All Chapters of เมียนอกหัวใจ ( พลาดท้อง): Chapter 71 - Chapter 80

ชายหนุ่มจึงยอมตามใจเธอแต่ตกลงกันแล้วว่าหากท้องถึงสี่เดือนเธอต้องหยุดทำงานและมาอยู่บ้านเฉยๆ เธอก็ตกลง“วันนี้คุณจะทานอะไรเดี๋ยวผมทำให้ทาน”“คุณจะทำให้ฉันทานจริงเหรอ” ธีรเดชพยักหน้าและยิ้มให้เธอ “งั้นทานอะไรก็ได้ค่ะ แค่คุณทำให้ฉันทานก็ดีมากพอแล้ว” เมื่อสิ้นสุดคำพูดของเธอผู้เป็นสามีก็เดินตรงไปที่ห้องครัวและลงมือทำอาหาร เมื่อทำเสร็จแล้วจึงถือมาวางไว้ที่โต๊ะเธอทานอาหารเข้าไปก็รู้สึกผะอืดผะอมและวิ่งไปอาเจียนเพราะอาการแพ้ท้องของเธอ“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” ธีรเดชรีบวิ่งมาดูด้วยความเป็นห่วง หญิงสาวหน้าซีดเพราะเหม็นอาหารที่เขาทำให้ทานแต่ก็ไม่รู้จะพูดอย่างไรเพราะกลัวว่าเขานั้นจะเสียน้ำใจอุส่าทำอาหารให้เธอทานแต่ดันทานไม่ได้“คือ..คือว่า”“อาหารไม่ถูกปากคุณเหรอ”“คือฉันเหม็นอาหารที่คุณทำให้ฉันทานค่ะ อย่าโกรธฉันนะคะที่ทานอาหารที่คุณทำให้ไม่ได้” เธอพูดพร้อมมองหน้าสามีด้วยความรู้สึกผิดแต่สามีของเธอกลับไม่ได้รู้โกรธอะไรเพราะเขาเข้าใจว่ามันคืออาการของคนแพ้ท้อง“ผมไม่โกรธหรอก แล้วคุณหิวอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าเดี๋ยวผมจะไปหามาให้”“ฉันหิวขนมหวานค่ะ”“ได้ครับ รอสักครู่นะเดี๋ยวผมมา” พูดจบเขาก็รีบออกไปที่ลานจอ

หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ร่วมรักกันและนอนหลับจนถึงเช้าวันรุ่งขึ้น…ธีรเดชอาบน้ำแต่งตัวลงมาทานกาแฟข้างล่างส่วนนิชาเธออาบน้ำอยู่ข้างบนห้อง โฟกัสที่แต่งตัวมายืนรอธีรเดชอยู่ที่ห้องรับแขกเมื่อเห็นเขาจึงเอ่ยถาม “ตื่นแต่เช้าจังเลยนะคะพี่เดช”ชายหนุ่มหันตามเสียงไป “พี่ตื่นแบบนี้เป็นปกติ ว่าแต่เราละจะไปไหนแต่งตัวแต่เช้า” ชายหนุ่มเอ่ยถามเพราะเห็นว่าเธอแต่งตัวราวกับว่าจะออกไปข้างนอก โดยที่เขานั้นลืมไปเลยว่าเธอจะมาทำงานกับเขาที่บริษัท“ก็ไปทำงานกับพี่เดชไงคะ” เธอพูดและเดินลงมานั่งที่โซฟา ชายหนุ่มได้ยินก็นึกได้ในทันทีว่าต้องให้เธอมาทำงานที่บริษัทด้วย“จริงด้วยพี่ลืมไปเลย เรื่องที่อยู่วันนี้พี่จะไปหาดูให้นะ” ธีรเดชจิบกาแฟพร้อมกับพูดกับเธอ“ให้โฟอยู่ที่นี้ด้วยก่อนไม่ได้เหรอคะ ทำไมรีบให้ออกไปจัง”“พี่ต้องการอยู่กับครอบครัวแบบส่วนตัว” ชายหนุ่มพูดตามที่ตัวเองคิดโดยไม่ได้สนใจเลยว่าเธอนั้นจะคิดอย่างไรเพราะเขามีครอบครัวแล้วก็อยากจะชัดเจนไม่อยากให้ใครเข้ามาอยู่กวนใจภรรยาของเขา“แต่โฟตัวคนเดียวนะพี่จะให้โฟออกไปอยู่คนเดียวจริงๆ เหรอ” หญิงสาวยังคงคะยั้นคะยอพูดให้เขานั้นเห็นอกเห็นใจเธอ สองสายตาอ้อนวอนเขา“โฟก็กลับ

