All Chapters of สัมผัสรักมาเฟียร้าย: Chapter 31 - Chapter 40

บทที่ 31 พันธสัญญาฉบับใหม่เรื่องราวที่ธรรมิการู้มาทำให้ตั้งแต่ที่ร้านอาหารจนถึงบ้านตระกูลโจว หญิงสาวก็พูดน้อยลงในทันทีวาดิมรู้ว่าเธอสงสัยแต่มันไม่ใช่หน้าที่เขาที่ต้องอธิบาย มาเฟียหนุ่มไม่คิดว่าตัวเองต้องพูดหรือทำอะไรให้ธรรมิกาเข้าใจเขาเมื่อกลับถึงบ้านพวกแม่บ้านก็ช่วยกันยกข้าวของเธอไปเก็บ รวมถึงตัวธรรมิกาด้วยที่ทำทีช่วยยกนู้นนี่นั่นทั้งที่มันไม่ใช่หน้าที่ วาดิมดุเธอไปหนึ่งยก หญิงสาวจึงมานั่งหลังตรงเก็บมือเก็บศอกอยู่ที่ห้องรับแขกแทนเมื่อร่างสูงของเขามาแม้เธอจะพยายามทำตัวให้เหมือนเดิมแต่มันก็ไม่เหมือนเดิมหรอก และวาดิมก็รู้จึงแกล้งมานั่งข้าง ๆ เธอแบบที่แทบจะนั่งตักเล็กนั่นเลยก็ว่าได้วาดิมจับปลายคางเธอให้เงยหน้ามองกัน ปลายนิ้วไล้แก้มของเธอเล่น ริมฝีปากก็กดจูบลงมาบนโหนกแก้มตรงกันกับรอยแผลของเธอแม้มันจะมีแค่รอยแผลบาง ๆ แต่เพียงแค่ริมฝีปากเขาสัมผัสมันก็เหมือนกับมีกระแสไฟแล่นผ่าน“เธอไม่มีวันเป็นอย่างซานซานหรอกมีก้า...” มันมีความหมายที่ลึกซึ้งอยู่ในคำพูดนี้ของวาดิมเธอไม่มีวันเป็นอย่างซานซานเพราะไม่มีทางได้เป็นแบบนั้น ของมีค่า น่ะหรือ...“รู้ไหมทำไม?” ดวงตากลมโตจ้องมองกลับมา ธรรมิกาเหมือ

บทที่ 33 ยืมมือ“ฉันยินดีจะจ่ายอยู่แล้วถือว่าได้มาทานข้าวกับหนูมีก้า เป็นไงบ้างล่ะพ่อเราสบายดีไหม”หลางโจวละสายตาจากลูกชายมาถามคนข้างกายวาดิมแทน ดวงตาหม่นแสงกวาดมองใบหน้ากลมเกลี้ยงของหญิงสาว ก่อนจะยกยิ้มและมองลูกชายที่จ้องมองเขาอยู่เช่นกันอีกครั้งร่างกายของธรรมิกาเกร็งขึ้นหลายส่วน และอยู่ ๆ มือหนาที่จับมือเธออยู่ก็คลายออก วาดิมหันไปสนใจอาหารตรงหน้าแทนที่จะตั้งแง่กับบิดาของเขา ที่ทำอย่างนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการที่ปล่อยเธอทิ้งไว้ให้เผชิญกับคำถามของบิดาเพียงลำพัง“สบายดีค่ะ” ธรรมิกาตอบออกไปด้วยหัวใจที่เต้นรัวเธอไม่รู้ว่าระหว่างพ่อลูกคุยอะไรกันไว้บ้าง และคำตอบของเธอที่เป็นการโกหกนั้นบิดาของเขาจะรู้เรื่องระหว่างเธอและพ่อของเธอหรือเปล่า“สบายดีก็ดีแล้ว แล้วอยู่ที่นี่ขาดเหลืออะไรไหม ถ้าขาดก็บอกซินอี๋ได้ บอกเธอก็เหมือนบอกฉัน…” เป็นการแนะนำตัวภรรยายังไงให้เหมือนไม่แนะนำซินอี๋เป็นเมียใหญ่ ส่วนเมียคนที่เด็ก ๆ นั่นไม่รู้ว่าชื่ออะไร แต่ที่แน่ ๆ ซินอี๋ไม่ชอบธรรมิกา ส่วนวาดิมไม่ชอบซินอี๋“ไม่ค่ะ คุณโจวดูแลมีก้าดีค่ะ” ต่อให้ขาดเหลืออะไรธรรมิกาก็ไม่บ้าจี้ไปแจ้งคนบ้านใหญ่หรอก ขนาดพ่อเขาเองวาดิมยังฟาดไ

