All Chapters of คุณหนูร้ายกาจวาดรักสามีคนสวน: Chapter 11 - Chapter 20

วันต่อมาว่านอันอันและซ่งหมิง เดินทางไปทำสัญญาซื้อขายกับผู้นำชุมชนและท่านเจียงที่บ้านของผู้นำชุมชน พวกเขาชำระเงินมาก่อนคนละครึ่งหนึ่งและนัดรับของในวันเดียวกัน คือในอีกหนึ่งเดือน รวมสินค้ารอบแรกที่พวกเขาต้องผลิตคือ หนึ่งร้อยสิบชุดเสร็จจากทำสัญญาสองสามีภรรยาจึงเดินทางเข้าเมืองด้วยรถรับจ้างทันที ซึ่งเป็นรถที่มีกระบะประกอบมาจากไม้ ที่นั่งเป็นม้านั่งยาวติดกับตัวกระบะมีฝาท้ายแต่ไม่มีหลังคา ว่านอันอันเอาผ้าคลุมมาห่อทั้งตัวขณะนั่งรถเช่นเดิม ในใจมุ่งมั่นว่าวันนี้จะต้องพาซ่งหมิงไปซื้อจักรยานกับเธอให้ได้ ลำพังแค่สินเดิมของเธอก็มีพอใช้ไปทั้งชาติได้โดยไม่ต้องทำงานก็ได้ เงินแค่นี้เธอซื้อได้สบายมากทนปวดก้นอยู่นานในที่สุดก็ถึงปลายทาง สถานที่แรกที่ว่านอันอันลากซ่งหมิงไปก็คือร้านจักนยานในห้างสรรพสินค้า ร่างบางเดินตรงเข้าไปชี้จักรยานตัวหนึ่งอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้วจ่ายเงิน พริบตาเดียวทั้งสองคนก็เป็นเจ้าของจักรยานรุ่น Flying Pigeon PA-02 ราคา 150 หยวนแล้วซ่งหมิงจึงได้รับหน้าที่พลขับพาคุณหนูเดินทางไปยังโรงไม้เฟิงที่ได้รับการแนะนำมา ในโรงไม้ขนาดใหญ่ ผู้คนกำลังเดินขวักไขว่ต่างคนต่า

คำถามจากหญิงสาวอ่อนวัยกว่าทำให้ซางเจ๋อนิ่งงันไป บอกตามตรงว่าแค่รูปลักษณ์ภายนอกของแขกผู้มาเยือน ไม่มีอะไรทำให้เขามั่นใจได้เลย แต่ว่า... ทุกอย่างที่เป็นเธอมันทำให้รู้สึกคล้อยตามและมั่นใจอย่างน่าประหลาด สัญชาตญาณของซางเจ๋อกำลังทำงานอย่างหนักว่าคนคนนี้คู่ควรแก่การติดตามหรือเปล่าเขาก้มหน้านิ่งไปและขอเวลาไปไปปรึกษากับเพื่อนร่วมชะตากรรมอีกสิบคนที่เหลือก่อน ว่านอันอันพยักหน้าอย่างยินดีแล้วหันไปคุยกับซ่งหมิง“พื้นที่ว่างและรกร้างของหมู่บ้านทูวามีอยู่เยอะเลยใช่ไหมคะ”“ใช่ครับ” ซ่งหมิงตอบ ทั้งกำลังคิดว่าภรรยาของเขากำลังจะทำอะไรต่อไป แต่ไม่ต้องเดาให้ยากเธอก็แบ่งปันสิ่งที่อยู่ในใจออกมา“ฉันกำลังคิดจะจ้างคนพวกนี้ไปที่หมู่บ้านค่ะ ในเมื่อหาโรงไม้มาผลิตสินค้าให้เราไม่ได้ ก็สร้างโรงไม้ขึ้นมากันเองเลยเถอะค่ะ เรื่องคน... หากพวกเขาที่เป็นมืออาชีพยอมไปกับเราก็คงดี ฉันยังคิดจะชวนท่านลุงหลายคนในหมู่บ้านที่มีฝีมือด้านงานไม้และว่างงานอยู่มาทำงานด้วย  พี่หมิงคิดว่ายังไงบ้างคะ”เวลาที่ถูกถามความคิดเห็นแบบนี้ซ่งหมิงรู้สึกดีมาก เพราะมันเหมือนเขามีตัวตน มีความสำคัญ และพวกเ