นิชานอนไม่หลับจนถึงตีสามอยู่ๆ ก็เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว ส่วนธีรเดชตามหาเธอทั้งคืนจนเหนื่อยล้าจึงกลับไปนอนพักที่บ้านก่อนรุ่งขึ้น…“ฮัลโหลคุณแวววันนี้ผมไม่เข้าบริษัทนะรบกวนเคลียร์งานให้ผมด้วย” ชายหนุ่มธีรเดชโทรไปบอกกับเลขาของเขาก่อนจะออกจากบ้านไปเขาตามหาเธอจนไม่รู้จะตามหาที่ไหนแล้วจึงจ้างนักสืบให้ตามหาให้ส่วนหญิงสาวนิชาที่ลืมตาขึ้นมาช้าๆ แสงแดดสาดส่องเข้ามาทางกระจกเธอไม่ได้ปิดผ้าม่านไว้จึงทำให้แสงส่องเข้ามา เธอรีบดันตัวเองให้ลุกขึ้นมามองดูนาฬิกา นี่เป็นเวลา 08.30 น.‘นี่เราหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ คุณเดชจะเป็นยังไงบ้างนะคิดถึงจัง’ เธอลุกขึ้นเปิดรูปถ่ายของเธอและธีรเดชขึ้นมาดูด้วยความคิดถึงอยากจะกลับไปหาแต่ก็เข้าใจว่าเขานั้นไม่ได้รักเธอเพียงแค่ต้องการให้เธอนั้นมาแทนที่ข้าวฟ่างก็เท่านั้นเธอจึงเลือกที่จะหนีมาอยู่แบบนี้คนเดียวดีกว่าอย่างน้อยก็ไม่ต้องไปเป็นตัวแทนของใคร ก็อก! ก็อก! ก็อก!..เสียงประตูห้องดังขึ้นเธอรีบลุกขึ้นไปเปิดในทันทีปรากฏว่าเป็นพนักงานคนเมื่อคืน “อาหารมาส่งครับ” ชายหนุ่มเอาอาหารมาส่งให้เธอแต่ว่าเธอนั้นไม่ได้สั่ง“คือฉันยังไม่ได้สั่งเลยนะคะ” นิชาประหลาดใจไม่น้อยว่าโรงแรมมีส่

ทำอยู่อย่างนั้นและอยู่ๆ ก็หลับไป โฟกัสเธอนอนกอดเขาและแอบถ่ายรูปตอนที่นอนอยู่ด้วยกันรุ่งขึ้น…ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาด้วยอาการปวดหัวเป็นอย่างมากเพราะเขานั้นไม่ค่อยดื่มนอกเสียจากจะเครียดมากเท่านั้นสองสายตามองรอบๆ และรู้สึกหนักที่ตัวเขาจึงตวัดตาไปมองต้องตกใจสุดขีดเพราะเห็นเห็นหญิงสาวโฟกัสนอนกอดเขาอยู่ด้วยร่างที่เปลือยไร้เสื้อผ้าเขารีบลุกขึ้น ‘ฉันทำอะไรลงไป’ เขาย้อนนึกคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็ต้องตกใจอีกรอบเพราะเขาได้ทำเรื่องที่ผิดต่อนิชาลงไป “พี่เดชตื่นแล้วเหรอคะ” หญิงสาวตื่นขึ้นมาก็ลุกขึ้นและเอ่ยถามเขาพร้อมกับเอนตัวไปกอดเขา“ปล่อยพี่” ชายหนุ่มรีบดึงแขนของโฟกัสออกและรีบลุกขึ้น“ทำไมทำเหมือนกับรังเกียจโฟทั้งที่เมื่อคืนเราพึ่งร่วมรักกัน” ชายหนุ่มได้ยินแบบนั้นก็รู้สึกโมโห“ออกไปจากห้องพี่เดี๋ยวนี้”“ทำไมไล่เมียแบบนี้คะ” หญิงสาวยังคงพูดออดอ้อนเขาแต่เขานั้นไม่ชอบใจเลยเพราะเขารู้สึกผิดต่อนิชาเป็นอย่างมาก“เมียพี่มีแค่คนเดียวคือนิชา ส่วนเธอไม่ใช่ ออกไป!” ชายหนุุ่มไล่เธอออกไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจเพราะเธอเองก็รู้อยู่แล้วว่าเขานั้นมีภรรยาแต่ก็ยังมายั่ว“ได้แล้วจะผลักไสแบบนี้ไม่ได้นะคะ”ชายห

เธอจ้องมองหน้าจอมือถือด้วยความสงสัย แต่ก็แอบคิดว่าจะเป็นเด็กหนุ่มบอสเธอเผลอยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูและก้มทานข้าวต้มต่อถึงแม้จะต้องกินด้วยความเจ็บปวดหัวใจก็ต้องฝืนเพราะมีลูกตัวน้อยๆ ที่อยู่ในท้อง เธอคิดวกวนถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นก็รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในโชคชะตาไม่รู้เล่นตลกอะไรกับชีวิตเธอผ่านไปจนถึงช่วงที่ชายหนุ่มเลิกเรียนเขารีบกลับมาที่บ้านเพราะเป็นห่วงนิชาที่ไม่สบายอยู่เมื่อเขาเดินเข้ามาภายในบ้านก็เจอนิชานอนเป็นลมอยู่ ด้วยความตกใจนายบอสรีบวิ่งไปอุ้มเธอขึ้นรถไปโรงพยาบาลทันทีบริเวณหน้าห้องฉุกเฉินชายหนุ่มเดินวนไปวนมาด้วยความเป็นห่วงไม่รู้ว่าเธอนั้นเป็นลมตั้งแต่เมื่อไหร่ สองสายตาจ้องมองผ่านกระจกกั้นห้องระหว่างเธอและเขาผ่านไปสักครู่คุณหมอเดินออกมาจากห้องเขารีบเดินเข้าไปหาทันที “คุณหมอครับพี่นิชาป็นยังไงบ้างครับ”“คนไข้ปลอดภัยแล้วนะครับ เธอแค่เป็นลมแต่ต่อไปต้องดูแลเธอดีๆ นะครับเพราะตอนนี้เธอตั้งครรภ์ได้หลายสัปดาห์แล้ว” สิ้นสุดคำพูดของนายแพทย์ชายหนุ่มขาอ่อนในทันทีเพราะทั้งตกใจและเสียใจห่วงความรูู้้สึกของนิชาด้วยเพราะเธอท้องอยู่แต่ต้องมาเจอกับเรื่องแย่ๆจิตใจของเขาสับสนไม่รู้จะทำอย่างไรดีเ