เข้าสู่ระบบยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างโจวเยี่ยนกับเหอหว่านก็มีอุปสรรคในความเป็นจริงอยู่ โจวเฟิ่งถังน่าจะไม่เห็นด้วยให้เหอหว่านกับโจวเยี่ยนคบกันโจวเยี่ยนเป็นคนรักเดียวใจเดียว กว่าจะวางความรู้สึกลงได้ไม่ง่ายเลย หากเหอหว่านปฏิบัติต่อเขาให้ดีไม่ได้...คนที่เจ็บปวดก็จะเป็นทั้งสองคนความรักนี่มันเป็นเรื่องแปลกจริง ๆไม่รักก็ไม่ได้ รักมากเกินไปก็ไม่ได้เจียงหร่านเองก็ยกแก้วขึ้นดื่มไปครึ่งแก้วเดิมทีเธอมาดื่มเพื่อผ่อนคลายอารมณ์ แต่พอโดนเหอหว่านพาอารมณ์ไปด้วย เธอก็เริ่มอ่อนไหวตามไปด้วยบอกว่าจะดื่มแค่แก้วเดียว สุดท้ายเจียงหร่านก็ดื่มติดกันไปสามแก้วเหล้าที่เธอสั่งดีกรีไม่แรง เห็นว่าใกล้ได้เวลาแล้ว เธอจึงเรียกคนมาขับรถแทน ก่อนเดินไปเข้าห้องน้ำเหอหว่านฟุบอยู่บนโต๊ะ ถือโทรศัพท์ไว้พลางเลื่อนดูรายชื่อผู้ติดต่อแล้วนิ้วก็เลื่อนไปแตะที่เบอร์ของโจวเยี่ยนอีกครั้งทันใดนั้น เสียงเครื่องสั่นก็ดึงสติของเหอหว่านกลับมามือถือของเจียงหร่านวางอยู่ฝั่งตรงข้าม เธอไม่ได้หยิบติดตัวไปด้วยเหอหว่านหรี่ตามอง เห็นชื่อสายเข้าเป็น "เจี่ยงอี้"ไม่นานหน้าจอก็ดับลง แต่ปลายสายไม่ยอมแพ้ โทรเข้ามาอีกครั้งติด ๆ กันเหอหว่านมีอา
"นั่นก็เพราะฉันต้องแต่งงาน..." เหอหว่านพูดขึ้นมาอย่างขุ่นเคืองเรื่องนี้เธอก็พูดยากเหมือนกัน!ในพินัยกรรมของแม่มีอีกข้อหนึ่งระบุไว้ ขอเพียงเธอแต่งงาน ก็จะออกจากตระกูลเหอได้ทันที และรับมรดกส่วนหนึ่งที่คนตระกูลเหอเก็บรักษาไว้กลับคืนมาตอนนั้นเหอหว่านยังเด็ก ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้พอโตขึ้น เธอถึงได้รู้ว่าแม่ผิดหวังในตัวเธอและไม่เชื่อมั่นในตัวเธอมากแค่ไหน ถึงได้ยกสิทธิ์ในการกำหนดชีวิตของเธอให้คนอื่นไม่ใช่ตระกูลเหอ ก็เป็นสามีราวกับถ้าไม่มีใครให้พึ่งพา เธอก็ไม่มีค่าพอจะอยู่ในสังคมนี้เหอหว่านเคยแค้นแม่มากเหมือนกัน หรือเพียงเพราะพ่อของเธอแย่ เธอจึงต้องแย่ตามไปด้วยงั้นเหรอ?ดังนั้นยิ่งแม่กำหนดตัวตนของเธอไว้แบบนั้น เธอก็ยิ่งปล่อยตัวเองให้ตกต่ำ ยิ่งไม่คิดจะขวนขวายถ้าอย่างนั้นก็เป็นคนเหลวแหลก เป็นโคลนเลน ให้ทุกคนด่าทอรังเกียจไปเสียเลยแต่หลายปีผ่านไป การแก้แค้นแบบคิดเองเออเองของเธอ ไม่อาจได้รับการตอบสนองหรือการเยียวยาอีกแล้ว ในใจเธอเหลือเพียงความเกลียดชังต่อตัวเอง ความผิดหวังที่แม่มีต่อเธอ ถูกเธอสลักลงไปในกระดูกและวิญญาณของตัวเองด้วยมือของเธอเอง"แต่งงาน?"เจียงหร่านดูเหมือนจะนึกอะไ
