จับแก้วสั่นเล็กน้อย สายตาฉายความสับสนและความเจ็บปวดจนเห็นได้ชัด"เชี้ย !! เบาๆดิวะ มึงเร่งเพื่อ ?? "สไปร้ทรีบปรามเสียงเข้ม ดวงตาที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงจับจ้องเพื่อนรักอย่างไม่วางตา เขาอดไม่ได้ที่จะถามไถ่ถึงสาเหตุของอาการที่เห็น"มึงเป็นอะไรว่ะพีช ... ชวนพวกกูมาแดกเหล้าตั้งแต่หัววัน แถมมาถึงก็ซัดเอาซัดเอา เครียดเรื่องอะไรอยู่วะ" น้ำเสียงของสไปร้ทเจือไปด้วยความหวังว่ามันจะยอมเปิดใจ"ก็นิดหน่อย ""เรื่องของแฟนเก่ามึงน่ะเหรอ " จาร์ฟาร์เอ่ยเสียงเรียบ แต่คำถามแทงใจดำอย่างไม่อ้อมค้อม สายตาแฝงควา

หลังจากที่เหมยหลินเดินออกไป ผมได้แต่มองตามแผ่นหลังของเธอจนลับตา ความรู้สึกภายในอกอึดอัดแน่นเหมือนมีก้อนหินก้อนโตทับไว้ ผมยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นหลายนาที ราวกับสมองสั่งการไม่ทัน ความเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง มีเพียงเสียงลมหายใจของตัวเองที่ดังอยู่ในหัว มือกำแน่นจนเส้นเอ็นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว กล้ามเนื้อทั่วร่างตึงเครียดราวกับพร้อมจะระเบิดออกมา น้ำตาคลออยู่ที่ขอบตา แต่ผมไม่ยอมให้มันไหล ริมฝีปากสั่นน้อยๆ ก่อนจะขบไว้แน่นผมรีบเดินเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาด้วยน้ำเย็นจัด เงยหน้าขึ้นมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ดวงตาแดงก่ำไร้แววเหมือนคนหมดแรงจะหายใจ ผมสะบัดน้ำใส่หน้าอีกรอบ สูดหายใจลึกพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเอง แล้วรีบจัดการตัวเองอย่างลวกๆ เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อยผมเดินออกจากห้องน้ำด้วยจิตใจร้อนรุ่ม เหมือนมีไฟเผาอยู่ในอกทุกขณะ รีบก้าวยาวๆ ไปยังประตูห้อง หวังว่าจะไปทัน… หวังว่าเธอยังอยู่ไม่ไกล แต่แล้วร่างบางที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากลางห้องก็ก้าวเข้ามาขวางทางผม ดวงตาคมของเธอจ้องผมไม่วางเหมือนจับผิด เธอยืนกอดอก บรรยากาศรอบตัวเงียบงัน จนผมได้ยินแค่เสียงลมหายใจตัวเองที่ถี่ขึ้นเรื่อยๆ"พีชจะไปไหนเหรอ...