บทที่ 11 ค่าตอบแทน ที่ไม่ได้อยากรับ

บทที่ 11 ค่าตอบแทน ที่ไม่ได้อยากรับ

 

เพราะเสียงพึมพำที่ดังออกมาจากประตูห้องนอนทำให้คนที่แค่จะแวะมาดูว่าคนในห้องที่บอกว่าให้เขารอสักพักเพราะตนเองจะอาบน้ำ แต่ความจริงนี่มันเกือบจะหนึ่งชั่วโมงแล้วที่มินตราใช้เวลาอยู่ภายในห้องนั้น

นนทภพไม่เคยรอใครนานขนาดนี้...แม้กระทั่งแม่ของเขา

“มินว่าจะเข้าไปค่ะ”

“...ถ้าป้านีคิดว่ามินควรไป มินก็จะไป แต่มินไปแค่แป๊บเดียวนะคะ”

“ใครจะเป็นจะตายมินว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับคนนอกอย่างมินซะหน่อย”

ประโยคสุดท้ายนนทภพที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องนอนของเธอและกำลังจะเปิดประตูเข้าไปชะงักค้าง เพราะคำพูดของหญิงสาวกระแทกใส่เต็ม ๆ ใบหน้าเขาในทันที

กลิ่นหอมละมุนแบบหวานซ่อนเปรี้ยวลอยกรุ่นผ่านปลายจมูกนนทภพไป เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนสกปรกยังไงอย่างงั้นทั้งที่ก็อาบน้ำก่อนเธอด้วยซ้ำ 

“ไม่ต้องค่ะ มินจะขับไปเอง แค่นี้นะคะ…” และเธอก็กดวางสายพร้อมกับเดินผ่านหน้าเขา

มินตราไม่ได้ทักทายและทำเหมือนว่าเขาเป็นอากาศที่เธอแค่เดินผ่านไปเฉย ๆ

มินตราไม่ได้สนใจจะคุยกับคนที่เดินตามเธอมาถึงแพนทรีกลางห้องที่แบ่งโซนเอาไว้สำหรับเครื่องดื่ม

มันไม่ใช่บาร์ที่มีไว้สำหรับสังสรรค์เพราะมุมนั้นภายในห้องนี้ถูกตกแต่งแยกออกไปอีกโซน 

ตรงนี้ก็แค่มุมชงชาและกาแฟยามเช้าเท่านั้น เครื่องชงกาแฟอัตโนมัติทำงานทันทีที่นิ้วเรียวสวยกดสัมผัสไปบนหน้าจอ

“มีธุระต่อเหรอ?” เขาถามเพราะได้ยินเธอคุยโทรศัพท์ 

“ไม่เชิงธุระ แต่ฉันไปโรงบาลกับคุณไม่ได้แล้ว” เธอไม่ได้หันกลับมาพูดกับเขาด้วยซ้ำ แต่มินตราหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดอะไรสักอย่างและยื่นมาให้เขา

“อะไร” เพราะนนทภพเห็นแล้วว่ามินตราคิดจะทำอะไร คิ้วเข้มของเขาขมวดเป็นปมในทันที

“เมื่อคืนฉันเมามากแต่ก็จำได้นิดหน่อย…” เธอทบทวนตัวเองในห้องน้ำเมื่อครู่ก็รู้ตัวว่าเมื่อคืนเธอทำอะไรลงไปบ้าง แม้มันจะไม่ได้ชัดเจน แต่ก็รู้ตัวเองดี

“ที่บอกว่าจำได้นิดหน่อยคือจำได้ว่าตัวเองเป็นคนเริ่ม?”

เสียงของนนทภพดูแปร่งไปแต่เพราะมินตรากำลังสนใจกับน้ำร้อนตรงหน้าจึงสัมผัสไม่ได้ถึงความแปร่งในน้ำเสียงนั้น

“ก็แล้วแต่ว่าคุณจะคิดว่ายังไง แต่ฉันสะดวกแบบนี้”

ไอ้คำว่าสะดวกแบบนี้ที่เธอว่า ทำเอาศีรษะของนนทภพไฟแทบลุก!

