Lahat ng Kabanata ng สัมผัสรักมาเฟียร้าย: Kabanata 1 - Kabanata 10

บทที่ 1 คำขอร้องฝ่ามือหยาบกร้านฟาดลงมาบนใบหน้าสวยหวานจนโลหิตสีแดงฉานไหลหยดออกมาจากมุมปากเธอในทันทีธรรมิกาแหงนหน้าขึ้นไปมองคนที่ลงมือทำร้ายเธอด้วยสายตาเย็นเยือก ก่อนจะถ่มน้ำลายก้อนใหญ่ใส่เขาอย่างไม่กริ่งเกรงว่าจะโดนทำร้ายซ้ำอีกครั้ง“ตบไม่ได้ทำให้ตายไม่รู้หรือไง?”ลูกสาวของวัฒนาไม่ได้เกรงกลัวคนของมาเฟียหนุ่มเลย เธอเชิดใบหน้าที่แตกยับขึ้นก่อนจะจ้องมองวาดิมอย่างไม่ละสายตา“หึ!” วาดิมนับถือใจของหญิงสาวที่ละม้ายคล้ายคลึงตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ ความสูงของเธอถ้าเทียบกับลูกน้องของเขา แค่เพียงพวกมันลงมือหนักหน่อยคนอวดดีก็ไม่พ้นความตายคนเป็นพ่อเห็นลูกสาวโดนทำร้ายคาตาแบบนั้นก็ทรุดกองลงแดดิ้นกับพื้นดินสกปรกตรงหน้ามาเฟียหนุ่มวัฒนาคลานเข่าเข้าไปใกล้วาดิม แต่ก็ถูกลูกน้องของเขามากันทางไว้“คุณโจว! คุณโจวผมขอร้อง ผมกราบก็ได้ ได้โปรดปล่อยลูกสาวผมไป มีก้าไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย!!”มาเฟียหนุ่มจ้องมองคนพูดด้วยสายตาว่างเปล่า ในมือเขาหมุนปลอกกระสุนปืนที่ถูกใช้ไปแล้วกับคนของอาชาไชย“งั้นใครที่รู้…พวกมันหรือไง?” น้ำเสียงทรงพลังทำเอาวัฒนาตัวชาวาบ ปากหยักของวาดิมยกขึ้นสูงมองคนสนิทเจ้าพ่อใหญ่ถูกลากตัวมาหยุดอยู

บทที่ 3 ต่อรองธรรมิกาไม่เถียงว่าเมสันใช้นามสกุลอาชาไชยเช่นเดียวกันกับเธอ ความห่างเหินของสองพี่น้องเริ่มต้นตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ได้ แต่มารู้ตัวอีกทีเราก็พูดคุยกันน้อยมากแต่พี่ชายบุญธรรมของเธอก็ไม่ได้แย่กับเธอนัก เพียงแต่เขาไม่ได้สนิทสนมกับเธอเหมือนแต่ก่อน และธรรมิกาก็รู้ว่านิสัยของเมสันจะดีแต่กับบิดาของเธอ ส่วนกับคนอื่น ๆ โดยเฉพาะคนที่ต่ำกว่าเขา เมสันจะกดหัวรวมไปถึงเฉยชาไม่ว่ากับใครก็ตาม แม้กระทั่งบางครั้งเมสันก็เฉยชากับเธอราวกับคนที่ไม่ใช่พี่น้องกันธรรมิกาไม่คิดจะถือสาเพราะเข้าใจเมสันดีว่าการเติบโตมาท่ามกลางการที่ต้องพิสูจน์ตัวเองตลอดเวลามันลำบากและทุกข์ใจแค่ไหน เมสันต้องผ่านการพิสูจน์ตัวเองมาไม่น้อยและอาจจะมากกว่าคนอื่น ๆ ด้วยซ้ำ ต่างกันกับเธอที่ไม่จำเป็นต้องพยายามอะไรเลย เพราะสายเลือดของเธอคืออาชาไชยที่แท้จริงคนเราแววตามันบอกทุกอย่างและด้วยความอยากรู้อยากเห็น ธรรมิกาอยากจะลองวิชาที่ร่ำเรียนมาสักหน่อย หญิงสาวจึงเอาเอกสารบัญชีงบการเงินของบริษัทมาคำนวณสักหนึ่งชุด และก็นั่นแหละเธอพบความแปลกประหลาดของงบการเงินที่มันไม่สมดุลนั่นก็หมายความว่ามีคนโกง และโกงเป็นขบวนการธรรมิการู้ว่ามี