"ใช่" เหอหว่านยังคงคาดคั้น เจียงหร่านจึงยอมพูดตรง ๆ "คุณเหอ ในเมื่อรู้อยู่แล้วจะถามทำไม ในเมื่อคุณไม่อยากติดหนี้บุญคุณ อีกฝ่ายก็ไม่อยากให้คุณติดหนี้บุญคุณ คุณก็ไม่ต้องถามแล้ว อีกอย่างตอนนี้คิดมากไปก็ไม่มีประโยชน์ สิ่งสำคัญที่สุดของคุณตอนนี้คือออกจากตระกูลเหอ ในเมื่อมีเป้าหมายแล้ว ก็ควรเติบโตขึ้นอย่างกล้าหาญ"ปกติเจียงหร่านไม่ค่อยชอบสั่งสอนคน อาจเป็นเพราะช่วงนี้สภาพจิตใจของตัวเองก็ไม่ค่อยดี คำพูดเลยออกแนวครูฝ่ายปกครองนิด ๆเหอหว่านไม่ถือสา ปกติเธอได้ยินคำพูดร้าย ๆ มามากแล้ว คำเตือนด้วยความหวังดีของเจียงหร่านแบบนี้ กลับทำให้รู้สึกอบอุ่นใจเธอยกเหล้าดื่มอึกใหญ่ "โจวเยี่ยนใช่ไหม เขารีบตอบแทนน้ำใจฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?"เจียงหร่านรู้สึกหนักอึ้งในอก ก่อนจะตอบรับเบา ๆ "อืม เขาไม่ให้ฉันพูด คุณรู้ก็พอ"นิสัยตรงไปตรงมาของเหอหว่านทำให้คนอยู่ด้วยรู้สึกผ่อนคลายเจียงหร่านรับปากจะช่วยโจวเยี่ยนจริง แต่คำโกหกที่ปิดไม่มิดแบบนี้ เธอพูดต่อไม่ไหวแล้วครั้งนี้เหอหว่านช่วยโจวเยี่ยนไว้ แต่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังน่าอึดอัด โจวเยี่ยนไม่อยากออกหน้าเอง คิดว่าเหอหว่านคงไม่ยอมรับการดูแลจากเขาเจียงหร่านเป็นเ
"ไม่เกินหนึ่งชั่วโมง"ก่อนออกไป เจียงหร่านส่งข้อความหาเจี่ยงอี้ บอกให้เขารีบพักผ่อน ไม่ต้องรอเธอ เธอจะอยู่กับเพื่อนสักพักแล้วค่อยกลับพอเห็นข้อความ เจี่ยงอี้ก็ตอบกลับแทบจะทันทีว่า "ได้"เจียงหร่านรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้างเจี่ยงอี้เฝ้ารอเธออยู่ตลอด เธอเองก็รู้สึกผิด แต่พอนึกถึงซูหนิง ก็เหมือนมีหนามเล็ก ๆ ทิ่มอยู่ในใจช่างเถอะ ให้เธอปรับอารมณ์ก่อนแล้วกัน จะได้ไม่กลับไปให้เจี่ยงอี้จับพิรุธได้และทำให้เขาเป็นห่วงเพิ่มเปล่า ๆอีกด้านหนึ่ง เจี่ยงอี้มองข้อความบนหน้าจอ แววตาก็ค่อย ๆ หม่นลง…………"ฉันจองห้องใหญ่ไว้ สำหรับสิบคน"ดึกแล้ว ที่เคาน์เตอร์ของร้านนั่งดื่มสไตล์ย้อนยุคแห่งหนึ่ง มีกลุ่มชายหญิงเดินเข้ามาคู่สามีภรรยาที่เดินนำหน้าเข้าไปสั่งพนักงาน เพื่อเปิดห้องส่วนตัวที่จองไว้พนักงานพาทุกคนเข้าไปในห้อง ส่วนสามีภรรยาคู่นั้นก็แยกไปคนละทาง ภรรยาพาเพื่อน ๆ เข้าไปก่อน ส่วนสามีเดินออกมารับคนที่หน้าประตู"พี่จี้หมิง"ฮั่วจี้หมิงกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าประตู พอเห็นอีกฝ่ายเดินมา ก็รีบดับก้นบุหรี่ที่เหลืออยู่ทันทีเมื่อครู่นี้ทุกคนเพิ่งกินข้าวด้วยกันเสร็จ ตอนนี้เป็นรอบสอง จะมานั่งดื่ม ค
