All Chapters of เรื่องของเรา...จะเอายังไง: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 9 จำอะไรไม่ได้...รื้อความจำให้บนชั้นบนสุดของตึกมหานครภายในห้องนอนสไตล์โมเดิร์นลักเชอรีที่ทุกอย่างถูกตกแต่งด้วยโทนสีขาวสีเดียวไม่มีสีอื่นใดแซม ไม่เว้นแม้กระทั่งผ้าปูที่นอน พรมเช็ดเท้า หรือของใช้อื่น ๆ ทั้งห้องเป็นสีขาวสะอาดตา กลิ่นหอมอ่อนสะอาดลอยกรุ่นไปหมด เครื่องฟอกอากาศที่มีตั้งอยู่สองตัวแยกจากตัวเครื่องใหญ่ที่ติดอยู่กับเครื่องปรับอากาศบอกให้รู้ว่าเจ้าของห้องเป็นคนรักสะอาดมากเพียงใดและสิ่งที่ทำให้ร่างสูงสนใจและสนใจที่สุดนอกจากคนที่กำลังนอนคว่ำหน้าเฝ้าฝันอยู่ในนิทรา คือภาพวาดดอกกุหลาบสีขาวดอกเดียวติดอยู่บนผนังเหนือหัวนอนนั่นต่างหาก ภาพดอกกุหลาบจากนักวาดภาพชื่อดังและมันถูกประมูลไปโดยคนในความลับ ราคาของภาพภาพนี้เทียบได้กับห้องชุดสุดหรูสักหนึ่งห้อง และคนวาดก็ต้องถูกใจที่จะมอบให้ด้วย ไม่ใช่แค่มีเงินก็จะได้มันมาครอบครองสำหรับคนรวยอย่างเราการมีอะไรที่คนอื่นไม่มีมันก็เพื่อประดับบารมี มันจะรู้สึกดีรู้สึกเต็มแค่ไหนถ้าคนรู้ว่าเรามี แต่สำหรับมินตราเธองุบงิบเก็บเงียบไว้คนเดียวหากวันนี้นนทภพไม่ได้มาเห็นและสัมผัสได้ด้วยตัวเองเขาก็คงไม่เชื่อว่าความแปลกแยกที่มินตราสร้างขึ้นมันเป็นตัวตนของ

บทที่ 11 ค่าตอบแทน ที่ไม่ได้อยากรับเพราะเสียงพึมพำที่ดังออกมาจากประตูห้องนอนทำให้คนที่แค่จะแวะมาดูว่าคนในห้องที่บอกว่าให้เขารอสักพักเพราะตนเองจะอาบน้ำ แต่ความจริงนี่มันเกือบจะหนึ่งชั่วโมงแล้วที่มินตราใช้เวลาอยู่ภายในห้องนั้นนนทภพไม่เคยรอใครนานขนาดนี้...แม้กระทั่งแม่ของเขา“มินว่าจะเข้าไปค่ะ”“...ถ้าป้านีคิดว่ามินควรไป มินก็จะไป แต่มินไปแค่แป๊บเดียวนะคะ”“ใครจะเป็นจะตายมินว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับคนนอกอย่างมินซะหน่อย”ประโยคสุดท้ายนนทภพที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของเธอและกำลังจะเปิดประตูเข้าไปชะงักค้าง เพราะคำพูดของหญิงสาวกระแทกใส่เต็ม ๆ ใบหน้าเขาในทันทีกลิ่นหอมละมุนแบบหวานซ่อนเปรี้ยวลอยกรุ่นผ่านปลายจมูกนนทภพไป เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนสกปรกยังไงอย่างงั้นทั้งที่ก็อาบน้ำก่อนเธอด้วยซ้ำ “ไม่ต้องค่ะ มินจะขับไปเอง แค่นี้นะคะ…” และเธอก็กดวางสายพร้อมกับเดินผ่านหน้าเขามินตราไม่ได้ทักทายและทำเหมือนว่าเขาเป็นอากาศที่เธอแค่เดินผ่านไปเฉย ๆมินตราไม่ได้สนใจจะคุยกับคนที่เดินตามเธอมาถึงแพนทรีกลางห้องที่แบ่งโซนเอาไว้สำหรับเครื่องดื่มมันไม่ใช่บาร์ที่มีไว้สำหรับสังสรรค์เพราะมุมนั้นภายในห้องนี้ถูกตกแ

บทที่ 13 ความเคว้งคว้างเมื่อความเคว้งคว้างถาโถมเข้ามาในช่วงเวลาที่รู้สึกไม่มีใคร ดีกว่าต้องนอนจมอยู่กับความทุกข์ มินตราตอบรับการชวนของยลดาที่จะออกไปสังสรรค์คืนนี้ แม้จะต้องเจอหลากหลายคำถามสำหรับเรื่องราวที่ผ่านไปในคืนนั้น มินตราก็พร้อมจะตอบเพราะก็ดีกว่าต้องอยู่คนเดียวมินตราตัดสินใจออกจากบ้านมาในช่วงค่ำ แต่ในขณะที่ฝ่ารถติดเข้าเมืองมาได้ครึ่งทางเพื่อนสนิทก็โทร. มาเปลี่ยนจุดมุ่งหมาย“แล้วไหนบอกอีกร้านไงฉันจะถึงอยู่แล้วแค่ไฟแดงเดียว” “ร้านนั้นคนเยอะมากเด็กมหาลัยฯ เพิ่งสอบเสร็จแกจะไปแออัดหรือไง มาร้านนี้แหละเหมือนจะปิดไพรเวตโซนจัดงานวันเกิดนะ คนก็น้อยอยู่” ยลดาพยายามเกลี้ยกล่อมให้มินตราเปลี่ยนร้านด้วยเหตุผลนานาประการ “จัดวันเกิดจะไม่ยิ่งคนเยอะเลยหรือไง!” มินตราหงุดหงิดทั้งเรื่องที่เจอมาเมื่อวันนี้ ทั้งอยู่ ๆ เพื่อนก็เปลี่ยนไปอีกร้านหนึ่ง ทั้งที่เธอกำลังจะถึงร้านที่นัดกันไว้ด้วยซ้ำ!“ไม่เท่าไหร่นะ ปิดครึ่งร้านตรงอื่น ส่วนฝั่งที่ฉันจองไว้ก็มีไม่กี่โต๊ะ มาเถอะมาสนุกกันนะจ๊ะคนสวย” “เอาจริงฉันไม่อยากจะไปแล้ว หงุดหงิดว่ะ” “มาเหอะน่าเรานัดกันแล้วนะแกจะเบี้ยวฉันเหรอ ลูกพีชกับพราวฟ้าก็มาแล

