All Chapters of แต่งงานใหม่ล้างรักลวง: Chapter 101 - Chapter 110

“ได้ ฉันรับปากเธอ คนดี”ฮั่วจี้หมิงฝืนยิ้มบาง ๆเขาไม่กล้าบอกไป่ชิงว่า การที่เจียงหร่านจะกลับเข้าบริษัทนั้นเลี่ยงไม่ได้แล้วฮั่วกุ้ยจิ่นออกคำสั่งเด็ดขาด ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน ก็ต้องดึงตัวเจียงหร่านกลับมาจัดการความวุ่นวายในฮั่วซื่อให้ได้เพื่อรวบรวมหุ้นให้ครบห้าสิบเปอร์เซ็นต์ เขาจำเป็นต้องโอนหุ้นที่อยู่ในมือแม่กับฮั่วเชียนเชียนให้เจียงหร่าน ซึ่งทุกอย่างเขาทำโดยปิดบังทั้งสองคนไว้ และวันนี้ก็เป็นเส้นตายแล้ว หลังจากอยู่เป็นเพื่อนไป่ชิงเสร็จ เขาก็ตั้งใจจะไปหาเจียงหร่านเพื่อคุยกันแต่ตอนนี้เป็นเวลาส่วนตัวของพวกเขาสองคน ฮั่วจี้หมิงจึงอยากวางความกังวลทั้งหมดไว้ก่อนอย่างไรเสีย เมื่อเจียงหร่านกลับมา ทุกอย่างก็จะกลับเข้าที่ และเขาก็ต้องหาทางเอาทุกอย่างคืนมาจากเธอให้ได้พอมาถึงห้าง อารมณ์ของไป่ชิงก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอคล้องแขนฮั่วจี้หมิง เดินเลือกของตั้งแต่กระเป๋าจนถึงเครื่องประดับอย่างเพลิดเพลินไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ก็ใช้เงินไปกว่าห้าล้านบาทเธอมองสร้อยข้อมือเพชรที่เปล่งประกายบนข้อมือ ก่อนจะซบอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มอย่างมีความสุข “จี้หมิง ขอบคุณนะ ตอนนี้ฉันรู้สึกดีขึ้นมากเลย ทำให้ค

“เงินที่ฉันใช้ซื้อของเป็นเงินของฉันเองทั้งหมด หลายปีมานี้กำไรที่ฉันสร้างให้ฮั่วซื่อก็ทะลุร้อยล้านไปนานแล้ว ต่อให้ฮั่วจี้หมิงเคยให้เงินฉัน มันก็ยังไม่ถึงเสี้ยวของเงินปันผลที่ยังค้างฉันอยู่ด้วยซ้ำ ถ้าอยากเคลียร์ให้ชัด ตอนนี้จะนั่งไล่บัญชีทีละรายการเลยก็ได้”น้ำเสียงของเจียงหร่านเรียบเรื่อย ไม่เร่งร้อน แต่ทุกคำพูดกลับคมกริบ ราวกับมีดที่แทงเข้าใจฮั่วจี้หมิงตรง ๆสิ่งที่เขารับไม่ได้ที่สุด คือการที่เจียงหร่านเอาเรื่องพวกนี้มาพูดกับเขาตรง ๆ แบบนี้ เมื่อก่อนเธอคอยรักษาหน้าให้เขา ต่อให้เป็นคนแบกบริษัทไว้แทบทั้งบริษัท ก็ยังยกความดีความชอบให้เขาหมดแต่ถ้าเจียงหร่านเอาจริงขึ้นมา ข้อมูลทุกโปรเจกต์ที่เธอเคยรับผิดชอบ ล้วนมีหลักฐานตรวจสอบได้ครบถ้วน“หรานหร่าน ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ อาจารย์ไป่ก็ไม่ได้คิดแบบนั้นเหมือนกัน…”ฮั่วจี้หมิงเริ่มลนลาน แต่ยังไม่ทันอธิบายจบ เจียงหร่านก็ไม่คิดจะฟังอีกแล้ว สายตาเธอเหลือบไปยังถุงช้อปปิ้งที่วางกองอยู่บนพื้น“อาจารย์ไป่ คุณซื้อของมาไม่น้อยเลยนะ รวม ๆ แล้วก็คงเป็นเงินไม่น้อยเหมือนกัน แต่การใช้เงินจำนวนมากขนาดนี้ จี้หมิงกลับไม่เคยบอกฉันเลยนะ ยังไงเงินที่คุณใช

