All Chapters of คุณหนูร้ายกาจวาดรักสามีคนสวน: Chapter 21 - Chapter 30

วินาทีที่ประตูร้านถูกเปิดออก ผู้คนมากมายที่รออยู่ด้านนอกก็กรูกันเข้าไปด้านใน เฟอร์นิเจอร์หลากหลายละลานตาจัดวางอย่างเป็นระเบียบ แต่ละคนพากันชี้ดูนู่นนี่อย่างสนอกสนใจ พนักงานในร้านก็ยิ้มแย้มให้คำแนะนำอย่างสุภาพตามที่ได้ถูกสอนมาเป็นพิเศษโดยว่านอันอัน“โอ้ เก้าอี้กับโต๊ะที่มีมุมเป็นกลม ๆ แบบนี้แปลกตามากเลยนะ แต่ก็ดูสบายตาสวยมากทีเดียว”“งั้นเราซื้อกลับบ้านสักชุดเถอะ”“เฮ้ ๆ ดูตู้อันนั้นสิ ลายแกะสลักสวยมาก”“ไม่ใช่แค่นั้นละ งานนี้ละเอียดขนาดไหน ดูลายไม้ที่ต่อกันเป็นลายคลื่นก็รู้แล้ว ของดีแบบนี้ ยังไงก็ต้องซื้อ”“ซื้อ ๆ ๆ ฉันจะไปจับฉลากของรางวัล !”ว่านอันอันละซ่งหมิงยืนข้างกันมองซานเหอมู่เย่ที่กำลังวุ่นวายด้วยรอยยิ้ม“ยินดีกับการประสบความสำเร็จด้วยนะครับ”“เป็นความสำเร็จของเราค่ะ”“ตอนนี้สินค้าใหม่ทั้งสามแบบมีคำสั่งซื้อเข้ามาเรื่อย ๆ ใบปลิวที่แนบไปกับสินค้าช่วยเพิ่มยอดขายและทำให้คนรู้จักเรามากขึ้นเยอะเลยครับ”“เรื่องการประทับตราไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมคะ”ซ่งหมิงยิ้มแล้วชี้ไปยังมุมของโต๊ะไม้ตัวหนึ่ง ตรงนั้นมีตราสัญล

“อะไรควรไม่ควรก็ไม่จำเป็นต้องให้แกมาสอน ! กลับกัน คนที่ควรได้รับความรู้เพิ่มเติมคือพวกแกต่างหาก ไหนหลักฐานที่บอกว่าพวกฉันรับไม้เถื่อน แน่จริงก็เอาออกมาสิ !”ว่านอันอันกอดอกเถียงสู้ โดยมีใครหลายคนถืออาวุธเตรียมพร้อมอยู่ด้านหลัง เป็นตายร้ายดีก็ไม่ยอมให้ใครพ้นประตูรั้วโรงงานนี้เข้าไปได้“ยังจะมาหาหลักฐานอีก พวกเธอเป็นแค่เด็กหนุ่มสาว คงไม่รู้ว่าการจะตั้งโรงงานไม้ขึ้นมาโรงหนึ่งต้องใช้เงินเยอะแค่ไหน ราคาไม้แต่ละต้นตั้งเท่าไหร่ แต่นี่เพียงเวลาสั้น ๆ กลับหาไม้มาจนล้นไปหมด คิดดูก็รู้ว่าต้องเป็นไม้เถื่อนแน่”“เหอะ แค่นั่งคิดเองเออเองก็พาพวกมาจับคนเข้าคุกได้แล้วงั้นเหรอ ? เป็นอย่างนั้นเหรอคะคุณเจ้าหน้าที่ !” หญิงสาวหันไปถามเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบที่ยืนคุมเชิงอยู่โดยตรงใครคนหนึ่งที่เหมือนจะเป็นหัวหน้าพวกเขาก้าวมาข้างหน้าตอบคำถาม“ไม่ใช่อย่างนั้นครับคุณผู้หญิง เป็นเพราะพวกเราเพิ่งจับพวกค้าไม้เถื่อนได้ และพวกมันสารภาพว่าขายให้โรงงานไม้ใหม่ของเมืองทูวาเพียงเจ้าเดียว พวกเราจึงต้องมาตรวจสอบ ต้องขอให้ทุกท่านให้ความร่วมมือด้วย หลักฐานนั้นพวกเรามีอยู่แล้ว”ว่า

