เพียงเพื่อรัก のすべてのチャプター: チャプター 161 - チャプター 170

"ทิปอย่างอื่นบ้างก็ได้ค่ะ ทิปแบบนั้นหนูได้แทบทุกอาทิตย์ ตาจะเป็นหมีแพนด้าอยู่แล้ว""งั้นหนูอยากได้อะไร บ้าน? รถ? คอนโด?""แหม ๆ ไม่ยักรู้ว่าพี่ติณณ์เป็นป๋าสายเปย์ด้วย""ทีหนูยังเป็นเด็กอ่างให้พี่ได้เลย"สรรพนามที่เขาใช้เรียกขานทำเอาบริ้งค์หลุดหัวเราะพรืด เหวี่ยงกำปั้นทุบแผงอกของคนที่ยังนอนยิ้มแป้น พิงเธออย่างไม่แรงหนักแล้วมองค้อนปะหลับปะเหลือก"ถ้าให้ทิปไม่ถูกใจ หนูจะไปหาป๋าเปย์คนใหม่นะ""ลองสิ ถ้าคิดว่าพี่จะยอมปล่อยให้หนูเดินออกไปจากชีวิต"ทั้งที่มันฟังดูเหมือนเป็นคำข่มขู่ ทว่าใจดวงน้อยกลับพองโตจนคับอก ยิ่งเมื่อเขาดึงมือไปเกาะกุม ออกแรงบีบมือให้แน่นขึ้น สายตาที่สบประสานฉายแววจริงจังราวกับสิ่งที่พูดนั้นไม่ได้เป็นการล้อเล่น ความสุขก็พลันเอ่อล้นเต็มหัวใจ"อะ...อื้อ รู้แล้วค่ะ หนูจะอยู่เป็นเด็กอ่างให้พี่ติณณ์คนเดียว โอเคไหมคะ""ไม่ คนเดียวไม่พอ มันต้องตลอดชีวิตด้วย"@หลายวันต่อมา"ฮืมม"คนเพิ่งตื่นทำหน้ายุ่ง หยัดกายลุกขึ้นนั่งพ่นลมหายใจหนัก ๆ ด้วยความหงุดหงิดหลังเอื้อมมือไปควานหาแล้วพบว่าพื้นที่ข้างกายนั้นเย็นชืด ปราศจากร่างนุ่มที่กกกอดมาตลอดทั้งคืน"เพิ่งจะเจ็ดโมงเอง หายไปไหนของเขาวะ?"เ

ร่างอรชรดีดดิ้น สองมือเรียวประคองแผ่นกระดาษในมือราวกับนี่คือทองคำแสนล้ำค่า แม้เอกสารการตระเตรียมเพื่อทำใบประกอบวิชาชีพจะยังไม่ครบถ้วนเพราะขาดสำเนาประกาศนียบัตรจบและระเบียนแสดงผลการเรียนฉบับสมบูรณ์แต่ในที่สุดใบเบิกทางสู่บันไดก้าวแรกของการได้เป็นหัวหน้าทัวร์เธอก็ปรากฏแล้วขณะที่คนหนึ่งกำลังปลาบปลื้มกับความสำเร็จ อีกคนที่คราแรกก็ตั้งใจจะสนับสนุน ทว่าพอเห็นว่าเด็กสาวเอาแต่ให้ความสนใจกับของในมือมากกว่าตัวเขา สีหน้าก็เริ่มง้ำงอ แววตากรุ่นด้วยความไม่พอใจ"เกินหน้าเกินตาไปละ"จากนั้นก็ถือวิสาสะดึงตัวแย่งความรักออกจากอ้อมอก โยนมันทิ้งไปไว้บนโต๊ะกระจกโดยไม่สนใจเลยว่าผู้เป็นเจ้าของหมาด ๆ จะอ้าปากกว้างแค่ไหนแววตาตกตะลึงมองตามซองสีน้ำตาลที่หล่นกระแทกโต๊ะแล้วทำหน้าเจ็บปวด"พี่ติณณ์! ทำอะไรเนี้ย เดี๋ยวน้องก็บุบสลายหมดหรอก"ติณณ์แค่นหัวเราะในลำคอ บุบสลาย? ไอ้ซองนั่นไม่บุบสลายหรอก แต่คนตรงหน้าเนี้ย ไม่แน่!คิดแล้วก็หมั่นไส้จนทนไม่ไหว อาศัยความว่องไวที่มีมากกว่า ถลกเสื้อยืดที่ให้เด็กสาวใช้ใส่นอนเมื่อคืนขึ้นมากองใต้คางพร้อมบราเซียร์ตัวจิ๋ว ก่อนจะโน้มใบหน้าลงฉกกัดโดยมีเป้าหมายเป็นยอดจุกสีระเรื่อที่กำลัง