“คุณก็เลยจะใช้เงินฟาดหัวผม…อย่างนี้น่ะเหรอ?” เสียงของเขาเรียกว่าเหินแทบชนเพดาน

มินตรายักไหล่ก่อนจะหยิบแก้วกาแฟที่ทำจากคริสตัลแท้ขึ้นมาถือไว้ เธอสูดลมหายใจเบา ๆ เหนือแก้วนั้น

ท่าทีของหญิงสาวที่ดื่มด่ำกับกลิ่นของเมล็ดคั่วกาแฟชั้นดีอย่างไม่ได้แยแสในคำพูดของคนตรงหน้า มันทำให้ในอกของนนทภพเดือดปุด ๆ

“เอาไปเถอะ…ฉันไม่อยากมีปัญหา” เธอหันกลับมาและอิงสะโพกพิงแพนทรีและยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ

ท่าทางของมินตราในตอนนี้มันยิ่งกว่าอยากจะมีปัญหากับเขาอีก! และมันเหมือนในวันนั้นที่นนทภพเจอเธอครั้งแรก!

ใบหน้าของเธอตกแต่งอย่างสวยจัด กลิ่นกายหอมฟุ้ง เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็แบรนด์หรู นาฬิกาข้อมือที่สนนราคาไม่ต้องพูดถึงเพราะมันมีเพียงคนไม่กี่คนที่จะมีครอบครอง

ดวงตากลมโตจ้องมองเขาด้วยแววตาที่หยิ่งผยองพองขน ลำคอยืดตรงเหมือนว่าเธอสูงส่งนักหนาและพร้อมจะกดข่มให้ทุกคนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของเธอ

กิริยาของมินตราที่แสดงออกตอนนี้ ทั้งที่มันไม่ควรใช้มันกับนนทภพเลยด้วยซ้ำ! แต่เธอก็กล้า!

“คุณอย่ามาใช้สายตาแบบนี้มองผม…”

“แล้วทำไมฉันจะมองคุณไม่ได้ ฉันอยากมองก็มอง คุณหยุดทำให้ฉันเสียเวลาได้แล้วนะฉันมีธุระต่อ รับเงินไปซะ! แล้วเราก็แยกย้ายดูแลตัวเอง ขอโทษอีกครั้งที่ทำให้เสียเวลา ฉันไม่คิดจะให้คุณค้างด้วย แต่เพราะฉันเมามากเมื่อคืน” 

เธอทำเหมือนว่าเขาคิดเองเออเอง มินตราทำแบบนี้ต่างอะไรกับเฉดหัวเขาทิ้ง!

นนทภพชาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า! เขาไม่เคยรู้สึกเวรตะไลกับชีวิตตัวเองเท่านี้มาก่อนเลย!

คำพูดของมินตราเหมือนกับน้ำมันราดรดลงมาบนกองไฟ นนทภพกัดกระพุ้งแก้มตัวเองแน่น เนื้อตัวของเขาร้อนระอุไปหมด

มือทั้งสองข้างของเขาสั่นเทาเพราะโทสะที่แล่นริ้วขึ้นมาแสกหน้า! มินตราเป็นใครถึงกล้ามาพูดกับเขาเหมือนกับเขาเป็นหมาของเธอ!!

“การมีผมในชีวิตนี่มันน่ามีปัญหานักเหรอ?!” นนทภพกัดฟันถามเสียงดังขึ้น

ชายหนุ่มหัวร้อนมากแล้วจริง ๆ เขาไม่เคยรอใครแต่ก็ต้องมานั่งรอเธอ รอนานไม่พอ ออกมากลับเอาเงินมาฟาดหัวให้เขาไสหัวออกไปจากชีวิตเธอ!

มินตราคิดว่าเงินซื้อเขาได้เหมือนอย่างกับที่เธอใช้ซื้ออดีตคู่หมั้นเธอหรือไง!

อะไรที่ไม่เคยเจอกูเจอแม่งวันเดียวเลย นนทภพก็เป๋เหมือนกันเว้ย!

“มันยากอะไรกับการรับเงินไปแล้วจบกัน” แววตาเฉยชาช้อนขึ้นมามองอย่างสงสัยใคร่รู้ แต่นนทภพกลับยิ่งเดือดดาล!

