All Chapters of เพียงเพื่อรัก: Chapter 101 - Chapter 110

ริมฝีปากบางเบ้คว่ำ ทำหน้าคล้ายจะร้องไห้เมื่อทอดสายตามองออกไปนอกตัวรถแล้วพบว่าจุดหมายปลายทางยังคงเป็นเพนท์เฮ้าส์ของชายหนุ่มไม่เปลี่ยนแปลงอยากกลับบ้าน อยากกลับบ้านโว้ย!แต่ก็ทำได้แค่ตะโกนกู่ร้องในใจเพราะไม่ว่าเธอจะพยายามเอี้ยวหน้าไปส่งสายตาอ้อนวอนมากแค่ไหน คนตัวโตก็เอาแต่นั่งตีหน้ายักษ์ ทำเมินเฉย มีเพียงสองมือที่แสดงความสนใจด้วยการกอดรัดรอบเอวเธอแน่นมาตลอดทางจนเนื้อหนังแทบหลุดติดมือและทันทีที่รถยนต์แล่นมาจอดเทียบหน้าประตูทางเข้าของตัวตึก คนที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จาก็อ้าปากเปล่งเสียงเป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งชั่วโมง"พรุ่งนี้ไม่ต้องมารับ"น้ำเสียงดุดันสั่งการกับคนที่อยู่หลังพวงมาลัยก็จริงทว่าสายตาแข็งกร้าววาววับด้วยลูกไฟกลับจดจ้องเธออย่างไม่วางตา จากนั้นมือใหญ่ก็ฉุดกระชากลากเธอลงจากรถยนต์โดยไม่ถามความสมัครใจเลยสักคำแต่ถามว่าเธอกล้าขัดขืนไหม ... ก็ไม่อีกนั่นแหละ ปึก!เสียงปิดประตูดังสนั่นหวั่นไหวจนรถยนต์โยกคลอนตามแรงอารมณ์ของผู้กระทำ ทำเอาคนที่ยังไม่รู้ตัวว่าเผลอไปสร้างความไม่พอใจให้ชายหนุ่มเข้าตอนไหนถึงกับหน้าซีดเผือด สะดุ้งเฮือกสุดตัวให้ตายสิ! ขืนอยู่นานกว่านี้คงถูกเขมือบหัวแน่คิดแล้วคนต

"อา คุณติณณ์~"ปากเล็กอ้าเผยอ เปล่งเสียงครวญครางออกมาอย่างสุดกลั้นเมื่อความเสียวซ่านตรงเข้าโจมตีอย่างหนักหน่วง ชั่วอึดใจแรงต่อต้านขัดขืนค่อย ๆ ผ่อนลงจนกลายเป็นการเหนี่ยวรั้ง จิกข่วนระบายความสับสนและวาบหวามที่กำลังรุมเร้าปฏิกิริยาที่เปลี่ยนแปลงไปของคนในอ้อมแขนเรียกรอยยิ้มร้ายให้ผุดขึ้นที่มุมปากหนาหยัก โน้มลงจรดปลายจมูกบนพวงแก้มนุ่ม กระซิบสั่งซ้ำ ๆ"เธอเป็นของฉัน" พร้อมส่งปลายนิ้วสากลงบดขยี้ติ่งเกสรระรัวทำเอาคนถูกกระทำดิ้นพล่าน กรีดร้องไม่เป็นภาษาทว่าในจังหวะที่เธอใกล้ถึงจุดสูงสุดปลายนิ้วกลับผละออกห่าง"อื้ออ"บริ้งค์ส่งเสียงฮึมฮัมในลำคอขัดใจ สะโพกอวบเผลอยกลอยตามด้วยความเสียดายเมื่อความหรรษาจากไปอย่างไม่ทันตั้งตัว แต่พอสบเข้ากับสายตากรุ้มกริ่มของคนที่หยัดกายขึ้นยืนเข่า อวดความอลังการอย่างน่าไม่อาย พวงแก้มนวลก็เห่อร้อนแดงก่ำ เบือนหน้าหนีภาพวาบหวิวด้วยใจสั่นไหวตาบ้า! รู้แล้วว่าใหญ่ รู้แล้วว่าภูมิใจ แต่มันใช่เรื่องที่น่าอวดไหม ทำอะไรไม่เข้าท่าอีกแล้วนะ! บริ้งค์ทำปากขมุบขมิบ ทั้งเขินทั้งตกใจจนประกอบหน้าไม่ถูกพลันดวงตากลมโตก็เบิกกว้างเมื่อร่างถูกกระชากบังคับให้หยัดกายลุกขึ้นนั่ง ก่อนที่วิ

