All Chapters of เมียนอกหัวใจ ( พลาดท้อง): Chapter 51 - Chapter 60

“งั้นเหรอ? ฉันก็คิดอะไรสักหน่อย”“เออ ฉันแค่บอกไว้เฉยๆ เพราะไม่ว่าผู้หญิงคนไหนเห็นเขาก็หลงใหลไปหมดเลยบอกไว้ก่อน ไม่คิดก็ดีแล้ว” นิชาพูดและชวนเพื่อนสาวไปทานขนมหวานที่ห้องครัว……………………………………………………………..ที่ประเทศไทยข้าวฟ่างและครอบครัวนั่งทานอาหารรวมถึงธีรเดชด้วยพ่อของเธอก็เอ่ยปากถามถึงวุฒิชัย“ตาวุฒิไปถึงแล้วใช่ไหม ข้าวเป็นไงบ้างเหงาหรือเปล่าเจ้าวุฒิไม่อยู่” ข้าวฟ่างเงยหน้าขึ้นมานัยน์ตาที่แสนเศร้าเพราะคิดถึงผู้เป็นสามี เธอพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบา “ก็เหงาและคิดถึงแหละค่ะคนเคยอยู่ด้วยกันอยู่ๆ มาห่างกัน”ธีรเดชมองดูหน้าของเธอด้วยความเป็นห่วงและปนกับเสียใจเล็กน้อยที่เธอเปลี่ยนใจไปรักคนอื่นแล้วซึ่งต่างจากเขาที่ทั้งใจยังคงมีแค่เธอ เขาเอ่ยปากพูดกับเธอขึ้น“เดี๋ยวว่างๆ เดชพาไปทานอาหารที่ข้าวเคยชอบไหม” คำพูดของเขาทำให้พ่อของข้าวฟ่างหันมามองด้วยความสงสัยทำไมธีรเดชพูดเหมือนสนิทกับลูกสาวเขาจัง“คุณเดชรู้จกยายข้าวด้วยเหรอ ทำไมพูดเหมือนสนิทกัน” ธีรเดชหันไปยิ้มให้พ่อของเธอและตอบ“ครับ ผมเคยคบกับข้าวฟ่าง คุณอาไม่ต้องเรียกผมว่าคุณหรอกนะครับผมยังเด็กอยู่เลยแถมเรียกแบบนี้มันดูห่างเหินกันยังไงก็ไม่รู้” พ่อขอ

หญิงสาวมองหน้าคนรักเก่าของเธอด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างลำบากใจเพราะกลัวว่าสามีของเธอรู้แล้วจะไม่สบายใจและก็กลัวใจตัวเอง แต่สำหรับธีรเดชเขาอาจจะต้องการเธอแค่เขาไม่คิดที่จะแย่งมาขอแค่ได้ดูแล“เดชไม่เห็นต้องลำบากเลยข้าวกลับเองก็ได้” เธอเอ่ยปากพูดพร้อมมองหน้าเขาด้วยสีหน้าที่เกรงใจ“ลำบากอะไรกันเดี๋ยวเดชจะพาข้าวไปทานของอร่อย จะได้ผ่อนคลายนะ” เขายิ้มให้เธอด้วยความอ่อนโยนทำให้เธอรู้สึกคิดถึงเมื่อก่อนตอนที่คบกันเพราะตอนนั้นเขาดูแลเธอดีมาก ดีทุกอย่างจริงๆ แต่น่าเสียดายที่ต้องจากกันเขาเปิดประตูรถและบอกให้เธอขึ้นรถ เมื่อทั้งคู่ขึ้นรถแล้วรถหรูก็แล่นออกจากโรงพยาบาลตรงไปที่ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่งเมื่อเธอมองดูก็จำได้ว่าร้านอาหารนี้คือร้านที่เขาทั้งสองเคยมาทานบ่อยอาหารค่อนข้างอร่อยเธอหันไปมองหน้าเขาและอมยิ้มเล็กน้อย “ข้าวคิดถึงร้านนี้ไหมร้านประจำของเราไง”“ค่ะ ขอบคุณนะคะที่พามา” เธอลงรถไปและเดินตรงเข้าไปในร้าน “เชิญค่ะ” เสียงพนักงานต้อนรับเมื่อนั่งที่โต๊ะแล้วธีรเดชสั่งอาหารมากมายตามที่ข้าวฟ่างชอบเลย เขาหันหน้ามาเอ่ยถามข้าวฟ่าง “ข้าวเอาอะไรอีกไหม”“ไม่ค่ะ เดชสั่งมาให้หมดแล้วหนิคะ” เธอพูดและยิ้ม“โอเคครับ

