Alle Kapitel von สัมผัสรักมาเฟียร้าย: Kapitel 51 – Kapitel 60

บทที่ 51 หลบไปสักพัก“อายุครรภ์ห้าสัปดาห์จากการเห็นถุงการตั้งครรภ์แต่ไม่พบตัวอ่อนก็เกิดขึ้นได้ ไม่ถือว่าผิดปกติไม่ต้องตกใจไป”หมอผู้หญิงอีกคนหนึ่งถอดถุงมือยางพร้อมกับพูดอธิบาย ส่วนเซเวียร์พยุงธรรมิกาให้ลุกขึ้นจากเตียงตรวจ“ไม่มีอาการอื่นร่วมด้วยใช่ไหม เช่นปวดหน่วงที่ท้องน้อย รู้สึกไม่สบายตรงปากมดลูก” ธรรมิกาส่ายหน้าเธอรู้สึกปกติ แต่ที่ระบมก็คงเป็นหัวเข่า“ตกบันไดลงมา…” เซเวียร์ที่เป็นหมอดูสติแตกมากกว่าเธอที่เป็นคนเจ็บเองเสียอีก“อาการของเลือดออกช่วงอายุครรภ์ไม่เกินยี่สิบสัปดาห์ไม่จำเป็นต้องกังวลกับมันมากเกินไปค่ะคุณหมอ” หมอคนนี้เป็นเพื่อนของเซเวียร์ มาช่วยกันตรวจดูอาการของธรรมิกา“ขอบใจ เอ่อ…เรื่องนี้อย่าเพิ่งบอกใครนะ” เซเวียร์บอกเพื่อนสนิทและหันมามองธรรมิกาด้วยแววตาที่ยังมีกังวลเล็กน้อย ส่วนธรรมิกาก้มหน้าลงหลบสายตาคุณหมอเพื่อนของเซเวียร์“พาเพื่อนไปพักผ่อนเถอะ อาทิตย์หน้าก็ค่อยเข้ามาซาวนด์อีกที แต่ถ้ามีอะไรด่วนก็โทร. มาได้เลย…ตลอดเวลา”คุณหมอพูดจบก็บอกลาทั้งธรรมิกาและเซเวียร์ ว่าที่คุณแม่มือใหม่เอ่ยปากขอบคุณเสียงเบาทั้งสองตกอยู่ในภวังค์กันทั้งคู่ ก่อนที่เซเวียร์จะได้สติก่อนและพาธรรม

บทที่ 53 การพบหน้ากัน (อีกครั้ง)ร่างบอบบางในชุดเดรสปักลายดอกไม้ผูกสายที่เอว ผมยาวสลวยถูกรวบขึ้นไปเป็นหางม้ากลางศีรษะ บ่าข้างหนึ่งคล้องสายกระเป๋าหนังสีดำ ในมือถือขวดน้ำส้มคั้นที่ซื้อติดมาจากร้านซูเปอร์มาร์เก็ตชั้นหนึ่งโรงพยาบาลธรรมิกามาก่อนเวลานัดสิบนาที เธอแวะเข้าห้องน้ำและทุกครั้งที่นั่งลงบนชักโครกไม่เห็นรอยเลือดสีน้ำตาลขุ่น ๆ แบบครั้งนั้น จิตใจก็เบิกบานขึ้นเต็มร้อยหญิงสาวเดินกลับมานั่งรอที่หน้าแผนกสูตินรีเวช เธอมองสมุดสีชมพูในมือแล้วก็ยิ้มออกมา“คุณธรรมิกา อาชาไชย เชิญห้องตรวจหมายเลขสองค่ะ”ธรรมิกาไม่เจอเซเวียร์แต่เจอเพื่อนคุณหมอของเธอแทน และเมื่อคุณหมอท่านนี้ชวนคุยเรื่องอื่น หญิงสาวก็ลืมถามไปเลยว่าเซเวียร์ไปไหน“เห็นไหมคะ…ขอให้เห็นนะคะ” ธรรมิกาภาวนา เธอสวดมนต์ก่อนนอนทุกคืน ขอให้บิดาและลูกในท้องแคล้วคลาดปลอดภัยจากอันตรายทั้งปวงคนเป็นหมอมองหญิงสาวที่ยิ้มพริ้มพรายมองกันด้วยความหวังรอยยิ้มกว้างของคุณหมอยามขยับหัวเครื่องอัลตราซาวนด์บนหน้าท้องเธอ ธรรมิกาไม่รู้ว่าทำไมคุณหมอวนอยู่ท้องน้อยฝั่งขวานานมาก ๆ ก่อนจะหันไปกดคีย์บอร์ดที่คอมพิวเตอร์ และหันกลับมายิ้มให้เธออีกครั้งแววตาสื่อความห

