All Chapters of สัมผัสรักมาเฟียร้าย: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 22 ปากบอกไม่ ใจบอกชอบ“ฉันบอกคุณกี่ครั้งแล้วเรื่องนี้…ถ้าคุณยังมักง่ายแบบนี้ต่อไปก็ไม่ต้องมายุ่งกัน!”ธรรมิการวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีพลิกตัวกลับมาและผลักคนร่างยักษ์ที่นอนทับเธอไว้ เขาไม่ได้แค่ใช้ส่วนแขนขาเท่านั้นที่พาดมาแต่วาดิมทับมาทั้งตัว หญิงสาวต้องออกแรงหลายอึดใจกว่าจะผลักเขาออกไปได้“ฉันอยากยุ่งกับเธอตายแหละ” ปากเขาบอกแบบนั้น แต่ริมฝีปากอุ่น ๆ กลับคลอเคลียบนแผ่นหลังเธอ“ไม่อยากยุ่งก็ปล่อยมือค่ะ ฉันจะไปอาบน้ำ” ธรรมิกาหยุดออกแรงบังคับลมหายใจให้เข้าสู่ภาวะปกติไม่ช้าไม่นานอ้อมแขนแกร่งก็คลายออก ก่อนที่วาดิมจะค่อย ๆ ขยับกายแต่ยังไม่ยอมลุกไปให้ห่างเธอสักที“คุณโจว…ฉันเหนียวตัว” ธรรมิกาบ่นอยู่ใต้ร่างเขา หน้าท้องเธอเปรอะเปื้อน กระโปรงที่ใส่ก็ชื้นไปหมด น้ำขุ่นคาวบางส่วนยังกระเด็นโดนหน้าอกเธออีกด้วย“นมสวยดีนะ…แล้วเป็นชาวเกาะหรือไงใส่แต่กระโปรงเดินโทง ๆ แบบนั้น”คำพูดห่าม ๆ กับสายตารุ่มร้อนที่มองกัน ธรรมิกาไม่สนใจเธอเม้มปากก่อนจะขยับร่างกายหนีคลานไปลงอีกข้างของเตียงนอน“แล้วคุณเป็นอะไรคะคนป่าหรือไง แต่งตัวเต็มยศเฉพาะด้านบนน่ะ โรคจิต!” พูดจบยัยตัวแสบก็วิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำ ทิ้งเขา

บทที่ 24 รับน้องตลอดการเดินทางจนถึงที่หมายวาดิมและธรรมิกาไม่ได้พูดคุยกันเลย แถมยังเดินทิ้งห่างกันเหมือนว่าไม่ได้เดินทางมาด้วยกัน ถึงสนามบินเธอแยกมากับคนของเธอ คือเด็กผิงและลูกน้องของเอียนที่เป็นคนติดตามเธออยู่ตลอด เราออกอีกประตูหนึ่งซึ่งไม่ใช่ประตูเดียวกับวาดิมธรรมิกาไม่คิดจะถามอะไรใครให้เธอไปไหนก็ไป หญิงสาวเดินเคียงคู่มากับเด็กผิง ตั้งแต่วันที่โดนเจ้านายดุเด็กผิงจะพูดจะทำอะไรก็คิดแล้วคิดอีก เพราะเธอรู้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้เจ้านายต้องโกรธถึงขั้นแยกห้องนอนกัน“เดี๋ยวเราจะเดินทางไปที่พักคุณมีก้านะครับ”คนที่พูดชื่อหมิ่น ส่วนอีกคนชื่อเหว่ย ทั้งคู่พูดจีน ภาษาอังกฤษได้น้อยมากไม่เหมือนเอียนที่พูดได้เหมือนเจ้านายของเขาธรรมิกาตอบรับด้วยการพยักหน้าและไม่ได้ถามอะไรอีก ทำเอาคนที่เตรียมคำตอบไว้เพราะรุ่นพี่บอกให้เตรียมตอบถึงกับงงไป เพราะผู้หญิงของนายไม่ได้ถามอะไร ไม่ช้าไม่นานรถมาหยุดอยู่ที่หน้าตึกสูงดูเหมือนจะเป็นอะพาร์ตเมนต์เสียมากกว่าจะเป็นบ้าน ระบบรักษาความปลอดภัยที่นี่ต้องผ่านเข้าถึงสองประตูและเมื่อรถยนต์ยุโรปคันหรูขับเข้ามาด้านในจะพบกับพื้นที่เนินสูงที่มีประตูรั้วกั้นไว้อีกที

บทที่ 26 โอกาสสุดท้าย (ใจบางผ่าน)“มีก้า!!” ธรรมิกาอยู่ตรงนั้นไม่ได้แล้วหญิงสาวหมุนตัวสับขาวิ่งหนีคนใจร้ายอ้อมโซฟาไปอีกด้าน แต่แค่วาดิมเพียงแค่ก้าวเท้ายาว ๆ เข้ามาก็เกือบถึงตัวเธอแล้วหญิงสาวกรีดร้องเสียงหลงจ้องมองใบหน้าถมึงทึงโกรธ ขอบตาของวาดิมแดงก่ำและก็เหมือนโชคช่วยมีผู้ชายสองคนเดินเข้ามาในห้องโถงนี้พอดี ธรรมิกาวิ่งไปหาคนพวกนั้นและใช้แผ่นหลังของคนคนหนึ่งเป็นเกราะกำบังวาดิมเอาไว้“...”“...”“ฮึกกก ช่วยด้วยค่ะ”เธอไม่สนใจด้วยซ้ำว่าคนพวกนี้เป็นใคร มือข้างหนึ่งกำสาบเสื้อตัวเองไว้ มืออีกข้างกำเสื้อผู้ชายตรงหน้าแทน“คุณโจวกำลังเล่นสนุกอะไรอยู่ครับ?” แขกไม่ได้รับเชิญคนต่อไปของวันนี้ชื่อว่า ‘เจค’ “เจคแบบนี้นายต้องแจ้งตำรวจไหม?” และแขกไม่ได้รับเชิญคนต่อไปชื่อว่า ‘โคล’ มาเฟียใหญ่หยิบแจกันใกล้มือและเขวี้ยงออกไป ชายทั้งสองกระโจนหนีแต่เจคก็ไม่ลืมที่จะคว้าร่างเล็กนุ่มนิ่มเหมือนปุยนุ่นของผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราที่มาขอความช่วยเหลือเขาติดมือมาด้วย“ใจเย็น ๆ พวกกูยังไม่ได้ทำไรเลย เฮ้ย!”“ฮึกกก ชะ ช่วยด้วยค่ะ”“อย่า เสือก”ชายหนุ่มชื่อเจคเอี้ยวตัวมามองร่างเล็กที่สั่นเท่าเป็นลูกนกยืนหลบทั้