ในขณะนั้นเสียงโทรศัพท์ของวุฒิชัยก็ดังขึ้น ข้าวฟ่างเธอโทรเข้ามาทำให้วุฒิชัยได้สติรีบผลักเธอออก “ออกไป อย่ามาทำแบบนี้” “ทำไมละคะ ก็เดียร์ชอบพี่” เธอยังคงย้ำคำเดิมกับเขา “อย่าทำให้ฉันต้องรังเกียจเธอเลย ออกไป” วุฒิชัยขึ้นเสียงไล่เธอออกไปเธอกลัวจึงรีบเดินออกจากห้องไป เขารีบรับโทรศัพท์ “คุณทำอะไรอยู่” “พอดีผมกำลังจะอาบน้ำ” สายตาของเขาดูรกรนกังวลใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ “คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” เธอเอ่ยถามผู้เป็นสามีอย่างสงสัยเพราะดูสีหน้าเขาดูไม่ปกติ “เปล่าครับผมแค่คิดถึงคุณ” “ฉันก็เหมือนกัน ทำไมวันเวลามันผ่านไปช้าจัง” เธอถอนหายใจเบาๆ “มาอยู่กับผมมั้ย” สีหน้าที่อ้อนวอนให้เธอมาอยู่ด้วย เขากังวลใจว่าหากห่างกันแบบนี้กลัวว่าสักวันจะเผลอใจไปมีสัมพันธ์กับนาเดียร์ ข้าวฟ่างคุ่นคิดก็นึกได้ว่าเธออยู่ที่นี่ก็ไม่มีใครดูแลเธอนอกจากแม่บ้านเพราะพ่อก็ทำแต่งานแถมตอนดึกถ้านอนก็นอนคนเดียวอีกถ้าไปอยู่ที่นั่นก็อยู่ลำพังแค่ตอนกลางวันกลางคืนก็อยู่กับเขา “อยากไปอยู่นะคะแต่ว่าไม่อยากเดินทางคนเดียวท้องโตด้วย” เธอขมวดคิ้วด้วยความเครียดเพราะท้องที่ใหญ่โตของเธอทำให้เธอไม่กล้าที่จะไปไหนมาไหนคนเ

เมื่อหลังจากที่วุฒิชัยศึกษางานจบก็พาข้าวฟ่างและลูกกลับมาที่เมืองไทย รวมถึงนิชาด้วยเธอมาอยู่บ้านของวุฒิชัยที่ประเทศไทยและเข้าทำงานในบริษัทของเขาแต่วุฒิชัยมาอยู่ที่บ้านของข้าวฟ่างนิชาเธอจึงได้อยู่บ้านกับลุงของเธอเพียงสองคน“อยู่ได้ใช่ไหมนิชาที่นี่ไม่เหมือนที่นู้นนะ” วุฒิชัยเขาเอ่ยถามผู้เป็นน้องสาวด้วยความห่วงใย“ได้ค่ะ เดี๋ยวนิชาจะแวะไปหาพี่วุฒิกับพี่ข้าวบ่อยๆ นะคะ” เธอมองรอบๆ บ้าน ดูหลังใหญ่มากกว่าบ้านของเธอที่อเมริกาเสียอีก เธอรู้สึกปลอดโปร่งมากเพราะบ้านค่อยข้างใหญ่โต“มาแล้วเหรอนิชา” ภัทรกรเอ่ยถามผู้เป็นหลานสาวเมื่อเขาเห็นเธอยืนมองรอบๆ บ้าน“สวัสดีค่ะคุณลุง คิดถึงจังเลย” นิชาพูดกับภัทรกรพ่อของวุฒิชัยและเดินไปกอดด้วยความคิดถึง“ขี้อ้อนเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ เรียนจบแล้วเหรอ”“ค่ะจะมาทำงานกับคุณลุงและพี่วุฒิที่นี่ค่ะ”หญิงสาวและลุงของเธอเดินไปนั่งที่โซฟารับแขกพร้อมทั้งวุฒิชัยและข้าวฟ่างและแม่บ้านก็มาเอาของไปเก็บภัทรกรอุ้มหลานสาวด้วยความเอ็นนดูนี่เป็นการเจอกันครั้งแรกของปู่และหลานสาว“เป็นไงคะ หลานคุณลุงน่ารักไหมคะ” นิชาเอ่ยถามและยิ้มในความเอ็นดูหลานสาวของเธอ“แน่นอนสิ ไม่อยากจะเชื่

วันรุ่งขึ้น…นิชาตื่นขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวและลงมาทานอาหาร“เอากาแฟไหมนิชา” ลุงของเธอเอ่ยปากถามเมื่อเห็นเธอเดินลงมา“เอาสักแก้วก็ดีเหมือนกันค่ะ” เธอหันไปตอบภัทรกรจึงสั่งกาแฟกับแม่บ้านให้เธอและหันมามองหน้าด้วยความแปลกใจทำไมเตรียมตัวไปทำงานแต่เช้าจัง“ทำไมวันนี้จะไปทำงานแต่เช้าจัง” เธอหันไปมองหน้าลุงของเธอและตอบเขา“พอดีว่าหนูอยากทำงานให้เก่งเหมือนคุณลุงค่ะ” เธอแกล้งตอบแบบไปนั้นทั้งที่จริงแล้วเธออยากจะเจอหน้าธีรเดชเร็วๆ ต่างหาก เธอรู้สึกถูกอกถูกใจในตัวเขาตั้งแต่ครั้งที่เจอ“งั้นเหรอ งั้นก็ตั้งใจทำงานนะ” ภัทรกรลูบหัวหลานสาวเบาๆ ด้วยความเอ็นดูเมื่อทั้งคู่ดื่มกาแฟและทานอาหารเสร็จแล้ว นิชาก็ไปเดินไปที่โรงรถวันนี้เธอจะขับรถไปทำงานเอง เมื่อเปิดประตูรถแล้วสองขาขาวนวลก็เก้าขึ้นรถและขับออกไป เมื่อรถแล่นมาถึงบริษัทแล้วเธอก็ลงมาและเดินเข้าบริษัทสองข้างทางที่เธอเดินต่างมีหนุ่มๆ จ้องมองมากมายเพราะออร่าความสวยของเธอเมื่อเดินเข้ามาภายในห้องทำงานก็เจอชายหนุ่มธีรเดชที่นั่งขรึมอยู่ที่โต๊ะทำงาน ..ฉันว่าฉันมาเช้าแล้วนะตานี่มาเช้ากว่าฉันอีกเหรอนี่“สวัสดีค่ะคุณเดช” เธอทักทายเขาด้วยน้ำเสียงที่น่าฟัง ชายหนุ่ม