ว่านอันอันตั้งใจจะให้ชื่อเจ้าของซานเหอมู่เย่เป็นของซ่งหมิง ส่วนตัวเองจะคอยดูแลเรื่องบัญชีและสนับสนุนเบื้องหลัง หนึ่งเพราะความรู้และฝีมือทางด้านนี้เขามีมากกว่าเธอ สองเพราะตัวเธอเองได้แอบวางเป้าหมายในธุรกิจเสื้อผ้าไว้ในอนาคตแล้ว คงไม่มีเวลาจะมาคอยสอดส่องดูแลทุกอย่างด้วยตัวเองทั้งหมดแน่เธอทิ้งหน้าที่ดูแลการปรับปรุงโรงงานให้เป็นของซ่งหมิง แล้วเรียกผู้หญิงในหมู่บ้านคนหนึ่งมาคุย เธอคนนี้มีชื่อว่า เหวินซิน เป็นหญิงสาวที่เพิ่งมาจากหมู่บ้านข้าง ๆ แต่งมาเป็นภรรยาของเด็กหนุ่มในหมู่บ้านนี้ เธอเรียนจบมัธยมต้นมาพออ่านออกเขียนได้อยู่บ้างเมื่อได้ยินว่าที่นี่รับสมัครคนงานสามีเธอที่เพิ่งถูกบีบให้ออกจากโรงไม้ใหญ่ในเมืองเทียนจินจึงมาสมัครงาน เธอเองก็ติดตามมาด้วย ว่านอันอันเห็นแววฉลาดเฉลียวจึงได้เข้ามาสอบถามว่าเธอสนใจทำงานเกี่ยวกับบัญชีไหมแน่นอนว่าเหวินซินตกลงโดยเร็ว เพราะต้องคอยดูแลลูกจึงไม่สามารถหางานไกลบ้านได้ หากได้งานใกล้บ้านที่เดียวกับสามี ก็ไม่มีอะไรให้ต้องปฏิเสธ ว่านอันอันจึงวางเธอไว้ในตำแหน่งผู้ช่วยนักบัญชีเวลาผ่านไปอีกหนึ่งอาทิตย์ ส่วนของอาคารโรงไม้ที่ต้องปรับปร

“อ้อ ซ่งหมิงที่เป็นเจ้าของกิจการ ตอนนี้สร้างโรงไม้เป็นของตัวเองแล้วครับ ช่างมีฝีมือหลายคนเองก็ช่วยกันเสริมเติมแต่งจนออกมาเป็นรูปแบบสมบูรณ์ ยังไงเชิญทุกท่านนั่งกันก่อนเถอะครับ อีกเดี๋ยวในงานประชุมผมก็ให้เขามากล่าวแนะนำโรงงานเฟอร์นิเจอร์ซานเหอมู่เย่ของพวกเขา ถึงตอนนั้นสามารถถามคำถามได้เต็มที่เลยครับ” หัวหน้าหมู่บ้านยืดอกแนะนำอย่างภาคภูมิใจ รอยยิ้มกว้างประดับใบหน้าไม่หาย“ดี ๆ ๆ คนหนุ่มมีความสามารถเราต้องสนับสนุน”แล้วงานประชุมก็เริ่มต้นขึ้น ดำเนินไปตามกำหนดการทุกอย่าง ซ่งหมิงที่อยู่ไม่ไกลหลับตายืนสูดลมหายใจอยู่ วันนี้เขาอยู่ในชุดสุภาพคลุมด้วยเสื้อสูท ด้วยรูปร่างสูงโปร่งได้สัดส่วน ทำให้ชายหนุ่มหล่อเหลาน่ามองมากกว่าทุกวัน ว่านอันอันแทบจะเห็นอนาคตนักธรกิจหนุ่มผู้มีรัศมีเจิดจ้าราง ๆ“ไม่ต้องตื่นเต้นนะคะ พี่หมิงทำได้” ว่านอันอันให้กำลังใจเขา“ที่จริง อันอันทำได้ดีกว่านะครับ ทำไม...”“เพราะฉันเชื่อในพี่หมิงค่ะ ความสามารถของพี่จะต้องพาซานเหอมู่เย่ไปได้ไกลแน่นอน พี่หมิงเองก็เชื่อในตัวเองด้วยนะคะ” กำลังใจจากเธอทำให้ความตื่นเต้นทั้งหมดของเขาเบาบาง

“แม่หนูอันอัน ! แม่หนูอันอัน !”เสียงป้าโจวมาเรียกในเย็นวันหนึ่งทำให้ว่านอันอันหยุดมือจากการกำจัดอาหารในครัวที่เธอพยายามทำเพื่อดูแลสามี แล้วโผล่หน้าออกไป“มีอะไรเหรอคะป้าโจว ?”“หัวหน้าหมู่บ้านให้คนมาตามน่ะสิ เห็นว่ามีโทรศัพท์มาสั่งซื้อโต๊ะของเธออีกแล้ว”“อ้อ จริงสิคะ ที่โรงงานเพิ่งติดตั้งโทรศัพท์ไปวันนี้ อีกเดี๋ยวฉันจะรีบเอาเบอร์ของสำนักงานไปให้นะคะ ขอบคุณที่มาแจ้งข่าวค่ะป้าโจว”เรียกได้ว่าชุดโต๊ะแปลงร่างประสบความสำเร็จงดงาม นอกจากคำสั่งซื้อชุดใหญ่ของท่านหัวหน้าเฝินแล้ว ยังมีเหล่านายทหารคนอื่นที่เห็นสินค้าจากค่ายของท่านผู้บัญชาการเจียงอยากได้ด้วย จึงโทรศัพท์มาที่โทรศัพท์ส่วนกลางของหมู่บ้านเพราะไม่มีวิธีติดต่อพวกเธอโดยตรงว่านอันอันจึงซื้อโทรศัพท์มาติดตั้งในห้องส่วนงานบัญชีที่แยกจากตัวโรงงานออกมา ทั้งยังรับนักบัญชีเพิ่มซึ่งเป็นเด็กสาวในหมู่บ้านเพิ่งจบมัธยมปลายมามีความสามารถและเรียนรู้ไว คอยดูพวกเขาสองคนทำงานอยู่เพียงเดือนเดียวก็สามารถปล่อยให้ทำงานเองได้แล้ว ส่วนเธอมีหน้าที่คอยตรวจสรุปบัญชีในทุก ๆ วันเท่านั้นส่วนของคนงานเองก็รับมาเพิ่