"ไม่ไหวแล้วที่รัก แน่นขนาดนี้"คำหวานหลุดออกจากปากหนาตามแรงอารมณ์อย่างเผลอไผล หากส่งผลกระทบต่อหัวใจดวงน้อย ๆ ของคนได้ยินอย่างมหาศาลใบหน้าคมคายมุดลงซุกไซ้ ฟัดสองเต้าอวบที่กระเด้งกระดอนล่อตาล่อใจด้วยความมันเขี้ยว ขณะที่ท่อนล่างยังคงทำหน้าที่ตอกตรึงในจังหวะหนักหน่วงรุนแรงอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง ส่งผลให้ร่องรักที่ยังไม่ทันได้ปรับตัวเกิดบาดแผลขึ้นอีกครั้งยิ่งได้สัมผัสความอ่อนนุ่ม ยิ่งได้ครอบครองความอ่อนหวาน ยิ่งได้ยินเสียงครวญครางยามถูกเขากระแทกกระทั้น ยิ่งได้เห็นหยาดเลือดสีสดไหลเปรอะเปื้อนเคลือบอยู่บนท่อนลำ ความปรารถนาที่กักเก็บก็พลันพุ่งทะยาน เผยสัญชาตญาณดิบเถื่อนออกมาอย่างลืมตัว"อึก"ร่างอรชรสะดุ้งเฮือก ใบหน้าหวานบิดเบ้ทรมาน ดิ้นพล่านด้วยความตกใจระคนหวาดกลัวเมื่อมือใหญ่เลื่อนขึ้นบีบลำคอระหงเต็มแรงจนเธอหายใจติดขัด แต่ไม่ว่าจะพยายามดิ้นแค่ไหนก็ไม่อาจสู้แรงชายได้ สองมือเรียวจึงได้แต่จิกข่วน ฝากรอยแผลไว้ตามท่อนแขนแกร่งหวังดึงสติแม่ง!ติณณ์สบถลั่น ความกระสันพลันเพิ่มพูนขณะหลุบตาลงมองแล้วพบกับรอยแดงยาวที่ปรากฏหยาดเลือดซึมออกมาประปราย​ เพราะยิ่งเธอพยศเขายิ่งมีอารมณ์!จากนั้นคนหื่นที่ชอบความเ

"แม่~"แล้วอัตราการเต้นของก้อนเนื้อในช่องอกก็ค่อย ๆ เพิ่มมากขึ้นเป็นทวีคูณ แววตาวูบไหวไล่มองสำรวจไปตามดวงหน้าพริ้มเพราของคนที่คล้ายคลึงกับเขากว่าเจ็ดในสิบส่วนแล้วเม้มปากแน่นไม่ผิด...ไม่ผิดแน่ความร้อนไล่ลามไปทั่วขอบตาแดงก่ำ ติณณ์ฝืนกลืนก้อนบางอย่างที่จุกอยู่ในลำคอแล้วพลิกตัวหันตะแคง หวังเก็บเกี่ยวความสุขให้ได้มากที่สุด แม้จะรู้ดีแก่ใจว่าสิ่งที่เห็นนั้นเป็นเพียงภาพในจินตนาการทว่าในจังหวะที่แสงสว่างสาดเข้ามาในห้องอีกรอบภาพตรงหน้าก็แปรเปลี่ยนไป กลายเป็นเด็กสาวที่เขาเพิ่งรังแกเธอจนผล็อยหลับกลางอากาศ กำลังนอนส่งยิ้มมาให้แทนรอยยิ้มสดใส นัยน์ตาสีน้ำตาลสะท้อนความอ่อนโยนทำให้ติณณ์นิ่งงัน ทอดสายตามองเธอแล้วมุมปากหนาหยักก็ค่อย ๆ ยกตัวขึ้นตามราวกับตกอยู่ในห้วงภวังค์ หลงลืมสิ่งแวดล้อมที่กำลังส่งเสียงร้องคำรามไปเสียสนิท"นอนไม่หลับเหรอ"เอ่ยถามเสียงอ่อนพลางยื่นมือไปหมายจะแตะลงลูบไล้พวงแก้มแดงระเรื่อของเด็กสาว แต่แล้วเพียงแค่จรดปลายนิ้วลง อุณหภูมิที่สัมผัสได้ก็ทำเอาใจแกร่งแทบหยุดเต้นทันใดนั้นภาพจำในวันที่มารดาจากไปผุดขึ้นมาทับซ้อน ก่อนที่วินาทีต่อมาร่างอรชรที่กำลังจดจ้องก็กลับสลายหายไปต่อหน้าต่อ

ร่างอรชรขยับยุกยิกพลางพลิกใบหน้าหนีแสงแดดที่ส่องลงมาตกกระทบทว่าหลังตวัดท่อนแขนไปอีกด้านของเตียงนุ่มแล้วพบเพียงความว่างเปล่า เปลือกตาจึงค่อย ๆ เผยอเปิดขึ้นมามองหาผู้เป็นเจ้าของห้องหายไปไหนของเขา?คิ้วเรียวขมวดมุ่นครุ่นคิด ระบายลมหายใจอุ่น ๆ ที่ค่อนไปทางร้อนพลางยกมือขึ้นบีบคลึงขมับซึ่งปวดหนึบ ฟ้องถึงอาการเจ็บป่วยที่พักหลังชักจะมาทักทายเธอบ่อยเหลือเกินดวงตากลมโตกลิ้งกลอกมองเพดานไปเรื่อยเปื่อยขณะนอนนิ่ง รอกระทั่งทุกอย่างทุเลาลงแล้วจึงค่อยหยัดกายลุกขึ้น กระถดถอยลงจากเตียงพร้อมทั้งหอบเอาผ้าห่มผืนนุ่มมาพันรอบร่างเปลือยเปล่าซึ่งเต็มไปด้วยรอยขบกัด เดินโซเซเข้าห้องน้ำหวังใช้ความเย็นของสายน้ำช่วยปลอบประโลมบาดแผลทางร่างกายใช้เวลาชำระล้างคราบเหงื่อไคล สำรวจร่างกายตัวเองอยู่ราว ๆ ยี่สิบนาที ร่างอรชรที่เปลี่ยนเป็นชุดคลุมเรียบร้อยแล้วก็เดินย่อง หอบเอาผ้าขนหนูจำเป็นกลับมาคืนที่คิ้วเรียวเลิกขึ้น มีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นถุงกระดาษตั้งอยู่บนปลายเตียง ทั้งที่ก่อนเธอเข้าไปอาบน้ำนั้น มันยังไม่มีอะไรวางอยู่ตรงนี้เลยเอะ หรือว่าเขาจะอยู่ข้างนอก?ริมฝีปากบางเผลอขยับเผยรอยยิ้มบาง ๆ ก่อน