Semua Bab เมียนอกหัวใจ ( พลาดท้อง): Bab 41 - Bab 50

ข้าวฟ่างเดินออกมาจากห้องน้ำก็เห็นเขานั่งนิ่งเงียบและมองหน้าเธอแปลกๆ เธอจึงเอ่ยปากถามเขาด้วยความสงสัย“คุณเป็นอะไรรึเปล่าทำไมมองหน้าฉันแปลกๆ”“เปล่า” สายตาที่แฝงไปด้วยความน้อยใจของเขาก็แสดงออกมาทำให้เธอรู้ได้ในทันทีว่าคำปฏิเสธของเขานั้นต้องมีอะไรแน่ๆ“แน่ใจเหรอคะ” เธอถามทวนเขาอีกรอบเพราะรู้ดีว่าเขาไม่สามารถเก็บความอึดอัดไว้คนเดียวได้เดี๋ยวก็ต้องบอกความต้องการของเขามา ถึงแม้ว่าเธอกับเขาจะอยู่ด้วยกันได้ไม่นานแต่เธอมั่นใจว่าเธอรู้จักเขาดีพอ“ผมถามจริงๆ เถอะคุณยังรักคุณภูริทัตอยู่รึป่าว”“คุณถามทำไม”“ผมแค่อยากรู้” บนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความกังวลกลัวว่าเมียจะยังรักแฟนเก่าอยู่สายตาที่ต้องการคำตอบมองเธอไม่กระพริบสายตา“ฉันไม่รู้แต่ฉันก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจอะไรแล้ว ไม่แน่ใจว่าไม่รักแล้วรึเปล่า” เธอยังคงสับสนกับความรู้สึกของตัวเองอาจจะไม่รักแล้วแต่แค่ยังเสียดายเวลาที่ผ่านมาเพราะคบกันมาตั้งหลายปีจะให้ลืมสนิทมันคงเป็นไปได้ยากอาจจะแค่นึกถึงแค่นั้น“คุณแน่ใจนะว่าคุณไม่รักเขาแล้ว ผมยังเห็นรูปเขาอยู่เต็มโทรศัพท์ของคุณอยู่เลย" เขาแสดงอาการของคนที่ขี้น้อยใจออกมาอย่างเห็นได้ชัดข้าวฟ่างเธอไม่คิิดว่าผู้ช

หลังจากนั้นวุฒิชัยก็เดินเข้าไปในครัว เขากะจะโชว์ฝีมือการทำอาหารให้เมียเขาดูแต่เมื่อหันกลับไปเมียของเขากับนั่งเล่นมือถืออยู่ที่โซฟาไม่เดินตามเขามาเขาเดินกลับไปที่ห้องรับแขกไปยืนอยู่ตรงหน้าผู้เป็นเมีย“ทำไมคุณไม่ตามผมมา” เสียงที่ดังขึ้นทำให้ข้าวฟ่างถึงกับสะดุ้งและเงยหน้ามอง“ไปไหน” เธอถามเพียงสั้นๆ พร้อมหน้าตาที่งงงวย“ไปครัวไงผมจะโชว์ฝีมือ” เธอได้แต่ถอนหายใจแค่ทำอาหารทำไมต้องให้เธอไปดูด้วย“ทำไมฉันต้องไปด้วยคุณทำมาให้กินเฉยๆ ไม่ได้เหรอ”“ก็ได้นั่งรออยู่นี่แหละ” สิ้นสุดเสียงนั้นหนุ่มหล่อผู้เป็นสามีก็เข้าครัวไปทำอาหารและสักพักก็ถือออกมาให้เมียของเขาทาน ข้าวฟ่างที่นั่งเล่นมือถืออยู่เมื่อได้ยินเสียงวางอาหารเธอก็รีบวางมือถือเพื่อจะชิม“ฉันรอชิมก่อนนะ” สิ้นสุดเสียงเธอก็ใช้ซ้อมตักโดยไม่รอคำตอบจากสามี เมื่ออาหารเข้าปากคำแรกเธอก็ได้รับรสชาติที่แสนอร่อยและไม่คิดว่าเขาจะทำอาหารได้อร่อยขนาดนี้“เป็นไงบ้าง อร่อยมั้ยครับคุณหนูข้าวฟ่าง” ใบหน้าแห่งความคาดหวังให้เมียชมก็จ้องมองไปที่หน้าของเธอ“ก็ไม่เท่าไหร่นะ ก็พอทานได้ให้สอนคุณทำอาหาร” ต่อให้อาหารจะอร่อยแค่ไหนเธอก็ไม่กล้าบอกเพราะกลัวเสียฟอร์ม“งั้นเห