"ออกไปรอที่สวนนอกบ้านไป ป๊ามีเรื่องจะคุยกับติณณ์เขาหน่อย"สิ้นเสียงทุ้มห้าวดวงตากลมโตก็พลันเบิกกว้าง สีหน้าหวานเลิ่กลั่กเหลอหลาอย่างปิดไม่มิด ถึงวันนี้เธอจะเตรียมใจและเตรียมบทพูดมาแล้ว แต่นั่นมันควรได้ใช้งานตอนหลังมื้ออาหารหรือเปล่าครั้นจะทักท้วงเจ้าของบ้านก็กดสายตามองนิ่ง สองเท้าจึงต้องก้าวเดินออกจากห้องโถงใหญ่ไปแม้หัวใจจะกำลังเต้นแรงระรัว เต็มไปด้วยความกังวลก็ตามรั้งรอกระทั่งคนตัวเล็กที่ทำอิดออด ค่อย ๆ ย่างก้าวเชื่องช้าเดินพ้นประตูไปแล้ว สายตาคมกริบของชายวัยห้าสิบกว่าก็เบนกลับมามองว่าที่ลูกเขยของตัวเองอย่างพินิจพิจารณา"นี่ถ้าไม่บีบให้กลับบ้าน ก็ไม่คิดจะพากันมาบอกกล่าวเลยใช่ไหม""ผมต้องขอโทษคุณอาด้วยนะครับที่ทำอะไรตามใจตัวเองจนดูไม่เหมาะสม"มือใหญ่ยกขึ้นพนมไหว้คนอายุมากกว่า แววตาช้อนขึ้นสบประสานสื่อถึงความจริงใจในทุกคำพูดที่เอ่ยกล่าว ไม่ใช่ว่าเขามีเจตนาจะปิดบัง แต่เพราะคราวก่อนเด็กสาวแสดงออกชัดเจนกลางโต๊ะอาหารว่ายังพร้อมเปิดเผยความสัมพันธ์กับครอบครัว เขาจึงยังไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามประภาสส่ายหน้า ถอนใจเบา ๆ ถึงชายหนุ่มเคยเข้ามาขอพบและแจงในเรื่องความสัมพันธ์ จนทำให้สรรพนามเรียกขานแปร

"โอเคครับ เล่าแล้วครับ เล่าแล้ว"ติณณ์ประทับจูบเข้าที่ขมับบางหนัก ๆ ด้วยความมันเขี้ยวจนเธอเบ้หน้าแล้วเปิดปากเล่าต่อด้วยสีหน้าชื่นมื่น"คุณอาเรียกพี่ไปถามว่า พี่จริงใจแล้วก็จริงจังกับลูกสาวท่านแค่ไหน"บริ้งค์เบิกตากว้าง สีหน้าเหลอหลา ไม่คิดว่าบิดาจะยิงคำถามได้ตรงเป้าแบบนี้ แต่อย่าว่างั้นงี้เลย แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังอยากรู้เช่นกันว่าผู้ชายอย่างติณณภพที่มีทุกอย่างเพียบพร้อม ไปไหนก็มีผู้หญิงคอยทอดสะพานหาอยู่เนือง ๆ จะยอมหยุดอยู่กับเด็กน้อยที่โตแค่ตัวแบบเธอจริง ๆ เหรอดวงตาวูบไหวฉายแววหวาดหวั่นเล็ก ๆ สองมือเผลอกำแขนเสื้อของชายหนุ่มแน่นขึ้นด้วยความประหม่าอย่างไม่รู้ตัวเมื่อเสียงทุ้มเงียบหายไปนานหลายวินาที ก่อนที่ร่างอรชรจะสะดุ้งโหยงในตอนที่มือใหญ่ประคองใบหน้าเธอให้แหงนขึ้น"บริ้งค์""คะ...คะ?""มาถึงบ้านขนาดนี้ คิดว่าพี่จริงจังไหม"ไหงกลายมาเป็นถามเธอกลับเล่า! ตวัดสายตามองค้อนแล้วเบือนหน้าหนีไปอีกทาง แต่ถูกมือใหญ่รั้งให้ใบหน้าหันกลับมาทิศเดิม ก่อนจะตามด้วยจูบหนัก ๆ อีกหนึ่งที"อื้ออ พี่ติณณ์ กัดหนูอีกแล้วนะ" กัดจนปากเจ่อหมดแล้วเนี้ย!"เผื่อหนูจะหายโง่"บริ้งค์หน้าแดงเถือก ทั้งเขินอายในความนัยท

นับตั้งแต่วันมอบแหวนแทนใจชายหนุ่มก็ขยันแวะเวียนมาบ้านเธียรธิติอยู่บ่อยครั้งจนเรียกได้ว่าเป็นขาประจำ เพราะนอกจากจะได้เห็นหน้าว่าที่ภรรยาและตักตวงความหวานให้คลายคิดถึงแล้ว อาหารยังถูกปรับเพื่อเอาใจจนกลายเป็นรสชาติที่ถูกปาก ทำให้เขาไม่อยากทานนอกบ้านอีกเลย หากวันนี้พิเศษกว่าทุกวันเมื่อวันหมั้นหมายถูกกำหนดไว้ว่าจะจัดขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า บรรยากาศบนโต๊ะอาหารวันนี้จึงครึกครื้นเป็นพิเศษเนื่องจากมีคนอารมณ์ดีจนไม่อาจกักเก็บความสุขสมได้เสียงหัวเราะหวานใสดังแทรกในบทสนทนาอยู่​เป็นระยะ ๆ อีกทั้งยังกระตือรือร้นที่จะบริการชายหนุ่มทั้งสองมากกว่าปกติอีกด้วย"อันนี้ของโปรดป๊าาา ส่วนอันนี้ของโปรดพี่ติณณ์ หนูกำชับเองกับปากเลยนะว่าห้ามใส่พริกกับผักที่มีกลิ่นฉุน"มือเรียวบรรจงตักผัดฉ่าทะเลที่สั่งจากร้านอาหารประจำมาเพิ่มให้บิดาเมื่อเห็นว่าของเดิมเริ่มพร่อง โดยไม่ลืมเอื้อมมือไปหยิบช้อนกลาง ตักปลานึ่งซีอิ้วมาบริการให้คนข้าง ๆ ด้วยประภาสอมยิ้มเอ็นดู คราแรกก็นึกเอะใจอยู่แล้วเชียวว่าทำไมวันนี้เมนูอาหารจึงแปลกตาไปจากทุกวัน ที่แท้ก็มีคนคอยกำกับทุกขั้นตอนนี่เอง เหลือบตามองสองหนุ่มสาวที่นั่งพะเน้าพะนอกันแล้ว