“หรือว่ามันน้อยไป? คุณจะคิดรวมกับค่าที่ฉันพังงานคุณก็ได้นะ” นนทภพแค่นยิ้มหันหน้าไปร้องเฮอะก่อนจะหันกลับมาสบตาเธอ

“มิน! คุณกำลังจะบอกผมว่าเรื่องของเรามันเริ่มแล้วเหรอ? ไม่! มันยังไม่ได้เริ่มและคุณก็อย่าทะนงตัวว่าตัวเองจะทำแบบนี้กับผมได้! เงินของคุณเก็บไว้ชอปปิงเถอะ!” 

มินตราเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เธอคิดว่านนทภพอาจจะกำลังลูกเล่นกับเธออยู่ และชอปปิง…ล้านเดียวมันจะไปพออะไร 

“กำลังขู่ว่าฉันจะเจอตอเหรอ?” 

“คุณยิ่งกว่าเจอตออีก!”

“ฉันไม่มีเวลามาเล่นลิ้นกับคุณ ถ้าไม่รับก็แยกย้าย”

เธอโบกมือขึ้นบอกปัดจบบทสนทนาและเทกาแฟร้อนในแก้วทิ้งลงในอ่างซิงก์ข้าง ๆ 

ไม่กงไม่กินมันแล้ว!

“แยกย้ายก็ไม่จบ!!” เขาเดินเข้ามาประชิดตัว มินตราตวัดสายตาใส่เขาด้วยความไม่พอใจ

“อย่ามางี่เง่า!” เธอไม่เข้าใจนนทภพจริง ๆ 

“แล้วผมต้องเป็นแบบไอ้เวรนั่นเหรอไง! คุณถึงจะมองว่าไม่งี่เง่า!” เขากำลังลากคนอื่นมาพูดและเป็นคนที่แค่เธอคิดเลือดก็ขึ้นหน้า!!

“อย่ามาพูดถึงคนอื่นฉันไม่ชอบ!” พอเขาจี้ถูกจุดเธอแล้วก็ยกยิ้มก่อนจะคว้าเอวบางรวบมากอดไว้ 

มินตราพยายามสะบัดตัวให้หลุดออก แต่เพราะบางประโยคที่เขากระซิบพูดลงมาทำให้เธอตัวชาดิก

“มันเป็นคนอื่นที่ไหน มันก็คนเคยสนิทไม่ใช่เหรอ…ลืมเหรอว่ามันก็คือคนที่ทำให้คุณกลายเป็นคนโง่ในสายตาคนอื่นไง!” 

“ออกไป!!!” 

มินตราผลักนนทภพสุดแรงและแค่คำพูดนั้นของเธอประตูห้องก็ถูกเปิดออก การ์ดผู้ชายชุดเดิมที่นนทภพจำหน้าได้ก็ปรี่เข้ามาภายในห้อง 

“ผมคิดว่าเราจะคุยกันดี ๆ ได้ แต่ถ้ามินไม่ชอบคุยกันดี หลังจากนี้ก็อย่าหาว่าผมใจร้ายก็แล้วกัน” 

“ออกไป! ก่อนที่ฉันจะให้คนโยนคุณออกไป!!”

นนทภพยกยิ้มก่อนจะกวาดสายตาคมกริบมองชายฉกรรจ์สองคนที่ยืนขวางทางอยู่ข้างหน้า 

“กูจะนับถึงสอง…ถ้าไม่หลบกู มึงก็ให้นายมึงหาเชือกมาร้อยรูที่หัวมึงได้เลย!”

นนทภพแค่นยิ้มพูดมองคนตรงหน้าทั้งยังจ่อบางอย่างเสยขึ้นปลายคางของคนที่ยังคงกล้าขวางหน้าเขาอยู่

“ปล่อยเขาไป!”

มินตราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเผลอพูดประโยคนั้นออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่

รู้เพียงหลังจากที่นนทภพก้าวออกจากห้องไปทุกอย่างก็ดูเงียบงันราวโลกหยุดหมุน

หญิงสาวฟุบลงกับพื้นอย่างหมดแรง แข้งขาอ่อนแรงจนไม่อาจพยุงร่างตัวเองไว้ได้อีก

มันถูกต้องแล้ว...และเธอก็ตัดสินใจดีแล้ว ที่ไม่ควรเอาตัวเองไปข้องเกี่ยวกับไฟอย่างเขา

แม้ไฟนั้นจะอุ่นในตอนที่อยู่ใกล้ แต่มันก็พร้อมจะแผดเผาให้เธอไม่เหลืออะไรในพริบตา...