All Chapters of สัมผัสรักมาเฟียร้าย: Chapter 61 - Chapter 70

บทที่ 62 รู้ใจตัวเองธรรมิกามองตามร่างสูงออกไปทั้งที่ก่อนหน้านี้เหมือนว่าเธอจะมีอะไรคุยกับซานเฉิงเยอะแยะ แต่เมื่อวาดิมออกไปจากบ้านอาชาไชยแล้ว บทสนทนาของเธอและแขกที่มาเยือนก็เริ่มน้อยลงจนเวลาผ่านไปยี่สิบนาทีซานเฉิงเห็นว่าเธอคงไม่มีอะไรที่จะใช้ประโยชน์เขาแล้ว ชายหนุ่มจึงขอตัวกลับแต่ก่อนกลับก็ขอถามอะไรคนท้องโตเสียหน่อย เห็นทำหน้าเศร้าหมองแปลก ๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ก็ยิ้มหัวเราะปกติ“มันไม่รู้ว่าลูกผู้หญิงหรือผู้ชายใช่ไหม?”ดวงตากลมโตที่เหม่อมองไปยังประตูหน้าบ้าน เมื่อซานเฉิงถามเธอจึงหันกลับมาสบตาเขา“มีก้าไม่ได้บอกเขาค่ะ” ธรรมิกาตอบออกไปเสียงเบา ก่อนจะมองลูกน้องวาดิมที่อยู่ด้านนอกวิ่งวุ่นกัน หญิงสาวท้องโตขยับกายยืดตัวขึ้น มือข้างหนึ่งวางบนหน้าท้องเพื่อพยุงตัว“ไม่ได้บอกมันที่เป็นพ่อ แต่บอกฉันเนี่ยนะ…”ซานเฉิงถอนหายใจก่อนจะมองตามไปยังจุดที่คนท้องโตมองออกไป คนของวาดิมวิ่งวุ่นอะไรกัน“มีก้าก็ยังไม่ได้บอกใครค่ะ” ธรรมิกาพยายามหยัดกายจะลุกขึ้นเมื่อเห็นว่าเอียนมองเข้ามาในบ้านจากประตูบ้าน“แต่เธอทำเหมือนจะบอกฉันต่อหน้ามัน ไอ้นี่มันขี้น้อยใจยิ่งกว่าผู้หญิงอีกไม่รู้หรือไง” ซานเฉิงเดินมาจะพยุงธรรมิ

บทที่ 64 อีกหนึ่งวิธี (พ่อลูกอ่อน)วาดิมถูกลอบทำร้ายและเคราะห์ดีที่รอดมาได้ ตำรวจจับคนกระทำความผิดได้แล้วและคนที่พวกมันต้องการทำร้ายตัวจริงไม่ใช่เขา แต่เป็นครูซ…วาดิมอยู่ที่ไทยเอารถครูซมาใช้เลยรับเคราะห์แทนซึ่งหลังจากนั้นครูซก็เป็นฝ่ายไปจัดการเรื่องต่อ และจากที่เซเวียร์ให้กำลังใจเธอ ธรรมิกาจึงต้องสับเปลี่ยนไปให้กำลังใจคุณหมอสาวแทนตื้นลึกหนาบางเรื่องคู่นี้ เธอรู้แค่สองคนแต่งงานกัน และดูเหมือนจุดเริ่มต้นชีวิตคู่ไม่ได้ดีนัก ไม่รู้เลยว่าระหว่างเซเวียร์กับเธอใครโดนหนักกว่ากัน เพราะครูซก็ไม่ใช่เล่น ๆ ธรรมิกาที่มีชนักติดหลังไม่กล้าจะถามวาดิมเรื่องนี้…เพียงแต่รอโอกาสเหมาะเจาะเธอคงจะต้องถามถามว่าธรรมิการู้เรื่องนี้ได้อย่างไรนั่นก็เพราะเอียนแอบเล่าให้ฟัง ตอนนี้เธอกับคนที่ไม่เคยชอบหน้ากันอย่างเอียนเริ่มพูดคุยกันมากกว่าเดิมแล้ว ดูเหมือนเอียนจะพยายามไถ่บาปกับเธออยู่ธรรมิกาไม่ได้ติดใจอะไรกับใครแล้ว ตั้งแต่ที่วาดิมเกิดอุบัติเหตุเข้าโรงพยาบาล เธอก็รู้ใจตัวเองมากยิ่งขึ้นเหมือนว่าเราได้ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันธรรมิกาคิดเกลียดเขาแต่ก็ไม่ได้ต้องการให้เขาตาย เธอยังคงต้องการให้วาดิมมีชีวิตอยู่ นั