บทที่ 28 ต่อเกม NC+++“เต็มที่เลยมีก้า…ฉันก็อยากจะรู้ว่าเกมที่เธอตั้งใจเล่น จะเป็นฉันหรือเธอที่แพ้กัน”สำหรับธรรมิกาแล้วไม่ได้มองเรื่องนี้เป็นเกม แต่เธอมองว่าเป็นการเอาชีวิตรอดมากกว่า หญิงสาวก้มหน้าลงเพราะไม่รู้ว่าการที่สบตาเขามากแล้วจะกลายเป็นว่าเพิ่มความขุ่นเคืองให้หรือเปล่า“พยายามหน่อยนะ”“คุณต้องบอกว่าสู้ ๆ นะต่างหากค่ะ”แม้กระทั่งในเวลาแบบนี้วาดิมก็ยังดูน่าเกรงขามไม่ใช่ผู้ชายใจดีอะไร แต่จนแล้วจนรอดธรรมิกาก็ใจกล้าใช้ปลายนิ้วคีบกระดุมเสื้อชุดนอนของเขาเล่นสายตาที่ทอดมองออกไปหากวาดิมไม่โง่ก็คงเข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไร“อยากนอนกับฉัน?”“ก็ไม่นะคะ...หรือว่าคุณมีนัดที่อื่นแล้ว?”วาดิมไล้หลังมือกับแก้มนุ่มของคนที่ปากบอกไม่ แต่สายตากลับมองเขาอย่างกับจะกลืนกินชายหนุ่มจึงพลิกมือมาเป็นหยิกแก้มเธอแทน และสุดท้ายเขาก็ยักไหล่เป็นการตอบปฏิเสธไปว่าวันนี้เขาไม่มีนัดที่ไหน“งั้น…คุณจะอยู่กับมีก้าไหมคะ?” เธอถามออกไปพร้อมกับมองนัยน์ตาสีเข้มของวาดิมธรรมิกาไม่รู้เลยว่าการที่เธอทุ่มเทขนาดนี้จะส่งผลดีอะไรในเรื่องนี้บ้าง หญิงสาวได้แต่ภาวนาให้วาดิมไม่เกิดบ้าขึ้นมาจนทุกอย่างแย่ไปกว่าเดิม“ก็อยู่ที่ว่าเธอจะ

บทที่ 30 อีกเรื่องของเขา“เปลี่ยน”“เปลี่ยน”“ทรงไม่ได้”“เปลี่ยน”ปึง! หญิงสาวปิดประตูห้องลองชุดเสียงดัง ทำเอาช่างตัดเสื้อวัดชุดที่อยู่ในร้านลนลานกันไปหมด“ใจเย็นนะคะ หุ่นสวย ๆ แบบนี้จะมาคอเต่าได้ยังไง เดี๋ยวพี่ลองหาสีอื่นก่อน ปกติคุณโจวไม่เคยมาช่วยใครเลือกเสื้อผ้าเลย…”ทายาทรุ่นที่สามเจ้าของร้านตัดเสื้อประจำตระกูลโจวเอ่ยบอกหญิงสาวที่ใบหน้ากลมเกลี้ยงคล้ายตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ตอนที่รับสายโทรศัพท์ก็ตกใจมากแล้ว ปกติมาเฟียหนุ่มจะเป็นคนเรียกให้หล่อนเข้าไปที่คฤหาสน์แทนที่จะมาหากันที่ย่านการค้าคนพลุกพล่านเช่นนี้“ผิงว่าตรงนี้มันผ่าเยอะไปหน่อยนะ ออกไปคุณมีก้าก็คงโดนเปลี่ยนอีก…” เด็กผิงก็เหนื่อยแล้วเช่นกันเพราะช่วยเจ้านายเปลี่ยนมาเป็นสิบชุด“อาจจะต้องเพิ่มผ้าเก็บช่วงอกนิดนึงค่ะ คุณมีก้าเป็นคนตัวเล็กแต่มีหน้าอก…”ธรรมิกาไม่อยากฟังเสียงใครแล้ว แม้แต่ผิงเข้ามาแตะแขนเธอยังรู้สึกหงุดหงิด หญิงสาวมองกองเสื้อผ้าที่ได้ลองไปมากกว่าสิบห้าชุด แต่มันไม่มีเข้าตาวาดิมสักชุด“ขอแบบชุดที่ยังไม่ตัดมาหน่อยค่ะ เอาแบบเรียบ ๆ มาเลย”“ได้ค่ะ”ธรรมิกาไม่รู้ว่าที่ตนเองเข้าใจถูกไหม อะไรที่ซ้ำ อะไรที่เหมือนคนอื่น คนท