Alle Kapitel von สัมผัสรักมาเฟียร้าย: Kapitel 71 – Kapitel 79

บทที่ 72 ไม่คิดถึงเหรอ NC++แรงกอดรัดจากท่อนแขนแกร่งที่สอดเข้ามาจากทางด้านหลังหยิบยกโอบรัดร่างเธอมานอนหงายแนบอก ธรรมิกาปรือดวงตาขึ้นพร้อมกับคว้าผ้าห่มผืนหนาติดมือมาด้วย“คุณ…ปล่อยมีก้า” แม่ลูกอ่อนที่นอนเต้านมคัดตวัดค้อนวงโตมาให้วาดิม เขายื่นริมฝีปากไปจูบจมูกเธอพร้อมกับคลายอ้อมแขนที่โอบกอดเธอไว้เล็กน้อยเสียงนุ่มทุ้มฟังแล้วช่างระรื่นหู แต่ธรรมิกาไม่มีอารมณ์จะเก็บความสุนทรีนี่ไว้ เธอเพลียเกินกว่าจะบังคับตัวเองให้ลืมตาขึ้นมาได้ แถมต้องคอยหลบริมฝีปากร้อนที่ซุกเข้ามาคลอเคลียลำคอ กว่าจะพาตัวเองขึ้นมานั่งได้ก็อ่อนระโหยโรยแรง“ก็ปล่อยให้นอนตั้งสองชั่วโมงแล้ว…ถึงเวลาปั๊มนมแล้วครับ”วาดิมทำเหมือนว่าเมตตาประทานคำพูดกับเธอเหลือเกิน แต่แค่สบตากันเธอก็เห็นไปยันไส้ในเขาแล้วไหม“เพิ่งจะคลอดลูกได้เดือนเดียวคุณก็ทำแบบนี้แล้ว ไม่สงสารกันเลยหรือไง”วาดิมอาสาช่วยหยิบจับอุปกรณ์ปั๊มน้ำนมลูก และก็ตีหน้าเศร้าสร้อยที่ดูเหมือนว่าช่วงนี้สามีของเธอจะรับบทพระเอกถูกนางเอกกระทำตลอด“แล้วมีก้าไม่คิดถึงฉันเหรอ…ฉันรอมาเป็นปี ๆ” นอกจากหยิบจับอุปกรณ์ส่งมาให้แล้ว ก็ยังมานั่งซ้อนหลังช่วยนวดเต้านมก่อนที่เธอจะติดเครื่องปั๊มน

บทที่ 74 Anniversary NC+++#สองปีผ่านไปร่างเล็กบอบบางของคนเป็นภรรยากำลังโน้มตัวลงมาใช้ปลายจมูกโด่งเล็กของเธอคลอเคลียปลายจมูกโด่งสันของเขาก่อนจะจับข้อมือของมาเฟียหนุ่มไปพันธนาการรัดด้วยเนกไทสีแดงเข้มและผูกยึดติดไว้บนหัวเตียง“มีก้า”“ชอบมัดดีนักโดนบ้างจะได้รู้สึก”“มัดมือมันจะไปพออะไรมัดขาไปด้วยเลยสิ”หัวใจของคนพูดเต้นระรัวราวกับตีกลอง ก่อนจะจ้องมองคนเป็นภรรยาใช้ใบหน้าซุกลงมาตรงขาข้างหนึ่งและกดริมฝีปากเล็ก ๆ จูบลงไปบนท่อนเอ็นที่พองโตคับมือเธอ“มีก้า...ทำไมวันนี้พาตื่นเต้นจัง”“Happy Wedding Anniversary”จบคำพูดของเธอใจของเขากระเด็นกระดอนออกนอกอกไปเรียบร้อย มือข้างหนึ่งที่ถูกพันธนาการพยายามขยับออกจากเนกไทที่มัดไว้และเอามาวางลงบนศีรษะทุยของคนที่กำลังอ้าปากกลืนกินตัวตนใหญ่โตของเขาอยู่วาดิมใช้สายตารุ่มร้อนจ้องมองเรียวปากที่อ้ากว้างและพยายามขบเม้มตวัดปลายลิ้นละเลงเลียเส้นเสียวด้านหลังก่อนจะใช้ฟันขบส่วนหัวและดูดมันแรง ๆ อีกครั้งร่างหนาสะท้านสั่นไหวสองขาสั่นเกร็ง มาเฟียหนุ่มผ่อนลมหายใจขาดห้วงออกมาตามแรงจังหวะที่เธอกลืนกินตัวตนของเขา บางตอนที่เธอยัดมันเข้าไปในลำคอจนเกิดเสียงค่อกแค่ก วาดิมย