ช่วงนี้ว่านอันอันเริ่มกลับมาวางแผนธุรกิจเสื้อผ้าที่ตั้งใจมาตั้งแต่แรกอย่างจริงจัง ด้วยเพราะพ่อของเธอว่านหวนเย่เองทำธุรกิจเกี่ยวกับสิ่งทอเช่นกัน เธอจึงได้คลุกคลีกับเรื่องพวกนี้ตั้งแต่เด็ก และมีความฝันเล็ก ๆ ว่าอยากจะมีห้องเสื้อเป็นของตัวเอง นอกจากนี้เธอมีผู้ช่วยเป็นความรู้ของแนวเสื้อผ้าสุดฮิตในอนาคตอีกด้วยว่านอันอันจึงอยากเริ่มกิจการเสื้อผ้าสำเร็จรูปเป็นของตัวเองและมั่นใจว่ามันจะต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน ใช้เวลาระหว่างที่กำลังสร้างซานเหอมู่เย่ขึ้นมาสำรวจตลาดและวัสดุ อุปกรณ์ทั้งหมดแล้ว  ช่วงนี้ทางโรงงานไม้ก็มีพนักงานเพิ่มขึ้นมามาก ล้วนแต่เป็นคนในหมู่บ้านที่ไม่อยากไปทำงานไกลมาสมัครทำงานด้วยชื่อเสียงสวัสดิการดีเยี่ยมและการทำงานเป็นระบบของโรงงานไม้แห่งนี้โด่งดังจนคนหมู่บ้านใกล้เคียงยอมเดินทางมาขอสมัครเข้าทำงานด้วยเลยทีเดียว เหล่าช่างไม้จากโรงไม้หมู่ซานเดิมหลายคนที่ยังไม่มีครอบครัวก็หอบข้าวของ ย้ายบ้านมาลงหลักปักฐานที่หมู่บ้านทูวาแล้ว เพื่อความสะดวกในการเดินทาง หัวหน้าหมู่บ้านหลินเองยังเอ่ยปากขอบคุณว่านอันอันกับซ่งหมิงยกใหญ่ว่าหลายเดือนมานี้จำนวนสมาชิกหมู่บ้านเพิ

"ชิงชิง นั่นมันสามีเธอไม่ใช่เหรอ?"เพื่อนสาวที่มาเดินเที่ยวบาร์หรูยามค่ำคืนด้วยกันเอ่ยถามพลางชี้ไปที่ประตูทางเข้า น้ำเสียงฟังดูเป็นห่วงเป็นใย แต่ในดวงตากลับมีแววของความสะใจแอบซ่อนอยู่ ว่านชิงชิงที่กำลังจิบไวน์แดงหันขวับไปมองตามสายตาเพื่อน แววตาที่เดิมทีเฉยเมยกลับแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในพริบตาเย่ฟางตงกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับชายหนุ่มในชุดสูทอีกสี่ห้าคน พวกเขาหัวเราะพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน และที่น่ารังเกียจที่สุดคือหญิงสาวในชุดมินิเดรสสีแดงแต่งหน้าจัดจ้านที่เกาะแขนสามีเธออย่างแนบแน่น ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีอีกสองสามคนที่แต่งตัวไม่ต่างกันนักกำลังหัวเราะคิกคักล้อมรอบกลุ่มผู้ชายเหล่านั้นอยู่"อย่าไปสนใจเลยชิงชิง พวกผู้ชายก็เป็นแบบนี้แหละ" เพื่อนอีกคนพยายามปลอบ แต่เพื่อนคนอื่นๆ กลับแอบยิ้มมุมปาก ใครจะไปคิดว่าคุณนายทหารหนุ่มรูปหล่อ ร่ำรวย ชาติตระกูลดีจะมาเที่ยวผู้หญิงแบบนี้แต่ว่านชิงชิงไม่ได้ยิน สายตาเธอจับจ้องที่มือของหญิงสาวคนนั้นที่กำลังลูบไล้แขนสามีเธออย่างไม่ละสายตา ยิ่งช่วงนี้ที่อารมณ์เธอแปรปรวนหนักอยู่แล้ว เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย หงุดหงิดง่ายอย่างที่ตัวเองก็ไม่เข

อาจเพราะบรรยากาศฝนตก อาจเพราะแรงดึงดูดระหว่างกัน หรืออาจเพราะคำขอแสนเรียบง่ายที่ไม่อาจปฏิเสธ ซ่งหมิงจึงโน้มใบหน้าลงไปช้า ๆ ก่อนจะประทับริมฝีปากลงไปอย่างนุ่มนวลแผ่วเบา แตะค้างไว้ก่อนจะผละออกมาเล็กน้อย สองคู่ตามองสบกันคราวนี้เป็นว่านอันอันที่โน้มตัวเข้าไปเอาริมฝีปากแตะแล้วถอยออกมาราวทุกอย่างรอบตัวพวกเขาทั้งสองหยุดนิ่ง มือใหญ่เลื่อนขึ้นไปประคองท้ายทอยสวยแล้วกดริมฝีปากลงไปอีกครั้ง บดคลึงขบเม้มอย่างนุ่มนวล ว่านอันอันค่อย ๆ เรียนรู้จังหวะการจูบของเขาแล้วขยับริมฝีปากบดจูบสอดประสาน ยามเมื่อโพรงปากเปิดออกลิ้นร้อนชื้นก็สอดแทรกเข้าไปตักตวงความหวานของกันและกันเสียงจูบเริ่มดังขึ้นในห้องนอนคลอไปกับเสียงฝนตก สองร่างหนาบางบดเบียดเข้าหากันอย่างลืมเลือนตัวตน ยิ่งบั้นท้ายงามกำลังถูไถอยู่บนตัวตนใต้กางเกงนอนซ่งหมิงยิ่งรู้สึกเหมือนพายุกำลังก่อขึ้นในตัวเขา มันยิ่งกว่าครั้งแรกที่ถูกยาปลุกกำหนัดเสียอีก“อื้อ !”เสียงหวานครางฮือเมื่อมือใหญ่อีกข้างบีบนวดต้นขาไต่มือสอดลึกเข้ามาใต้ชุดนอนกระโปรง อกอวบแอ่นกายเสียดสีไปกับแผ่นอกแข็งกว้าง อุณหภูมิระหว่างคนทั้งสองเริ่มไต่ระดับขึ้นเรื่อย