Alle Kapitel von สัมผัสรักมาเฟียร้าย: Kapitel 41 – Kapitel 50

บทที่ 41 ความจริงที่โหดร้ายธรรมิกาไม่คิดว่าริมกำแพงของบ้านใหญ่จะมีสวนหินสวยงามมีน้ำพุตั้งอยู่ตรงกลาง รายล้อมด้วยแปลงกุหลาบหลายสี ที่เพียงแค่เดินเข้ามาก็เหมือนว่าหลุดเข้ามาอยู่ในสวรรค์บนดินก็ไม่ปานเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่เธอยิ้มได้กว้างขนาดนี้ธรรมิกาก้มลงไปใช้ปลายจมูกสูดดมความหอมจากกลีบกุหลาบ แม้มันจะมีผึ้งตัวเล็กตอมเกสรอยู่เธอก็ไม่ได้กลัวเลยสักนิด กลับรู้สึกสดชื่นเพราะได้อยู่ท่ามกลางธรรมชาติเพียงแค่เธอก้าวพ้นกำแพงบ้านวาดิมเข้ามาบ้านใหญ่ของตระกูลโจว มันก็เหมือนเป็นโลกอีกใบที่เธอไม่เคยรู้เลยว่ามันมี…มันสวยงาม และรู้สึกดีแบบบอกไม่ถูกจริง ๆมือบางยื่นไปหมายจะแตะต้องกลีบดอกกุหลาบดอกหนึ่ง แต่เสียงฝีเท้าที่ย่ำอย่างมั่นคงมาจากข้างหลังทำให้เธอชะงักมือ“เป็นแขกทำไมไม่เข้าประตูหน้า มาเข้าประตูข้างทำไม?”ธรรมิกาหมุนตัวกลับไปเมื่อตาสบตาเธอก็ก้มหน้าลงประสานมือและย่อตัวคำนับซินอี๋ที่เดินมากับเด็กรับใช้สองคนธรรมิกาไม่คิดว่าจะเจอภรรยาใหญ่ของบิดาวาดิมที่นี่ เพราะสวนนี้มันห่างกับตัวบ้านมากนัก แบบที่มองจากตรงนี้ไปก็เห็นหลังคฤหาสน์ตระกูลโจวแบบไกล ๆ“ขอโทษด้วยค่ะ พอดีว่าผ่านมา...” ดวงตาเรียวรีตวั

บทที่ 43 สิ้นสุดทางเดิน“รู้ใช่ไหมว่าฉันจะฆ่ามันจริง ๆ ถ้าเธอไม่ออกมา!”“ฮึกกก” “นี่ป๊าฉัน นั่นอี๊ฉัน…แล้วเธอล่ะเป็นใคร! คิดว่าตัวเองสำคัญมากหรือไง! เธอมันก็แค่น้องสาวของคนทรยศ! คนที่ทำลายตระกูลโจว!!”“วาดิม!”หลางโจวกระแทกไม้เท้าที่ถืออยู่ลงบนพื้นอย่างแรง สายตาของคนเป็นพ่อมองลูกชายด้วยความผิดหวัง ก่อนจะหลับตาหอบหายใจเหนื่อยจนซินอี๋ต้องเข้ามาประคอง“รู้บ้างไหมว่าพูดอะไรออกมา! รู้ตัวบ้างไหมวาดิม!”“จะรู้หรือไม่รู้ก็ไม่เกี่ยวกับป๊า! ถ้าเธอไม่กลับไปกับฉัน ก็อย่าหาว่าฉันใจร้าย!!”วาดิมกวาดสายตาอาฆาตมองทุกคนและเมื่อธรรมิกาพาตัวเองมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา หัวใจของมาเฟียหนุ่มคล้ายหลุดลอยออกไปไกลเพราะไม่ต้องการเป็นต้นเหตุทำให้ใครก็ตามต้องเดือดร้อน ธรรมิกาสะอื้นไห้ออกมาก่อนจะพาตัวเองเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าวาดิม มือหนาคว้าแขนเธอทันควัน เขากระชากร่างเล็กเข้ามาหาตัวพร้อมกับมองหยาดน้ำตาสีใสที่ไหลรินเป็นทางชุดกี่เพ้าที่ธรรมิกาใส่แม้จะเป็นสีแดงแต่ก็มองเห็นว่าจุดสีน้ำตาลที่หน้าอกเธอเป็นเลือดที่ไหลหยดทิ้งรอยเอาไว้ใบหน้าของเธอบวมแดงเพราะร้องไห้อย่างหนัก ปลายจมูกยังมีคราบเลือดติดอยู่ วาดิมเริ่มลนลานยกมือข