บทที่ 35 หงส์เคียงข้างมังกรซานซานกลับไปแล้ว กว่าจะกลับได้ก็เล่นเอาธรรมิกาแทบหมดแรง ข้าวเช้ายังไม่ตกถึงท้องสักเม็ด กาแฟที่คิดว่าจะได้ดื่ม ขนมปังที่คิดว่าจะได้กิน เพียงแค่หย่อนก้นนั่งในห้องอาหารเอียนก็เดินมาเรียกให้เธอไปพบวาดิม เขารอเธออยู่ที่ห้องรับแขกธรรมิกามองอาหารตรงหน้าอย่างตัดใจและเดินไปพบวาดิมตามที่เขาต้องการยังไม่ทันจะเดินถึงห้องรับแขกดี หูอันแสนจะดีของเธอก็ยังคงได้ยินเสียงสะอื้น เวลาล่วงเลยผ่านมาหลายชั่วโมงคนที่ได้รับบาดเจ็บร้องไห้จนถึงตอนนี้มันน่าแปลกที่ยังมีแรงเหลือผลิตน้ำตาให้มันไหล“นั่งสิ…” วาดิมเงยหน้าขึ้นมามองเธอ สายตาของเขายังคงเย็นชาเฉกเช่นเดิมธรรมิกาหลุบสายตาลงต่ำ นั่งลงตรงเก้าอี้ที่ว่างเป็นที่นั่งห่างจากวาดิมแบบที่เขานั่งอยู่ตรงกลาง ส่วนเธอนั่งอยู่ริมสุดขวามืออีกฝั่งข้างซ้ายมือของวาดิมห่างกันกับเขาไม่ไกล มีผู้หญิงรูปร่างบอบบางผิวขาวจัด ศีรษะพันด้วยผ้าพันแผลสีขาว ท่าทีสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำที่ยังคงหวาดกลัวกับสิ่งต่าง ๆ“ฮึกกก”“หยุดร้องไห้ได้แล้ว ถ้าเจ็บแผลก็กลับไปพัก”สุ้มเสียงที่วาดิมใช้กับผู้หญิงคนนี้แตกต่างไปจากคนอื่นธรรมิกามั่นใจว่าตัวเธอเองไม่เคยได้ยินเขา

บทที่ 37 ของเหลือ ๆวาดิมคิดว่าจะได้ยินธรรมิกาเรียกร้องอะไรออกมาสักอย่าง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือเธอเพียงรับฟังเงียบ ๆ และตกลงอย่างว่าง่าย ก่อนจะขอแยกตัวออกไป ทิ้งเขาไว้กับความรู้สึกที่ประเดประดังอยู่ภายในจิตใจที่ฟุ้งซ่านทั้งที่อยากจะอาละวาด ทั้งที่อยากจะเขย่าถาม อยากตวาดตะคอกทุกสิ่ง แต่เมื่อเห็นแววตาที่หมองเศร้าคู่เดิมคู่นั้นของธรรมิกา มาเฟียหนุ่มกลับพูดไม่ออกสักประโยคเดียว“ที่คุณพูดอยู่นี่คือคุณจะกลับไปคืนดีกับผู้หญิงของคุณ?” วาดิมกำลังคิดว่าตัวเองเหมือนคนที่อยากกลับไปคืนดีกับคนที่ทอดทิ้งเขาไปตรงไหน...เมื่อหลายปีก่อนมาเฟียหนุ่มโดนลอบทำร้ายและอันอันเป็นคนช่วยชีวิตเขาไว้ เธอเป็นเพียงเด็กนักเรียนธรรมดาฐานะทางบ้านยากจน ทั้งที่ตอนนั้นวาดิมอาการสาหัสเป็นตายเท่ากัน แต่อันอันกับแม่ของเธอก็ทำทุกวิถีทางหาเงินพาเขานั่งรถไปรักษาที่โรงพยาบาลวาดิมไม่ได้สติหลายวัน ตื่นขึ้นมาก็ยังพบกับอันอันที่ขาดเรียนมาดูแลเขา แถมแม่ของเธอยังเป็นหนี้โรงพยาบาลเพราะเป็นเจ้าของไข้อีกวาดิมไม่เคยคบใครจริงจังแต่อันอันกลับทำให้เขารู้สึกอยากดูแลใครสักคน เราคบกันแบบที่ตระกูลโจวไม่ยอมรับ แต่วาดิมก็ไม่สนใจ คนที่ช่วยช

บทที่ 39 คำสัญญาสองร่างนอนกอดก่ายกันอยู่ในอ่างอาบน้ำ หญิงสาวหลับตาเอนหลังพิงแผ่นอกกว้าง น้ำอุ่นในอุณหภูมิพอดี ธรรมิกาก็รู้สึกสบายตัวขึ้น“ไม่ดื่มเหรอ? ไวน์ดี ๆ กับผู้ชายอะไรนะ แซ่บ ๆ เหรอ?”ธรรมิกาเอียงหน้าไปมองคนพูด และปลายจมูกโด่งสันก็กดลงมาบนแก้มเธอ“ไวน์ดีกับผู้ชายแซ่บ งั้นเหรอคะ” เธอพูดออกไปก่อนจะอมยิ้มและก้มหน้าหัวเราะเบา ๆ“แซ่บคือเผ็ดฉันรู้…แต่ฉันไม่เผ็ด ฉันอร่อย”ผู้ชายหุ่นล่ำกับไวน์แดงดี ๆ ธรรมิกาไม่อยากจะเถียงว่าถ้าไม่นับอารมณ์ผีบ้าของเขา วาดิมก็เป็นผู้ชายที่แซ่บและ...อร่อย“เหรอคะ…” เธอพลิกตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ก่อนจะแย่งแก้วไวน์ในมือเขามาดื่มความเปรี้ยวฝาดของไวน์แดงรสชาติดี ธรรมิกากระดกซ้ำไปอีกรอบก่อนจะคืนแก้วเปล่าเขาไป“เดี๋ยวนี้พัฒนาแล้ว…” วาดิมหมายความว่าเธอดื่มได้เยอะขึ้น“ก็คุณชอบดื่ม ฉันก็ต้องหัด…ไม่ใช่เหรอคะ”สุ้มเสียงกังวานใสดุจธารน้ำไหลเอื่อย ๆ แต่มันก็ให้ความรู้สึกชุ่มชื้นหัวใจแบบแปลก ๆไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรืออะไร แต่ที่แน่ ๆ ไม่ว่าธรรมิกาจะทำอะไรในคืนนี้มันก็ไม่ขวางหูขวางตาเขาสักนิดเดียว“รู้จักเอาใจฉันแล้ว”“ก็มีแค่คุณก็ต้องเอาใจคุณสิคะ”พูดจบธรร