บทที่ 55 แค่เราสามคนตลอดเวลาที่เทียวไปเทียวมาบ้านอาชาไชย คนที่นี่ไม่ได้ต้อนรับเขา รวมถึงคนที่บ้านก็สั่งห้ามให้ไม่ต้องมายุ่งกับธรรมิกาอีก แต่วาดิมก็ยืนยันว่าเขากับธรรมิกาจะต้องคุยกันให้รู้เรื่อง ไม่ใช่เธออยากจะกลับก็หนีกลับมาเลยการเดินเข้ามาในชีวิตเขามันง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากถ้าเขาอนุญาต แต่การเดินออกไปอย่าหวังว่ามันจะง่ายอย่างนั้น!แน่นอนว่าวาดิมไม่พอใจ ไม่ชอบใจ หงุดหงิดใจ เขาฟุ้งซ่านจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ…ธรรมิกาคือของของเขา จะอยู่หรือไม่อยู่เธอมีสิทธิ์อะไรถึงหนีมาคนที่ให้ความช่วยเหลือให้ธรรมิกาหนีมาได้ วาดิมจัดการทุกคน! แต่สุดท้ายก็เป็นคนใกล้ตัวทั้งนั้น เขาก็ทำอะไรไม่ได้ก็ได้แต่ฟาดงวงฟาดงาตามสันดานและพาตัวเองมาถึงเมืองไทยคนที่เก่งกล้าขนาดนี้หนีมาถึงที่นี่ แค่เรื่องนี้ทำไมถึงไม่กล้ามาเผชิญหน้าและพูดคุยกันให้รู้เรื่อง และจนกว่าจะพูดกันให้รู้เรื่อง วาดิมจะไม่ยอมจบเรื่องนี้แม้ใครจะบอกให้เขาจบก็ตาม!‘ผมทำตามที่ป๊าบอกทุกอย่างแล้ว งานอะไรก็ทำเสร็จหมดแล้ว ผมขอเวลาส่วนตัว เครื่องจักรยังมีวันพักแล้วทำไมลูกชายป๊าคนนี้ที่เป็นคนถึงจะพักไม่ได้บ้าง!’‘จะไปตามเมียก็พูดมาตรง ๆ ไม่ต้องมาเล่นล

บทที่ 57 เจ้าแผนการรุ่งเช้าอีกวันธรรมิกาที่ตื่นขึ้นมาไม่พบคนที่ไม่อยากจะเจอหน้าก็รู้สึกสดชื่นขึ้นมา บรรยากาศช่วงเช้าตรู่ของบ้านริมน้ำพาเอาหัวใจร่มรื่น หญิงสาวเดินมานั่งที่เก้าอี้ริมน้ำด้วยจิตใจเบิกบานมือบางอดจะลูบหน้าท้องที่ยังคงเรียบแบนเพราะอายุครรภ์น้อย ๆ อย่างสุขใจไม่ได้หลังจากนั่งรอจนใส่บาตรเสร็จกำลังเดินเอาถาดสำรับไปเก็บหลังครัว เด็กผิงก็วิ่งตะโกนเรียกชื่อเธอมาแต่ไกล หญิงสาวหันกลับไปก็พบว่าเด็กผิงไม่ได้มาคนเดียว แต่มีลูกน้องคนสนิทของวาดิมมาด้วยกันและเพียงแค่เห็นหน้าเอียนความสดชื่นสุขใจที่มีมาตั้งแต่เช้ามลายหายไปหมดในพริบตา“คุณเจินล้มในห้องน้ำเมื่อเช้าครับ”เอียนมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เห็นหน้าเธอก็พูดรายงานแบบที่ไม่ทันให้ได้เตรียมตัวเตรียมใจเลยเคร้ง! ถาดสเตนเลสในมือธรรมิกาหลุดออกจากมือ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ“อะ อะไรนะ!” ธรรมิกาถามออกมาเสียงหลงแถมยังเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเอียน ข่าวที่ได้รับทำเอาใจเธอสั่นไหว“ไม่เป็นอะไรมากครับตอนนี้มีหมอไปดูที่บ้านแล้ว ผมเลยมารับคุณมีก้าไปหาคุณเจิน”หากเป็นเวลาอื่นเธอก็คงไม่ไปกับคนพวกนี้ แต่เวลานี้จะให้เธอขึ้นเรือข้ามฟากและนั่งรถแท็กซี

บทที่ 59 ถอยคนละก้าว“มีก้า” ฝีเท้าหนัก ๆ ที่ย่ำขึ้นบันไดตามมาทำให้หญิงสาวหมุนตัวกลับไปมอง เธออยู่บันไดขั้นที่ห้า เขาอยู่บันไดขั้นแรก“มีอะไร?” ไม่รู้ว่าวาดิมจะเดินตามออกมาทำไม ในเมื่อเราก็คุยกันรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว“เธอโอเคหรือเปล่าที่พ่อให้ฉันนอนที่นี่?”ธรรมิกามองคนที่แค่พริบตาเดียวก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ วาดิมเรียกบิดาของเธอว่าพ่อ เพราะเห็นว่าธรรมิกาเงียบแปลก ๆ ตามประสาคนร้อนตัวก็คงต้องทำเนียนมาคุย แต่ไม่ว่าวาดิมจะทำตัวปกติแค่ไหนก็ไม่ปกติเหตุผลของบิดาคือในบ้านไม่มีใคร หากมีอุบัติเหตุเกิดขึ้นตอนกลางคืน เธอที่กำลังท้องกำลังไส้อยู่คงจะไม่ไหวแน่ ๆ จึงเป็นเหตุให้วาดิมอยู่ที่นี่ช่วงที่เขามีงานด่วนไปก่อนทุกอย่างดูประจวบเหมาะและลงล็อกไปหมด พยาบาลที่อยู่ดูแลบิดาเธอตลอด 24 ชั่วโมง ตอนนี้ก็มาเช้ากลับเย็นเพราะบิดาเห็นว่าเฝ้าตลอดสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ“ถ้าไม่โอเค ฉันไปนอนโรงแรมได้” วาดิมสอดมือล้วงกระเป๋าเอ่ยก่อนจะเอ่ยประโยคขัดใจตัวเองนั่นออกมาธรรมิกามองหน้าเขา มองให้รู้ว่าเธอนั้นรู้ทันเขาทุกอย่าง และวาดิมก็รู้ว่าผู้หญิงตรงหน้ารู้หมดแต่ไม่พูด“เกลียดฉันมากใช่ไหม เกลียดฉันแค่ไหนฉันอยาก