บทที่ 5 ไม่ใช่อย่างที่คิดวาดิม โจว เป็นทายาทตระกูลมาเฟียใหญ่ผู้ทรงอิทธิพล ชื่อเสียงของเขาเป็นที่ต้องการรู้จักในช่วงสองปีให้หลังมานี้ หลังจากที่มาเฟียใหญ่อย่าง หลาง โจว ล้มป่วยลง ลูกชายเพียงคนเดียวอย่างวาดิมก็ขึ้นนั่งตำแหน่งตระกูลโจวมีบุญคุณล้นเหลือกับตระกูลอาชาไชยมาหลายชั่วอายุคน และไว้ใจอาชาไชยประหนึ่งคนร่วมสายเลือด ถึงได้กล้าให้ดูแลกิจการสัมปทานท่าเรือขนส่งในประเทศไทยโดยไม่เคยส่งใครมาตรวจสอบจนเกิดเรื่องอื้อฉาวขึ้นในโลกออนไลน์ประเทศไทย มีการกล่าวหาว่าอาชาไชยทำเรื่องผิดกฎหมายและที่ทำได้ไม่มีใครกล้าแตะต้องเพราะมีนายทุนใหญ่หนุนหลังนั่นก็คือตระกูลโจว ตระกูลผู้มีอิทธิพลในฮ่องกงข่าวเดี๋ยวนี้มันดังข้ามประเทศอย่างรวดเร็ว ไม่นานนักตระกูลโจวโดนตรวจสอบ แม้จะบอกว่าเป็นการตรวจเยี่ยมประจำปีของทางภาครัฐ แต่ไม่ว่าจะคลังสินค้า เรือทุกลำที่ผ่าน หรือแม้แต่กระทั่งบริษัทเองก็โดนภาครัฐเข้าเยี่ยมทั้งหมดที่ผ่านมาตระกูลโจวไม่เคยโดนอะไรแบบนี้ ข่าวเรื่องนี้จึงส่งผลต่อธุรกิจและความน่าเชื่อถือของตระกูลโดยตรง ทำให้หัวหลักอย่างวาดิมที่เพิ่งขึ้นนั่งตำแหน่งได้ไม่นานรู้สึกโกรธจนอยากจะแล่เนื้อเถือหนังอาชาไชยเป็นช

บทที่ 8 ยอมรับชะตา“และขอบเขตคือตรงไหน”“สำหรับอะไรล่ะ?”“นางบำเรอของคุณ” วาดิมยังไม่ตอบคำถามเธอเพราะเอียนเรียกเขาให้ออกไปก่อน มาเฟียหนุ่มจ้องมองเธอก่อนจะฟาดฝ่ามือลงบนสะโพกเธอเบา ๆ และเขาก็เดินออกไป ก่อนออกไปเขาทิ้งสายตาเอาไว้ว่าจะกลับมาคุยแน่นอนหัวใจของธรรมิการวดร้าว เนื้อตัวของเธอไม่เคยโดนผู้ชายคนไหนสัมผัสแบบนี้ ท่าทางตะกรุมตะกราม สายตาดูกักขฬะแบบที่วาดิมใช้มองกัน เธอไม่เคยพบเจอมาก่อนเลยในชีวิตธรรมิการีบวิ่งกลับไปทางเดิมคือห้องพัก ก่อนจะกดล็อกประตูอย่างรวดเร็ว หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งและทันทีที่ประตูห้องนอนปิดลง เธอกวาดสายตามองไปรอบ ๆ สถานที่ที่เธออยู่ผ่านม่านน้ำตา“พ่อเธอเขารู้ว่าการที่เธอมาอยู่กับฉัน อย่างน้อย ๆ อาชาไชยก็คงได้อะไรติดตัวกลับไปบ้าง” หญิงสาวจ้องมองโทรศัพท์มือถือที่ไร้การตอบกลับจากบิดา แม้แต่โทร. กลับมาสักสายท่านก็ไม่ทำ ธรรมิกาใช้เวลาอยู่กับตัวเองหลายชั่วโมง จนเมื่อท้องรู้สึกหิวจึงหยุดร้องไห้ร่างบอบบางลากขามายังกระเป๋าเดินทางก่อนจะเปิดออกดูก็พบว่ายังมีแครกเกอร์และน้ำผลไม้เหลืออีกสองกล่อง มันเหมือนว่าแรงกายแรงใจไม่มีเหลืออีกแล้ว สุดท้ายก็กินไม่ลงหญิงสาวทิ้งตัวลงกับกอ

บทที่ 10 เช็กของ NC+++วาดิมจ้องมองบานประตูห้องน้ำหลังจากได้ยินเสียงน้ำหยุดไหลมามากกว่าห้านาทีแต่ยังไม่พบเงาร่างของใครสักคนออกมา จนเมื่อความอดทนของเขาเริ่มจะหมด ร่างเล็กถึงจะโผล่มาได้แถมยังอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำที่ห่มห่อเนื้อตัวแบบมิดชิด“นึกว่าลื่นหัวฟาดตายในห้องน้ำไปแล้ว” ดวงตากลมโตช้อนขึ้นสบตามองเขานิดหนึ่งและลอบถอนหายใจ ก็เพราะเขาไหมเธอถึงได้ทำใจอยู่นานสองนาน “ปกติฉันอาบน้ำนานกว่านี้ นี่เร็วที่สุดแล้ว...กำลังปรับตัวค่ะ”หญิงสาวพูดจบก่อนมุ่งหน้าเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า แต่ยังไม่ทันที่เธอจะคว้าที่จับประตูเลยด้วยซ้ำร่างกายก็ลอยวืดขึ้นจากพื้น“คุณโจว!” ทันทีที่สองขาลอยขึ้นเหนือพื้นสองแขนก็โผกอดลำคอหนาไว้ในทันที และยังไม่ทันจะตั้งตัวร่างกายก็ถูกโยนทุ่มทิ้งลงไปบนเตียงนอนหลังใหญ่นี้แล้วธรรมิกาดวงตาเบิกโพลง เธอจะพลิกตัวหนีตามสัญชาตญาณ แต่วาดิมก็รวดเร็วอะไรปานนั้น เขาสอดท่อนแขนเข้ามาใต้ข้อพับเธอและลากร่างกายให้ไปอยู่ใต้ร่างเขา“จะแหกปากทำไม กลัวคนไม่รู้หรือไงว่าจะเอากัน”มือหยาบสอดมือเข้ามาลูบไล้ท่อนขาเรียวของเธอ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะยกยิ้มเมื่อพบว่าหญิงสาวไม่สวมใส่อะไรเลยนอกจากเสื้อคลุมเพียงตั