เจียงหร่านรู้ว่าการพูดละเมอไม่ใช่เรื่องใหญ่แต่ถึงอยากปล่อยมันผ่านไป แต่ในใจก็ยังปล่อยวางไม่ได้อยู่ดีแต่จะให้บอกเจี่ยงอี้ตรง ๆ ว่าเธอโกรธ เธอก็พูดไม่ออกเจียงหร่านรู้ดีว่าอีกฝ่ายจะมีปฏิกิริยาแบบไหน ทั้งกังวล ทั้งรู้สึกผิด แล้วก็ขอโทษไม่รู้จบอีกอย่าง...ต่อให้ในใจเขาจะมีที่ให้ซูหนิงจริง ๆ ...เขาก็คงไม่มีทางยอมรับออกมาตรง ๆ ใช่ไหม?เจียงหร่านลังเลอยู่นาน สุดท้ายก็ลุกเก็บของ เตรียมกลับแต่พอเปิดประตูห้องทำงานออกไป ก็เห็นเหอหว่านยืนอยู่หน้าประตูไม่รู้ว่าเธอมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ร่างทั้งร่างจมหายอยู่ในความมืดพอเจียงหร่านเดินออกมา ไฟทางเดินก็ติดขึ้นอัตโนมัติ เหอหว่านถึงค่อยเดินเข้ามาสองก้าวอย่างเก้ ๆ กัง ๆ"ทำไมคุณยังอยู่ล่ะ วันนี้เริ่มงานราบรื่นไหม?"เจียงหร่านเดินเข้าไปหาเหอหว่าน แล้วถามด้วยความเป็นห่วงเหอหว่านพยักหน้า "คุณจัดการไว้แล้ว ทุกอย่างก็ราบรื่น ทุกคนดีกับฉัน""เดี๋ยวก็มีอบรม คุณค่อย ๆ เรียนรู้ ไม่ต้องรีบ" เจียงหร่านปลอบสบาย ๆ "กลับด้วยกันไหม?"เหอหว่านตอบเพียง "อืม" พูดแค่นั้น แล้วก็เดินอยู่ข้างเจียงหร่านทั้งสองเดินเข้าไปในลิฟต์ด้วยกันตอนนี้คนในบริษัทกลับกัน
ใบหน้าของชายหนุ่มมีโครงชัด ยิ่งมองนานก็ยิ่งหล่อเหลาแต่สำหรับเซี่ยหนาน ใบหน้านี้เป็นใบหน้าที่น่าชังเสมอบรรยากาศเงียบงัน โจวเฮ่าจิงจึงเปิดเพลงขึ้นมาตามสบายพอถึงท่อนฮุก เขาก็ฮัมตามอยู่สองสามท่อนเขาร้องเป็นภาษาอังกฤษ สำเนียงเป๊ะเหมือนเจ้าของภาษา เสียงทุ้มมีเสน่ห์ ฟังเพราะไม่แพ้นักร้องต้นฉบับแต่โจวเฮ่าจิงร้องอยู่ตั้งนาน เซี่ยหนานก็ไม่ตอบสนองเลยสักนิด"เซี่ยหนาน" ในที่สุดโจวเฮ่าจิงก็เรียกเธอ"หือ?" เซี่ยหนานไม่หันมา"ฉันร้องเพลงเพราะไหม?"พอดีรถแล่นผ่านแยกไฟแดง โจวฮ่าวจิงวางมือข้างหนึ่งบนพวงมาลัย อีกข้างแตะปลายจมูกเซี่ยหนานกดมุมปากลงเล็กน้อยนกยูงเริ่มรำแพนหางอวดแล้วเธอไม่ได้ตอบเขาตรง ๆ "ฉันชอบผู้ชายแบบคุณเจี่ยง"“?”โจวเฮ่าจิงขมวดคิ้วเหลือบมองเซี่ยหนาน เหมือนกำลังมองคนบ้า"เฮ้ ฉันถามว่า ฉันร้องเพลงเพราะไหม?"ในที่สุดเซี่ยหนานก็หันมามองโจวเฮ่าจิง "คุณโจวตามฉันมาถึงที่นี่ ช่วยฉันแก้สถานการณ์ ยังพยายามดึงความสนใจจากฉันอีก ไม่ใช่เพราะมีใจให้ฉันเหรอคะ? แต่ฉันบอกแล้วว่า ฉันกับคุณโจวไม่ใช่คนประเภทเดียวกัน และฉันไม่มีทางเป็นคนคุยคลุมเครือ หรือเป็นผู้หญิงที่คุณเอาไว้ระบายความใ







![คลั่งรัก I [พระเอกเจ้าเล่ห์ หล่อร้าย] 18+](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)