Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

เด็กหนุ่มเดินไปจับมือบางเล็กของเธอ นิชาหันมาด้วยความตกใจ “บอส!”“ไหนพี่บอกจะกลับต่างประเทศไง” เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่สงสัยทำให้เพื่อนและรุ่นพี่ของเขานั้นมองตาม“คนนี้สินะที่เจ้าบอสมันรัก” ชายหนุ่มรุ่นพี่พูดคุยกับเพื่อนของเขา“ก็พี่จะไปในหนึ่งอาทิตย์นี้ไง”“แล้วทำไมต้องไปจากผมเร็วขนาดนั้นผมทำให้พี่อึดอัดขนาดนั้นเลยเหรอ?” หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ เพราะเธอรู้สึกลำบากใจไม่น้อยที่จะต้องอธิบายให้เขาฟังเธอสลัดมือที่เด็กหนุ่มจับออกและเดินไปที่โต๊ะอาหารในทันที เมื่อนิชานั่งลงบอสก็เดินไปนั่งที่โต๊ะด้วย“ผมทานด้วยนะ” นิชามองหน้าเขาก็แอบคิดในใจว่าทำไมเขาจะต้องมายุ่งวุ่นวายกับคนที่กำลังท้องอย่างเธอด้วย ทั้งที่หญิงสาวคนอื่นๆ มีมากมายทำไมเขาถึงไม่ไปสนใจ“งั้นก็ตามใจยังไงก็เลี้ยงด้วยละกัน” เมื่อเขาได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มออกมา “ครับสบายมาก น้องครับขอเมนูด้วย”ทั้งคู่สั่งอาหารและนั่งทานด้วยกัน “โห่! กว่าจะชวนออกมาได้ยากมากพอแบบนี้ยังหนีไปหาหญิงอีกเพื่อนแกนี่มันสุดจริงๆ ไอ้แจ็ค”เมื่อทั้งคู่ทานเสร็จก็เรียกเช็คบิล “ขอบคุณสำหรับอาหารนะพี่ไปก่อน” เธอพูดยังไม่จบก็รีบลุกเดินออกจากร้านไป เด็กหนุ่มได้แค่มองตามเพราะต่

“เดี๋ยวคืนนี้ผมจะเฝ้าพี่เอง” เขาพูดพร้อมวางกระเป๋าเสื้อผ้าไว้ หญิงสาวมองหน้าเขาและได้แต่คิดว่า ทำไมผู้ชายคนนี้ไม่ใช่พ่อของเด็กกลับดูแลเธอและลูกเป็นอย่างดี ไม่เหมือนกับสามีของเธอหรือว่าจะดีแค่แรกๆ กันนะ เธอเองก็เจ็บช้ำมามากไม่กล้าคิดหรอกว่าใครจะมารักคนที่มีตำหนิอย่างเธอจริง ขนาดคนที่มาในตอนที่เธอไม่มีตำหนิและเพียบพร้อมยังทำให้เธอเสียใจได้ นับประสาอะไรกับตอนนี้เธอรีบสลัดความคิดบ้าบอนั้นทิ้งไปและหันไปสนใจลูกชายที่แสนจะน่ารักของเธอ “พี่ทานอาหารหรือยัง” เขาเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่ดูเป็นห่วงเป็นใย“ทานแล้ว แล้วเราละ”“ยังครับ แต่ผมซื้อของมาไว้ทานอยู่”“ไปทานอาหารเถอะ”เมื่อได้ยินแบบนั้นเขาก็ลุกไปทานอาหาร ที่ห้องทานอาหารภายในห้องนิชามองดูบอสก็รู้สึกเกรงใจที่เขาต้องมาลำบากคอยดูแลเธอทั้งที่ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกันเลยแต่ไม่ว่าจะพูดยังไงเขาก็ยังยืนยันที่จะดูแลเธอ เธอจึงทำได้แค่นั่งมองหน้าเขาเมื่อธีรเดชทราบข่าวว่าภรรยาของเขานั้นได้คลอดลูกชายแล้วจึงสืบหาที่อยู่โรงพยาบาลที่เธอพักฟื้นและรีบมาเขาเคาะประตู ทำให้นิชาและบอสมองหน้ากันเพราะไม่รู้ว่าใครมาบอสที่ทานอาหารอยู่รีบเดินไปเปิดประตู ภาพที่เห็

เช้าวันต่อมากริ่ง! กริ่ง!เสียงกริ่งหน้าบ้านของลุงนิชาดังขึ้นมาแม่บ้านรีบไปเปิดในขณะที่นิชาเลี้ยงอุ้มลูกชายเธอกล่อมนอนอยู่ เงยหน้าขึ้นก็เจอเด็กหนุ่มที่กำลังเดินเข้ามาในชุดนักศึกษาผิวขาวอ่อร่า ทำไมกันนะที่ผ่านมาถึงมองไม่เห็นเลยว่าเขาเป็นคนที่หน้าตาดีมากทีเดียวนี่เธอเอาจริงเหรอเนี้ยที่บอกจะดูแลพี่กับลูกชายพี่ นิชารำพึงอยู่คนเดียวทั้งยังจ้องมองชายหนุ่มที่กำลังเดินเข้ามา“เป็นไงบ้างครับพี่นิชา น้องชื่ออะไรพี่ตั้งหรือยัง” เขาเอ่ยถามในขณะที่เดินเข้ามาใกล้ๆ พร้อมถือถุงอะไรสักอย่างมาด้วย“ยังเลย พี่ยังคิดไม่ออกแล้วได้อะไรมานั้น” หญิงสาวเอ่ยตอบและมองดูถุงที่เขาถือมาอย่างสงสัย“ก็เสื้อผ้าลูกชายผมไงละ”ชายหนุ่มยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับตอบ ทำเอานิชาเสียอาการ“ลูกชงลูกชายอะไรกัน นี่มันลูกพี่”“ลูกผมด้วยไม่ได้เหรอครับ” ชายหนุ่มหยิบเสื้อผ้าเด็กออกมาจากถุงสองสามชุด พร้อมแกล้งพูดคนเดียว “ลูกชายพ่อจะใส่ได้ไหมน๊า”นิชาเผลอยิ้มออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว เธอเอ็นดูในความพยายามของเขาแต่เธอเองก็ไม่ได้ใจอ่อนให้เขาหรอก เพราะนั้นยังกลัวความเจ็บปวดจากความรักอยู่อีกทั้งเขายังเด็กอยู่อาจจะไม่ได้รักเธอจริงก็ได้แค่อยากจะเอา

