All Chapters of แต่งงานใหม่ล้างรักลวง: Chapter 71 - Chapter 80

แย่แล้ว…เธอปวดมาก ปวดจนแทบจะเป็นลมเจียงหร่านอย่างเลอะเลือนเอื้อมมือไปควานหาโทรศัพท์ ตั้งใจจะโทรเรียกใครสักคนมาช่วย…เธอโทรหาเซี่ยหนาน แต่ปลายสายไม่รับสาย เจียงหร่านเหลือบดูเวลา ก็พบว่าตีสองแล้ว ทุกคนคงเข้านอนกันหมดแล้วข้างนอกตอนนี้เหมือนฝนจะตกหนักอยู่ด้วย…ไม่รู้เพราะอะไร หน้าจอโทรศัพท์ก็เด้งข้อความหนึ่งขึ้นมา เป็นข้อความที่เจี่ยงอี้ส่งมา“เป็นอะไรหรือเปล่า?”เมื่อครู่นี้ตอนที่เธอกำลังส่งข้อความหาเซี่ยหนาน ดูเหมือนจะเผลอไปแตะโดนรูปโปรไฟล์แชตของเจี่ยงอี้เข้า ทำให้อีกฝ่ายถูก “สะกิด” ไปโดยไม่ตั้งใจเจียงหร่านรู้สึกว่าตัวเองไม่ไหวจริง ๆ มือก็ไถลลงไปด้านล่าง แล้วเธอก็กดโทรหาเจี่ยงอี้ทันที“ฮัลโหล?”ทางฝั่งผู้ชายก็รับสายทันทีแทบจะในเสี้ยววินาทีเจี่ยงอี้ยังไม่ได้นอน เขาเพิ่งประชุมวิดีโอที่บ้านเสร็จไปเมื่อครู่นึกถึงข้อความที่เจียงหร่านส่งมาเมื่อเช้านี้ เขาเลยเกิดนึกอยากเปิดหน้าต่างแชตขึ้นมาดูโดยไม่ทันคิด และก็ไม่คาดว่าจะได้เห็นว่าเธอมาสะกิดเขากลางดึกแบบนี้แถมตอนนี้ยังโทรมาหาเขาอีกปลายสายเงียบอยู่นาน มีเพียงเสียงหอบหายใจหนัก ๆ เท่านั้นเจี่ยงอี้ขมวดคิ้วแน่น ร่างกายก็เผลอลุกข

“……”ฝ่ามือใหญ่ของเจี่ยงอี้ลูบไล้ไปที่แก้มของหญิงสาวโดยไม่รู้ตัว ค่อย ๆ ปัดผมยาวที่ยุ่งเหยิงบนใบหน้าของเธอออก จากนั้นก็แกะมือที่เธอกำเขาไว้แน่นออกอย่างแผ่วเบา แล้ววางกลับเข้าไปในผ้าห่มแต่หญิงสาวเพิ่งจะสงบลงได้ไม่นาน ไม่รู้ว่าฝันถึงอะไรอีก จู่ ๆ ก็ขยับตัวดิ้นรนขึ้นมา คราวนี้เหมือนจะมีเสียงสะอื้นปนออกมาด้วยเจี่ยงอี้เพิ่งถอดเสื้อเชิ้ตออก เตรียมจะไปอาบน้ำที่ห้องข้าง ๆ พอได้ยินความเคลื่อนไหว ก็รีบก้าวกลับมาที่ข้างเตียงอย่างรวดเร็วเจียงหร่านเหมือนจะตกใจอะไรบางอย่าง จู่ ๆ ก็พุ่งเข้ามาโผกอดร่างท่อนบนเปลือยของชายหนุ่มไว้แน่นเธอเหมือนเตาไฟเล็ก ๆ ขณะที่ร่างของเจี่ยงอี้กลับเย็นเฉียบ พออ้อมกอดนั้นแนบเข้าหากัน อุณหภูมิที่ร้อนกับเย็นปะทะกัน ก็ทำให้ทั้งคู่เผลอครางอู้ออกมาเบา ๆเจียงหร่านยิ่งสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที ขนตาที่ชื้นด้วยละอองน้ำกระพืออยู่ครู่ใหญ่ กว่าสายตาจะค่อย ๆ กลับมาชัดเจนอีกครั้งแต่สมองของเธอกลับสับสน มึนงงไปหมด กว่าจะรู้ตัวก็ใช้เวลานาน จนยังไม่ทันเข้าใจเลยว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน และกำลังทำอะไรอยู่แค่รู้สึกว่าบริเวณที่มือทั้งสองลูบไล้นั้นสบายมาก เย็นช่วยคลายความร้อน แข็งแน่