บทที่ 66 ลูกเหมือนใครร่างสูงใหญ่เอนกายนอนตะแคงมองแม่ลูกที่นอนกกกอดกันอยู่ในคอกกั้นเด็ก ทุกครั้งที่ธรรมิกากล่อมลูกให้หลับ มือข้างหนึ่งจะต้องจับตัวลูกสาวเราไว้อยู่ตลอดแม้จะหลับไปแล้วแต่เหมือนสัญชาตญาณความเป็นแม่ไม่ได้หลับไปด้วย มือต้องวางไว้บนอกลูกบ้างหรือไม่ก็แผ่นหลังลูกบ้าง และอาจจะขยับลูบเบา ๆ เมื่อรู้สึกว่าลูกขยับตัว“ว่ายังไงคนสวยของป๊า…” วาดิมขยับกายเข้ามาใกล้สองแม่ลูก เขายิ้มให้กับเจ้าก้อนแป้งที่นอนตะแคงหันหน้ามาทางนี้ดวงตากลมโตที่ถอดมารดามาไม่มีผิดเพี้ยนกะพริบช้า ๆ แล้วหาวออกมา ปากเล็กขยับไปมาช่างเป็นภาพที่น่ารักน่าชังในวัยไม่ถึงหนึ่งเดือนดีจินจินยังมองตามอะไรไม่ได้ อาจจะเห็นหรือไม่เห็น แต่รู้จักคำว่าไออุ่นแล้วตรงไหนที่อบอุ่นลูกก็มักจะซุกกายเข้าไปอย่างเช่นตอนนี้ที่เพียงเขายื่นมือไปไว้ที่ซอกคอเล็กของลูก จินจินก็อ้าปากคล้ายว่าจะทำเสียงอ้อแอ้“จินจินตื่นแล้วเหรอคะ”คนเป็นพ่อหยอกเย้าเสียงเบาด้วยเสียงสอง ทั้งยังใช้ปลายนิ้วเขี่ยสันจมูกโด่งเล็ก ๆ ของลูกสาวเล่น เด็กน้อยคงจะรู้สึกจั๊กจี้จึงขยับใบหน้ากลมอย่างนึกรำคาญเจ้าก้อนแป้งนุ่มขยับใบหน้าเล็กได้ แต่ก็ยังไม่เก่งจนถึงขั้นงับริมฝีป

บทที่ 68 ดี ๆ ก็ไม่รักความอุ่นร้อนที่สาดกระเซ็นเปื้อนข้างขาเธอนั้นทำให้ธรรมิกาแทบช็อก แม่ลูกอ่อนอย่างเธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำอะไรแบบนี้ทั้งที่ลูกสาวของเราตื่นตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ แต่นอนตาแป๋วมองเราอยู่!“คุณนี่มัน!” มือเล็กผลักทั้งอกผลักทั้งใบหน้าเขาออกมา วาดิมยอมขยับตัวแต่ก็ยังไม่วายซุกหน้าเขามาคลอเคลียเต้าอวบเหมือนอย่างที่ลูกสาวเราชอบทำ“คุณโจวลุกออกไปนะ!”“อือ”เขาตอบรับเสียงเบาแต่ก็ยังไม่ยอมลุกออกไป ธรรมิกาทั้งผลักทั้งดัน ตอนนี้ท่อนขาของเธอเหนอะหนะไปหมด“น้องจินมองอยู่!”เขาถอนหายใจใส่เธอพร้อมกับพาร่างใหญ่ยักษ์ของตนเองถอยออกไป เท่านั้นยังไม่พอ เขาทำหน้าเนือย ๆ ใส่กันอีกวาดิมนั่งลงหันหลังให้เราแม่ลูก ธรรมิกายืดกายจะไปหยิบทิชชู เขาก็อาสาหยิบให้พร้อมกับจะเช็ดให้อีกด้วย เธอแยกเขี้ยวยิงฟันใส่เขาเพราะมันไม่ใช่เรื่อง!“คุณเล่นอะไรของคุณฉันเพิ่งจะอาบน้ำมา ลูกก็ตื่นอยู่นี่”ธรรมิกาหงุดหงิดไม่รู้ว่าเพราะไอ้ท่าทีเฉย ๆ นั่งเช็ดอะไรของเขาแล้วหันหลังให้เธอ หรือเพราะนี่มันไม่ได้อยู่ในข้อตกลงหรืออะไรทั้งสิ้น แต่เขาก็ยังกล้าทำ!“ไม่ได้เล่น…” เขาตอบเธอหน้าตายเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นจริง ๆ และที่เขาม

บทที่ 70 จี้กังหัน“เดี๋ยวอีกสักชั่วโมงจะแย่งลูกมาให้”เพราะเห็นธรรมิกามองไปทางที่ลูกสาวเราถูกรุมล้อมอยู่อีกด้านหนึ่ง วาดิมจึงเดินมาบอกธรรมิกาว่าเดี๋ยวเขาจะไปพาจินจินมาคืน ธรรมิกาพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะละสายตาจากมุมหนึ่งของงาน ที่ตรงนั้นมีคนกลุ่มหนึ่งที่น่าสนใจก็คือตระกูลซาน ซานเฉิง ซานซาน และบิดาของพวกเขา“ตรงนั้นครอบครัวซานซานเหรอคะ”ธรรมิกาถามออกไปเพราะไม่เห็นว่าซานซานจะเดินมาทักทายวาดิมอย่างเช่นทุกครั้ง เพราะทุกครั้งที่เจอหน้ากันหากมีวาดิมอยู่ด้วยซานซานต้องมาแสดงความเป็นเจ้าของอยู่แล้ว แต่นี่กลับนั่งสงบเสงี่ยมอยู่กับครอบครัวเงียบ ๆ“มองซานซานหรือมองคนอื่นกันแน่” อยู่ดี ๆ วาดิมก็มารวนเธอ ธรรมิกาจึงหันหน้าไปอีกทางและใช้ส้อมเล็ก ๆ จิ้มผลไม้คือแตงโมของชอบวาดิมมากินแทน“ไม่ตอบเพราะอยากให้ฉันประชดแล้วไล่เธอไปหาคนอื่นหรือไง” วาดิมแย่งส้อมในมือเธอไปก่อนจะจิ้มแตงโมชิ้นหนึ่งและยื่นมันมาจ่อบริเวณริมฝีปากเธอ ธรรมิกาอ้าปากเล็ก ๆ งับก่อนจะเคี้ยวอย่างเชื่องช้าน้ำแตงโมแตกซึมเต็มปาก ทำให้นึกโกรธคนขี้โมโหไม่ลง เธอจึงยิ้มใส่เขาและก็ยิ่งทำให้วาดิมหงุดหงิด“ฝันไปเถอะมีก้า ต่อให้เธอชอบคนอื่นก็จบแล้ว