“ยังไงก็รีบหน่อยแล้วก่อน เพราะลูกสาวฉันท้องก็โตขึ้นเรื่อยๆ”“โอเคไปพักก่อนเถอะ” ธารุณีพูดจบก็เดินไปนั่งสงบสติอารมณ์อยู่ที่สวนหลังบ้าน เธอเครียดเป็นอย่างมากเพราะดูท่าทางรอบนี้ธีรเดชจะไม่ค่อยเชื่อฟังเธอสักเท่าไหร่ แถมเพื่อนของเธอก็มาไม่พอใจอีกธารุณีนั่งคิดทบทวนและได้รับรู้ว่าเรื่องที่มันวุ่นวายทั้งหมดนี้ก็เพราะเธอเองนั้นแหละที่มาบงการชีวิตลูกชายเกินไปทำให้เขาต้องเลิกลากับคนรักไปถึงสองครั้งฉันจะทำยังไงดีนะมันตันไปหมดทุกทางแล้ว ให้ธีรเดชกลับไปหานิชาก็ไม่ได้แล้วจะให้ธีรเดชแต่งกับหนูโฟก็คงไม่ยอมหรอกหญิงวัยกลางคนนั่งบ่นอยู่คนเดียว เธอกดโทรไปหาสามีของเธอเพื่อขอคำปรึกษาแต่ก็ไม่ช่วยให้เธอคลายความทุกข์เหล่านั้นไปได้เลยบ้านลุงนิชาผ่านไปจนเย็นนิชาก็ไม่เห็นเด็กหนุ่มมาหาที่บ้านเลย เธอรู้สึกแปลกไปเพราะปกติแล้วเขานั้นจะเข้ามาหาเธอบ่อยๆ ถึงแม้ว่าเธอไม่ต้องการก็ตามแต่ทำไมกันนะวันนี้เขาไม่โพล่มาให้เห็นเลย“เป็นอะไรหรือเปล่านิชาแม่เห็นหนุมองที่ประตูบ้านบ่อยมาก” แม่ของหญิงสาวเมื่อเห็นพฤติกรรมของเธอแปลกไปจึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม“ปะ..เปล่าค่ะ” หญิงสาวหันมาด้วยท่าทางที่มีพิรุธและรีบปฏิเสธไป เพราะกลัวว่าแ

นิชาเห็นว่าเขาพยายามมาทุกอย่างดีกับเธอทุกอย่างถึงแม้ว่าจะอายุน้อยกว่าเธอถึงห้าปีแต่เขานั้นก็ให้ความอบอุ่นใจให้เธอเสมอ “แล้วบอสต้องการแบบไหน”เด็กหนุ่มได้ยินเช่นนั้นก็มองหน้าเธออย่างมีความหวัง “ผมต้องการเป็นแฟนกับพี่ หรือถ้าพี่อยากแต่งผมก็พร้อมนะ” รอยยิ้มอันเจ้าเล่ห์บนใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาทำให้หญิงสาวที่คิดว่าตัวเองอายุเยอะเกิดหวั่นไหว“งั้นพี่ให้ได้แค่เป็นแฟน” ชายหนุ่มแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตนได้ยินเพราะผ่านมาตั้งหลายเดือนกว่าที่เธอนั้นจะยอมเปิดใจ ความปลื้มปิติทะลักล้นหัวใจของเขาสุดท้ายแล้วความพยายามก็ไม่สูญเปล่าแต่ในขณะนั้นนัสรีแม่ของนิชาก็เดินมาพอดี “มันจะไม่เร็วไปเหรอนิชา!” นัสรีเอ่ยถามราวกับว่าเธอได้ยินทุกอย่าง คำพูดของเธอทำให้นิชาตกใจเป็นอย่างมาก“คุณแม่ได้ยินทุกอย่างแล้วเหรอคะ?” หญิงสาวหัวใจสั่นสะท้านอย่างหวาดหวั่นกลัวว่าแม่ของเธอจะไม่ให้ยุ่งกับเด็กหนุ่มอีก“ใช่ นิชาเพิ่งจะเสียใจจากธีรเดชมาทำไมหนูกล้าเปิดใจเร็วขนาดนี้ แถมผู้ชายคนนี้ยังเด็กกว่าลูกอีก จะดูแลลูกยังไง”“ผมดูแลพี่นิชาได้นะครับแม่ ถึงผมจะอายุน้อยแต่ผมเชื่อว่าผมจะดูแลคนที่ผมรักได้” เด็กหนุ่มไม่สามารถอยู่เฉยได้จึง