บทส่งท้ายข่าวน่ายินดีของตระกูลโจวคือธรรมิกาได้ตั้งครรภ์ลูกคนที่สองสมใจพ่อของเขา ที่นับเดือนนับวันว่าเมื่อไหร่ลูกจะมาเกิดเพราะตั้งแต่จัดวันเกิดน้องจินครบสามขวบไปธรรมิกาก็ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ แต่ลูกก็ยังไม่มาสักที กว่าคนนี้จะมาคนเป็นพ่อแม่ก็ลุ้นแทบแย่ วาดิมถึงกับนอนเอามือก่ายหน้าผากทุกวัน เขาคิดว่าตัวเองมีปัญหาเสียแล้ว เมื่อสำเร็จสมความปรารถนามาเฟียใหญ่ก็ตระเวนแก้บนตามศาลเจ้ากับซินอี๋เรียกได้ว่าทั้งอาทิตย์อยู่ไม่ติดบ้านเลยส่วนคนท้องอ่อนสำหรับท้องนี้ซมยิ่งกว่าตอนท้องน้องจินเพราะแพ้ท้องหนักมากกินอะไรก็ไม่ได้เพราะออกปากหมดก็ยังดีที่มีครอบครัวและสามีแถมยังมีลูกสาวตัวเล็กที่ตอนนี้รับบทเป็นพี่ของน้องรอเลี้ยงน้องเต็มที่“มามี้ขา ถ้าน้องเกิดมาแล้วจินขอเอาน้องไปนอนด้วยได้ไหม ไปนอนในห้องเจ้าหญิงของจิน นอนคนเดียวเหง๊า ๆ อะค่ะ”พี่สาวสามขวบเหงาเป็นแล้ว ธรรมิกาที่กำลังยกยาดมจ่อจมูก อดจะยิ้มกว้างออกมาไม่ได้ เธอรับแรงโถมรัดจากลูกสาวตัวอวบอ้วนที่มานอนซุกวางใบหน้ากลมเกลี้ยงอยู่บนเนินอกอวบอิ่ม“ได้สิคะ น้องจินอยากพาน้องไปนอนด้วยเมื่อไหร่ก็ได้มามี้อนุญาตแต่ไม่ใช่อุ้มหนีไปนะคะ ต้องบอกผู้ใหญ่ก่อน

ตอนพิเศษ 2 ภาพตรงหน้าเป็นภาพที่คนในตระกูลโจวคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี เด็กชายวัยห้าขวบกับเด็กหญิงวัยแปดขวบนั่งพับเพียบตระกองก้มหน้าก้มตาอยู่กลางห้องโถงของบ้านด้านหลังมีบริวารเพื่อนพ้องพี่น้องมากกว่าสิบคน แต่ละคนมีอายุไล่เรียงกับเจ้าเด็กแสบสองคนนั่น และทั้งหมดนั่งเรียงแถวก้มหน้าหลบสายตาเช่นเดียวกันกับลูกพี่ใช่…จินโจวและเจิงโจว เป็นลูกพี่ของเด็กพวกนั้น!“แม่บอกกี่รอบแล้วเรื่องตกปลา…”เสียงของมารดาทำให้ขนคอของเจิงเจิงลุกชัน เด็กชายเงยหน้าขึ้นไปสบตามารดาก่อนจะก้มหน้าลงแล้วเม้มขยี้ริมฝีปาก“มามี๊ไม่ได้ห้ามเรื่องตกปลาค่ะ แต่ห้ามไม่ให้พวกเราเล่นน้ำ” น้ำเสียงเล็กแผ่วเอ่ยออกอธิบายออกมาไม่เต็มเสียงเท่าใดนัก“แล้วตกปลาบนบกรึ!” เด็กหญิงเริ่มตัวแข็งค่อย ๆ ช้อนสายตาขึ้นมองไปทางบิดา วาดิมโจวลอบระบายลมหายใจ ใบหน้าคมคายหล่อเหลายังคงเรียบนิ่งตามลักษณะนิสัยของเขา“ตกในน้ำสิครับมามี๊ แต่ว่าพวกเราใส่ชูชีพที่ลุงเอียนซื้อมาให้ครบถ้วนเลยครับ!” เด็กชายเจิงโจวเห็นว่าพี่สาวจนมุมแล้วเขาก็สอดแทรกหาทางออกในทันทีซึ่งทางออกนั่นบิดาได้ยินแล้วถึงกับยกมือขึ้นคลึงขมับ และเมื่อวาดิมปรายสายตาไปทางภรรยา แน่นอนว่าธรรมิกามอ