พอเห็นว่าเจียงหร่านยอมลดท่าทีลง ในที่สุดฮั่วจี้หมิงก็รู้สึกโล่งใจขึ้นถึงเจียงหร่านจะไม่กลับบ้าน แบบนี้เขาก็สะดวกจะไปดูแลไป่ชิงกับฮั่วมู่เฉิง แต่ภาพลักษณ์ภายนอกก็ยังต้องรักษาไว้ไม่อย่างนั้นถ้าเจียงหร่านยังงอนเขาไม่เลิก ก็คงปวดหัวไม่น้อย“ฉันจะมีเรื่องของตัวเองบ้างไม่ได้หรือไง ต้องวนอยู่แค่รอบตัวคุณกับฮั่วซื่ออย่างเดียวเหรอ? ฉันก็บอกแล้วว่าอยู่คนเดียวก็สงบดี เพราะงั้นถ้าไม่มีธุระ คุณก็ไม่ต้องมาหาฉัน”น้ำเสียงของเจียงหร่านเย็นเยียบราวน้ำแข็ง เธอไม่คิดจะเสแสร้งต่อไปอีกแล้วแต่ฮั่วจี้หมิงกลับยังคิดว่าเธอแค่งอนเขาอยู่“หรานหร่าน เราแต่งงานกันมาสองปีแล้ว ฉันเข้าใจว่าเธออยากมีพื้นที่ของตัวเอง แต่เธอก็รู้ว่าฉันขาดเธอไม่ได้ ช่วงหลายวันที่ผ่านมา ฉันคิดถึงเธอมากจริง ๆ…”เจียงหร่านยังไม่ทันได้อ้าปากตอบ เสียงร้องขอความช่วยเหลือก็ดังขึ้นในร้าน ไป่ชิงเป็นลมหมดสติไปแล้ว!พอเห็นไป่ชิงเกิดเรื่อง ฮั่วจี้หมิงก็พุ่งเข้าไปทันทีโดยแทบไม่ต้องคิด แหวกฝูงชนเข้าไปแล้วรวบตัวเธอไว้ในอ้อมแขน“อาชิง!”ใบหน้าของไป่ชิงซีดเผือด ดูเหมือนจะช็อกจนหมดสติ เขาเรียกชื่อเธอสองสามครั้ง จากนั้นก็อุ้มเธอขึ้นแล้วรีบตรงไปย

ในใจของเจียงหร่านอดอุ่นวาบขึ้นมาไม่ได้ชวนเจี่ยงอี้ออกมาในวันชีซีแบบนี้ เขาจะเข้าใจผิดหรือเปล่านะ…ที่นั่งที่เธอจองไว้เป็นห้องส่วนตัวหรูหราที่สุดบนชั้นบนสุด มีกระจกบานใหญ่สามด้าน มองเห็นวิวกลางคืนอันงดงามของเมืองไห่ได้เต็มตายามค่ำค่อย ๆ โรยตัวลง บรรยากาศเงียบสงบและชวนให้ผ่อนคลายทันใดนั้น โทรศัพท์ของเจียงหร่านก็สั่นขึ้น เป็นสายจากฮั่วจี้หมิงเธอตั้งใจจะกดตัดสาย แต่เพราะปัดหน้าจอเร็วเกินไป จึงเผลอกดรับโดยไม่ตั้งใจ“หรานหร่าน?”เสียงของฮั่วจี้หมิงดังขึ้นทันที ตอนที่เจียงหร่านคิดจะวางก็ไม่ทันแล้วเขาเองก็ไม่คิดว่าจะโทรติดเจียงหร่าน น้ำเสียงจึงแฝงความดีใจอยู่เล็กน้อยดูเหมือนว่าเจียงหร่านคงหายโกรธไปเกือบหมดแล้ว“มีอะไร?” เจียงหร่านถามเสียงเย็น แฝงความหงุดหงิดเล็กน้อย“วันนี้เป็นวันชีซี ถ้าตอนนี้เธอไม่ยุ่ง ฉันจองร้านอาหารไว้แล้ว ไม่สู้เราไปด้วยกัน…”เจียงหร่านไม่ได้ตอบรับเขา คล้ายเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ มุมปากจึงยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว“อาจารย์ไป่เป็นยังไงบ้าง? เมื่อวานเธอเป็นลม น่าจะต้องการคนอยู่เป็นเพื่อนมากนะ วันสำคัญแบบนี้ คุณไม่ไปอยู่กับเธอเหรอ?”คำพูดของเจียงหร่านเต็มไปด้วยการเห

เจี่ยงอี้พยักหน้ารับเบา ๆเมื่อครู่เขาเพิ่งประชุมเสร็จ ทำให้ออกเดินทางช้ากว่าเวลาที่วางแผนไว้ไม่กี่นาที เดิมทีตั้งใจจะขึ้นทางด่วนเพื่อเร่งเวลา แต่ไม่คิดว่าจะเจออุบัติเหตุรถชนท้ายกันหลายคัน และรถของเขาก็พลอยโดนลูกหลงไปด้วยเจี่ยงอี้บาดเจ็บไม่หนัก มีเพียงแผลถลอกภายนอกเท่านั้น แต่จุดเกิดเหตุค่อนข้างรุนแรง ถนนทั้งเส้นถูกปิดกั้น จึงทำให้เสียเวลาไปมากเพื่อไม่ให้เจียงหร่านเป็นห่วง เขาจึงไม่ได้เล่ารายละเอียดทางโทรศัพท์มากนัก แผลก็แค่ทำแผลคร่าว ๆ แล้วรีบมาตามนัดทันที“เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ ทำไมไม่บอกฉันเลยคะ! นัดกินข้าวจะสำคัญกว่าความปลอดภัยของคุณได้ยังไง!”เจียงหร่านรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบแน่น พอมองสภาพของชายหนุ่มตรงหน้า ใจของเธอก็อ่อนยวบลงอย่างห้ามไม่อยู่ความหวาดกลัวที่ตามมาภายหลังถาโถมเข้าใส่อย่างรุนแรง ด้วยความหุนหัน เธอจึงพุ่งเข้าไปกอดเจี่ยงอี้ทันที“เจียงหร่าน…”หัวใจของเจี่ยงอี้สะเทือนขึ้นมา แววตาไหววูบเล็กน้อยร่างกายของหญิงสาวอบอุ่นมาก ไม่นานก็ทำให้ร่างที่ถูกลมยามค่ำคืนพัดจนเย็นเฉียบของเขาค่อย ๆ อุ่นขึ้นเขายกมือขึ้น ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ วางลงบนแผ่นหลังบางของเจียงห