หลังประชุมเสร็จชายหนุ่มวุฒิชัยก็ไม่มีกระจิตกระใจที่จะทำงานต่อ ความท้อแท้เข้ามาเต็มหัวใจของเขาความกังวลใจนั้นมากมายทั้งที่มันไม่ควรจะกังวลด้วยซ้ำเพราะภรรยาของเขาก็มีลูกกับเขาเธอเองคงไม่ทำครอบครัวแตกเพียงเพราะกลับไปหาคนเก่าหรอกเขาตัดสินใจกลับบ้านสองเท้าก้าวขึ้นรถขับออกไป เมื่อถึงบ้านเขาก็รีบเดินตรงลิ้วไปหาผู้เป็นเมียในทันที“ทำไมคุณถึงกลับมาเร็วจังนี่พึ่งบ่ายสองครึ่งเองนะ” เธอเอ่ยปากถามผู้เป็นสามีเพราะแปลกใจที่เห็นเขากลับไว“พอดีผมประชุมเสร็จแล้ว คุณทำอะไรอยู่ละ”“พอดีฉันดูงานอยู่ค่ะ” เธอเงยหน้าขึ้นตอบผู้เป็นสามีและเห็นสีหน้าเขาแปลกเหมือนเครียดอะไรสักอย่าง“ผมบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าไม่ต้องทำงานเดี๋ยวจะเครียดส่งผลถึงลูกของเรา”สีหน้าอันกังวลของเขาแสดงออกมาอย่างเห็นได้ชัด ข้าวฟ่างสังเกตุเห็นจึงถามสามีด้วยความเป็นห่วง“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าทำไมสีหน้าไม่ค่อยดีเลย”“พอดีว่างานที่บริษัทมีปัญหานิดหน่อย” ชายหนุ่มวุฒิชัยผู้ไม่เคยสนใจงานธุรกิจของพ่อเขาเอาแต่เที่ยวเตร่ใช้เงินของพ่อไปวันๆ เปิดผับเปิดบาร์เพื่อสนองตัณหาตัวเองมาวันนี้ทำงานบริหารช่วยพ่อด้วยความที่ความรู้ไม่เพียงพอทำให้บริษัทของเขานั้นมีปัญ

“จะมานอนกอดอะไรนี้มันยังกลางวันอยู่เลย” เธอพูดและดันตัวเองเพื่อที่จะลุกแต่เขากลับกอดให้แน่นขึ้น“ก็คิดถึงเมียไงจะห่างกันอยู่แล้วให้ผมได้นอนกอดคุณหน่อยสิ” สิ้นสุดเสียงนั้นเธอก็เลิกดิ้นและเอาแขนเล็กๆ ขาวๆ ไปโอบกอดเขา เขาก้มลงมาหอมที่แห้มนวลๆ ของเธอเขาจูบปากของเธอและสอดแทรกลิ้นของเขาเข้าไปข้างในลิ้นของเธอทั้งคู่แลกลิ้นกันจนทำให้ดุ้นสวาทของเขาชูขึ้นด้วยความแข็งแกร่งพร้อมใช้งาน“อะไรนี่ทำไมถึงชูตั้งเร็วขนาดนี้” เธอเอ่ยถามผู้เป็นสามีทำให้เขาเขินหนักมาก เขารีบจูบไปที่ปากของเธออีกครั้งให้เธอหยุดพูด เขาเลื่อนลงมาดูดที่หน้าอกที่ดูใหญ่โตของเธออีกจนรู้สึกถึงความไม่ไหวเขารีบถอดเสื้อผ้าตัวเองและของข้าวฟ่างสอดดุ้นสวาทของเขาเข้าร่องรักของเธอโยกเอวเข้าออกอย่างช้าๆ “โอ่ย! อ้าส์!”“ฟิตดีจัง ไม่ได้จัดนานแล้วขอสองรอบนะที่รัก” เขาพูดพร้อมกับโยกเอวเข้าออกมือก็บีบที่เต้าทั้งสองของเธอมือของเธอนั้นก็กอดที่คอของเขาหน้าตาของเธอนั้นดูฟิน เธอร้องครางออกมา “อ่อย! อึ้ม! ซื้ด! อ่าส์! เสียวจัง” เธอครางออกมาโดยที่ไม่เขินอายแล้วเพราะมันฟินและเสียวมาก ท้องที่โตก็ไม่เป็นอุปสรรคต่อการร่วมรักของทั้งสองถึงจะแต่งงานกันมาหลา

เขาเดินไปที่ชายทะเลเห็นข้าวฟ่างยืนนิ่งมองดูคลื่นที่กำลังซัดขึ้นฝั่ง เขารีบเดินเข้าไปหาเพื่อง้อเธอ“คุณเดินหนีผมทำไม” เขาจับไปที่มือของเธอ เธอหันกลับมามองหน้าผู้เป็นสามีและเอ่ยปากพูดกับเขา“ฉันรู้สึกเหนื่อยที่ต้องมาเจออะไรแบบนี้ แต่ก่อนฉันเคยคิดว่าจะรับเรื่องแบบนี้ได้แต่มาวันนี้ฉันกลับรู้สึกเหนื่อย ยิ่งใกล้จะห่างกันอีกความรู้สึกของฉันมันเลยเฟลไปหมด” เธอพูดพร้อมถอนหายใจเบาๆ“แต่ผมไม่ได้เป็นแบบเมื่อก่อนแล้วนะ ผมพร้อมจะหยุดที่คุณและลูกแล้วคุณก็เห็นอย่าเก็บเรื่องเดิมๆ มาคิดให้มันบั่นทอนจิตใจอีกเลยนะ”เธอหันหน้าไปมองผู้เป็นสามีด้วยหน้าตาที่เหนื่อยล้าอาจเพราะด้วยความคิดถึงที่จะต้องห่างกันแล้วเลยทำให้เธอเก็บเรื่องที่เธอไม่เคยคิดมาคิดน้อยใจ เธอพยายามที่จะจัดการกับความรู้สึกนี้ให้มันดีขึ้นเพราะต้องการให้เขาสบายใจจะได้ไม่คิดมากเวลาเดินทางไปที่เมืองนอก“โอเค ฉันเห็นแล้วว่าคุณแคร์ฉันแค่ไหนฉันจะพยายามไม่คิดแล้วนะ แต่ฉันคิดถึงคุณยิ่งคิดว่าเราจะต้องห่างกันฉันยิ่งใจหาย” เธอเข้าไปสวมกอดเขาและน้ำตาก็รินไหลเพราะความใจหายเพราะเคยอยู่ด้วยกันแต่ต้องมาห่างกันไม่รู้นานแค่ไหนเมื่อเขาเห็นน้ำตาของเธอที่กำลังริน