บทที่ 45 ผู้ช่วยเหลือเพียงแค่ธรรมิกาถึงสนามบินก็มีพนักงานเดินเข้ามาต้อนรับพาเธอเช็กอินและก็พาเข้าไปในเลานจ์สนามบิน บริการดีแบบที่หญิงสาวไม่เคยได้รับมาก่อน แต่พอนึกถึงราคาตั๋วเครื่องบินก็เข้าใจได้ ซานซานเลือกชั้นที่นั่งเฟิร์สคลาสให้กับเธอ“คุณรับอะไรดีคะดิฉันจะไปตักอาหารให้ค่ะ” พนักงานผู้หญิงเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้มธรรมิกาส่ายหน้า เธอทานอะไรไม่ลง ทั้งสีหน้าและแววตาหมองเศร้า เปลือกตาบนยังคงบวมปูดอยู่หญิงสาวไม่ได้หยิบอะไรติดมาเลยนอกจากบัตรประชาชนและแบล็กการ์ดใบนั้นที่วาดิมทิ้งไว้ให้ ที่จริงมันอยู่ในซองใส่บัตรอันเดียวกัน“งั้นฉันไปหยิบอาหารว่างให้นะคะ” พนักงานผละตัวออกไปพร้อมกับทิ้งเธอไว้ยังที่นั่งริมหน้าต่างธรรมิกามองหน้าพนักงานคนนั้นก่อนจะเม้มริมฝีปากเหมือนมีอะไรจะพูดออกมา และเมื่อพนักงานถามซ้ำอีกครั้ง เธอจึงบอกความต้องการออกไป“คุณมีโทรศัพท์ให้ยืมไหมคะ? ฉันอยากติดต่อที่บ้านพอดีโทรศัพท์ฉันไม่ได้หยิบติดมาด้วย” พนักงานคนเดิมระบายยิ้มและพยักหน้าก่อนจะค้อมศีรษะเดินออกไปผ่านไปไม่กี่นาทีพนักงานคนนั้นก็เดินกลับมาพร้อมกับถาดอาหารและโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูที่ยื่นให้เธอในทันที มือบางรับมาพร้อมกั

บทที่ 47 ไม่มีลางบอกเหตุวาดิมเดินเข้ามาในบ้านใหญ่ด้วยหัวใจร้อนรุ่ม เขากลับไปที่บ้านก็ไม่พบทั้งธรรมิกาและเด็กผิง ถามใครก็ไม่มีใครเห็นและพาสปอร์ตของเธอก็หายไป“ป๊า! ป๊า!”ร่างสูงของมาเฟียหนุ่มเดินเข้ามาในบ้านก่อนจะตะโกนเรียกหาบิดาจนเสียงดังขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ชายชรายืนถือไม้เท้ามองลูกชายตัวเองที่เดินงุ่นง่านเข้ามาด้วยแววตาคมปลาบ“ป๊า! มีก้าอยู่ไหน!”“พรุ่งนี้จะต้องเดินทางไปทำธุระกับฉัน ทำไมยังไม่พักผ่อนอีก”พรุ่งนี้วาดิมกับหลางโจวจะต้องเดินทางไปงานสมาคมที่มีตระกูลโจวเป็นคนจัด ทั้งวาดิมและอดีตมาเฟียใหญ่ต้องไปเพราะเป็นประธาน“ผมถามว่ามีก้าอยู่ไหน!”“กลับไปได้แล้ว ฉันเหนื่อยอยากพักผ่อน”“ป๊าเอาเธอไปซ่อนใช่ไหม!”ร่างสูงของลูกชายก้าวอาดขึ้นบันไดมายืนตรงหน้าเขา หลางโจวกระแทกไม้เท้าหัวมังกรลงบนพื้นอย่างแรง เขาโกรธลูกชายมากที่ทำอะไรไร้เหตุผลไปซะทุกเรื่อง“แกมันคนไร้เหตุผล!” แววตาของบิดาต่อว่าเขาอย่างที่สุด“ผมถามว่ามีก้าอยู่ไหน…ป๊า อย่าบีบบังคับผม!” วาดิมตวาดออกไปเสียงดังลั่นผลัวะ! หลางโจวหมดความอดทนฟาดไม้เท้าหัวมังกรลงบนศีรษะลูกชายหนึ่งที วาดิมแทบจะเซหงายไปด้านหลัง ก่อนจะรู้สึกถึงน้ำบางอ

บทที่ 49 อาการไม่ค่อยดี“มะเร็งตับระยะที่หนึ่งถึงสองจะยังแสดงอาการไม่มาก และเซลล์มะเร็งยังมีขนาดเล็กไม่เกิน 3 เซนติเมตร ซึ่งสามารถรักษาให้หายขาดได้ ดังนั้นยิ่งตรวจพบเร็วเท่าไรก็ยิ่งรักษาได้ง่ายเท่านั้น”“ตอนที่พ่อเข้ามาที่โรงบาล หมอเห็นว่าช่องท้องเหมือนจะบวมจึงตรวจละเอียดหน่อยก็เลยเจอแจ็กพอต”“พบเร็วก็รักษาได้เร็ว หลังจากนี้ก็ต้องดูแลท่านให้มากหน่อยนะครับ”“แต่คุณพ่ออยู่โรงพยาบาลนาน…ไม่ได้มีอะไรนอกเหนือจากนี้ใช่ไหมคะ”“การผ่าตัดรักษาคุณวัฒนาคือการผ่าตัดเล็ก เป็นการผ่าตัดส่องกล้องมีแผลขนาดเล็กบริเวณหน้าท้องห้าจุดเท่านั้น หลังจากผ่าตัดเสร็จหมอจะดูอาการภายในสองถึงสามวัน หากไม่มีภาวะแทรกซ้อนภายในก็กลับบ้านได้เลย แต่ที่คุณวัฒนาอยู่นานก็เพราะเป็นความประสงค์ของเจ้าของไข้นะครับ”“ขอบคุณค่ะ ดิฉันจะดูแลคุณพ่อเป็นอย่างดี ขอบคุณคุณหมอมากค่ะ”“ยินดีครับ ฝากความนึกถึงไปถึงคุณโจวด้วย”ธรรมิกาค้อมศีรษะยกยิ้มเล็กน้อยเพียงเท่านั้น ก่อนจะเดินอ้อมมาหาบิดาและจับมือให้กำลังใจกันและกันอีกครั้ง เธอขอตัวไปเก็บข้าวของเพราะท่านพักอาศัยอยู่โรงพยาบาลนานหลายเดือน“มีก้าโทร. เรียกให้คนรถมารับแล้ว เดี๋ยวขอลูกไปเคลีย