บทที่ 15 ห้องตี้ “สรุปวันนั้นที่แกบอกจะสวบเจ้าของไวน์ก็คือไม่ใช่คุณนนท์เหรอ?”ยลดากลับมาพร้อมกับหนีบไวน์สองขวดใหญ่มาด้วย เป็นไวน์ที่แค่มินตราเห็นยี่ห้อก็รู้แล้วว่าเรื่องคืนนี้ยังไงมันก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ “นนท์ไหน?” มินตราไม่ได้บอกเพื่อนสนิทว่าเธอพานนทภพไปค้างที่ห้อง หญิงสาวจึงทำหน้าไขสือ“คืนนั้นแกไม่ได้เจอคุณนนท์หรือไง คลับลับนั่นก็ของเขานะที่ไปน่ะ” มินตราก็ยังคงทำหน้าเหมือนว่าเธอจำไม่ได้“เพิ่งผ่านไปหยก ๆ ทำมาเนียนจำไม่ได้ มันมีไรหรือไง?”ยลดาพูดเช่นนั้นและเพราะตัวเองมัวแต่หันไปสั่งให้เด็กเสิร์ฟไปจัดการเปิดไวน์มาให้มินตราเพื่อนสนิทเพราะรู้ว่าเพื่อนชอบ ยลดาจึงไม่เห็นรอยริ้วบางอย่างในดวงตาของเพื่อนสนิทมินตราเห็นท่าไม่ดีรีบบอกว่าคืนนี้ไม่ได้ต้องการที่จะดื่มเยอะ ยลดาค่อนข้างแปลกใจแต่ก็ตามใจเพื่อนสรุปคือไวน์ทั้งสองขวดนั้นไม่ได้ถูกเปิด มินตราโล่งใจกว่าเดิมมาก“แต่แกไม่น่าจะความจำสั้นนะ แกต้องจำเขาได้สิ คุณนนท์ไม่ใช่คนที่พอใครได้เจอแล้วจะลืมลง” ยลดาพูดแล้วก็เปรี้ยวปากเมื่อนึกถึงหน้าหล่อ ๆ สันกรามคม ๆ ของคนที่กำลังพูดถึงกันอยู่และไม่ใช่แค่ยลดาเพราะมินตราก็คิดอย่างเป็นกลางว่าที่เพื่อน

บทที่ 17 ข้อแลกเปลี่ยนที่งดงาม NCมินตราไม่แน่ใจว่าตัวเองหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เมื่อสติคืนกลับมาความเงียบงันก็ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกเพราะในความมืดที่รายล้อม ร่างของเธอกลับลอยคว้างขึ้นราวกับถูกดึงโดยแรงที่มองไม่เห็น“อย่าดิ้น…เดี๋ยวตก”หญิงสาวดิ้นเล็กน้อยเมื่ออยู่ ๆ ก็ถูกรวบตัวอุ้มขึ้นจากพื้น แววตาเธอสะท้อนความตื่นตระหนกอย่างชัดเจนแต่เมื่อเริ่มตั้งสติได้มินตราก็นึกออกว่าเมื่อครู่เธออยู่ที่ไหน และคนที่อุ้มเธออยู่ในความมืดตอนนี้คือใครความตกใจค่อย ๆ จางหาย กลายเป็นความโล่งอกที่พุ่งขึ้นมาแทนหลังจากตกลงแผนกันเรียบร้อยพวกเราก็แยกย้ายกันเข้าร้าน ก่อนจะกลับมาที่คอนโดหรูซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่พักของมินตราคืนนั้นเราดื่มกันเยอะมากและสนุกกันจนลืมเวลาทั้งหมดเป็นไปตามแผนที่เธอกับนนทภพวางแผนกันไว้แล้ว ว่าจะรวมหัวมอมเหล้าพวกเพื่อนให้เมาแล้วไล่กลับบ้านให้หมดมินตราเป็นคนที่สองที่ร่วงกลางวง ส่วนคนแรกคงไม่ต้องบอกว่าใครก็ต้องเป็นเนตรนภาแน่นอนอยู่แล้ว ส่วนคนอื่นเธอไม่รู้และจำอะไรไม่ได้เลย“เพื่อนฉันอยู่ไหน”“ลูกพีชกับพราวฟ้าไอ้ยศไปส่ง ส่วนโยชิอั๋นไปส่ง…”“ไม่มีใครสงสัยเหรอว่าทำไมฉันยังอยู่ที่นี