“หรานหร่าน? เธอจะงอแงให้มันพอเสียทีได้หรือยัง นี่มันกี่วันแล้ว คิดจะไม่ติดต่อกับฉันไปทั้งชีวิตเลยหรือไง?”ในที่สุดสายโทรศัพท์ก็เชื่อมต่อ เสียงของฮั่วจี้หมิงก็ดังเข้ามาในหูของเจี่ยงอี้ทันทีสีหน้าของเจี่ยงอี้หม่นลงในพริบตาเจียงหร่านกำลังจะกลายเป็นภรรยาของเขาอยู่แล้ว แต่ในสายตาของผู้ชายคนนั้น กลับยังเป็นแค่คนที่กำลังงอนงอแงอยู่เท่านั้นเหรอ?“……”เมื่อปลายสายเงียบไป ฮั่วจี้หมิงจึงคิดว่าเธอคงเขินอาย ท่าทีของเขาเลยอ่อนลงไปเล็กน้อย“หรานหร่าน สำหรับฉันแล้วเธอสำคัญที่สุด ต่อให้ข้อเรียกร้องที่เธอพูดมาจะไร้เหตุผลแค่ไหน ฉันก็ยอมพยายามหาทางเพื่อเธอ เธออยู่ที่ไหน บอกฉันมา เดี๋ยวฉันไปรับเธอกลับบ้านตอนนี้เลย ดีไหม…”ฮั่วจี้หมิงกำลังดื้อดึงแข่งอารมณ์กับเจียงหร่าน เขาไม่อยากเป็นฝ่ายก้มหัวก่อนแต่บังเอิญว่าตอนนี้ทีมของเจียงหร่านถูกยุบ มีข่าวลือแพร่ออกมาว่าเธอก็กำลังจะลาออก ทำให้พนักงานแกนหลักหลายคนเริ่มมองหาที่ไปใหม่กันแล้วมีเพียงแค่เจียงหร่านกลับมาเท่านั้น ถึงจะสามารถเรียกขวัญกำลังใจและทำให้สถานการณ์มั่นคงลงได้“เธอยุ่งมาก”ฮั่วจี้หมิงยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเสียงผู้ชายที่เย็นเฉียบตัดบทลงมา

ทันทีที่คำพูดนั้นจบลง คุณย่าก็เดินเข้ามาช้า ๆ น้ำเสียงยังคงจริงใจเหมือนเดิม “คุณเจียง การเดินทางมาครั้งนี้ไม่ง่ายเลยนะ พวกเรานั่งเครื่องบินมาเกือบแปดชั่วโมง จริง ๆ ก็หวังว่าคุณจะกรุณาสละเวลา มาอยู่เป็นเพื่อนพวกเราสักหน่อย… ถ้าคุณยุ่งจริง ๆ งั้นก็…”เธอพูดมาได้แค่ครึ่งเดียว ก็แอบเหลือบมองคุณปู่ที่อยู่ข้าง ๆ อย่างเงียบ ๆ ในแววตามีความทำตัวไม่ถูกซ่อนอยู่เล็กน้อยคุณปู่รีบรับคำพูดต่อทันที น้ำเสียงเหมือนจะปรึกษาอย่างมีความคาดหวังปนอยู่เล็กน้อย “งั้นพวกเราจะรอคุณอยู่ตรงนี้ จนกว่าคุณจะทำงานเสร็จก็แล้วกัน พวกเราไม่รีบร้อน”เจียงหร่านมองแววตาอันจริงใจของผู้เฒ่าทั้งสอง ด้านหนึ่งคืองานที่ยังทำไม่เสร็จ อีกด้านคือผู้ใหญ่ที่เดินทางมาอย่างเหน็ดเหนื่อย พร้อมสายตาเปี่ยมความคาดหวัง ตั้งแต่เล็กเธอก็ทนเห็นผู้สูงอายุถูกทำให้อึดอัดไม่ได้อยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสองท่านนี้ที่ปฏิบัติกับเธออย่างอ่อนโยนขนาดนี้ความทำตัวไม่ถูกเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนไปแล้ว เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ยอมผ่อนลงเล็กน้อย พลางก้มมองนาฬิกา “ตอนนี้ฉันพอมีเวลาว่างอยู่ประมาณหนึ่งชั่วโมง คุณปู่คุณย่า งั้นฉันพาพวกท่านไปเดินเล่นสัก

เจียงหร่านกลับมาถึงออฟฟิศ จัดการงานทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยก็เกือบสามทุ่มแล้ว เพิ่งเก็บเอกสารเข้าที่ ก็ได้รับโทรศัพท์จากห้องเวร แจ้งว่ามีผู้สูงอายุสองท่านกำลังรอเธออยู่ที่หน้าประตูบริษัทหัวใจของเธอกระตุกวูบ รีบวิ่งไปที่หน้าต่างแล้วก้มลงมองด้านล่าง รถโรลส์รอยซ์คันที่คุ้นตายังคงจอดอยู่ที่หน้าประตูไม่ไปไหน“ทำไมยังรออยู่อีกล่ะ…” เจียงหร่านไม่ทันหยิบเสื้อคลุม อุ้มเอกสารไว้แนบอกแล้วรีบวิ่งลงไปชั้นล่างเธอรู้ว่าทั้งสองท่านอายุมากแล้ว นั่งเครื่องบินมาถึงแปดชั่วโมง แถมยังใช้เวลาอยู่กับเธอมาตลอดทั้งบ่าย จะทนรอแบบนี้ได้อย่างไร ในใจก็ได้แต่คิดอยากให้พวกท่านรีบกลับไปพักผ่อนเร็ว ๆพอเห็นเจียงหร่านออกมา ประตูรถก็ถูกเปิดทันที คุณย่าลงมาด้วยตัวเอง ก่อนจะคล้องแขนเจียงหร่านไว้แล้วพูดว่า “คุณเจียง ทำงานหนักแบบนี้ไม่ได้นะ ต้องยังไม่ได้กินข้าวแน่ ๆ ใช่ไหม กินอะไรสักหน่อยก่อนแล้วค่อยกลับไปทำงานดีไหม”“ใช่แล้วคุณเจียง ฉันเห็นทั้งตึกของคุณเลิกงานกันหมดแล้ว พวกเราเลยเป็นห่วงสุขภาพของคุณมาก”คุณปู่เองก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังและเปี่ยมด้วยความห่วงใยวันนี้ได้รับความเอาใจใส่จากผู้ใหญ่ใจดีทั้งสองท่านอยู่ต