All Chapters of สนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 111 - Chapter 120

บนแนวกำแพงเมืองอี้ ควันไฟยังลอยอ้อยอิ่ง เสียงต่อสู้ค่อยๆ เบาลงเมื่อทหารแคว้นใต้ทะลักเข้ามาด้านในมากขึ้น และกลับคิดว่าคนเมืองอี้ต่างหนีตาย ภายในเมือง… เงียบงัน พวกเขาคิดว่าชัยชนะอยู่ไม่ไกล“ค้นให้ทั่วตามจับตัว นายหญิงเมืองอี้มาให้ได้แล้วเราจะได้กลับแคว้นใต้เสียที” เสียงแม่ทัพตะโกนสั่ง พร้อมกับเสียงโห่ร้องของทหารที่กำลังฮึกเหิมบนหอคอยด้านหนึ่งโจวชวี่ยืนมองลงไปด้านล่าง ดวงตานิ่งเฉียบชูอวี่ขยับเข้ามายืนข้างๆ มองภาพเดียวกันแล้วแย้มยิ้ม"เข้ามาเยอะกว่าที่คิด ดีเชียวไม่ต้องรอนานพวกมันหยามใจ รอให้พี่หานเย่ส่งสัญญาก่อน"ชูอวี่พูดเบาๆด้านล่าง ทหารแคว้นใต้กระจายกำลังเข้าไปตามตรอก ซอกทาง และลานกว้าง… โดยไม่รู้เลยว่าพื้นดินใต้เท้าพวกเขาเต็มไปด้วยระเบิดที่ฝังไว้พลุแสงสว่างถูกจุขึ้นที่ปล่องภูเขาไฟสัญญาณจากหานเย่ที่นำคนเมืองอี้ไปหลบที่นั่นโจวชวี่เงยหน้ามองท้องฟ้าเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองชูอวี่ทั้งสองสบตากันเข้าใจโดยไม่ต้องพูดชูอวี่หยิบเชือกชนวนขึ้นมาในมือ นิ้วแตะมันเบาๆ"พร้อมหรือยัง"เขาถามโจวชวี่พยักหน้า"เราสองคนรอแค่คำเดียว พร้อมแล้ว.."สายตาทั้งสองหันลงไปยังจุดต่างๆ ในเมืองตำแหน่งที่วางระเบิ

ภายในห้องพักผู้บาดเจ็บ กลิ่นสมุนไพรลอยอ่อนๆ แสงแดดยามบ่ายส่องเข้ามาอย่างอบอุ่นหลงเกอนอนพิงอยู่บนเตียง ผ้าพันแผลยังพันรอบลำตัวแน่น สีหน้าดูดีขึ้นแต่ใบหน้ายังซีดเล็กน้อยถานถานนั่งอยู่ข้างๆ มือเล็กกำลังเปลี่ยนผ้าพันแผลให้อย่างตั้งใจ"เบาๆ หน่อย เจ้ามือหนักนะเนี๊ยะ"หลงเกอพูด ทำหน้าขรึมเหมือนเจ็บมากถานถานชะงักทันที"ข้าก็เบาแล้วนะ ท่านก้เจ็๋บนิดเจ็บหน่อยก็ทนเอาหน่อยไม่ได้หรือ"นางขมวดคิ้วหลงเกอทำเสียงเบา“อย่างเจ้านี่ต้องไปผฝึกมารยาทจากวังหลวงเสียบ้างจะได้เหมือนนางในที่ทำอะไรก็งดงามชดช้อย” ถานถานหน้าเง้า “ไม่ต้องมาพูดเลยเช่นนั้นข้าไปดีกว่าไม่ทำแผลให้แล้ว” ถานถานลุกขึ้นก้าวเดิน หลงเกอตกใจรีบลุกขึ้นกอดเอวถานถานไว้ราวกับกลัวว่าจะหลุดมือ“เจ้าจะไปไหนข้าไม่ให้ไปเจ้าไม่อยู่ดูแลข้าหรือ”“ไม่เจ็บแล้วนี่เก่งเพียงนี้ ไวกว่าข้าอีก” หลงเกอยิ้มเจื่อนๆ"ยังเจ็บอยู่"ถานถานเม้มปาก "แล้วตอนที่ท่านลุกไปกอดข้า ทำไมไม่เห็นบอกว่าเจ็บ"นางพูดงึมงำหลงเกอชะงักไปทันที"เอ่อ…"พูดไม่ออกถานถานหน้าแดงเล็กน้อย แต่ยังไม่ยอมเงยหน้ามอง"ท่านนี่แปลกจริง"หลงเกอเกาหัวเบาๆ"ตอนนั้นมัน… ลืมนี่กลัวว่าาเจ้าจะไปทิ้งข้าข้า

หยงชิงยังคงเช็ดผมให้นางอย่างเบามือ สายน้ำหยดจากปลายผมลงบนผ้าอย่างเงียบงัน บรรยากาศอบอุ่นจนแทบลืมเสียงศึกที่เพิ่งผ่านไปจือจื่อนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นเบาๆ"ขอบพระทัยฝ่าบาท"หยงชิงชะงักเล็กน้อย แต่ยังไม่หยุดมือ"จื่อจือไม่เคยใกล้ชิดบุรุษใดแบบนี้มาก่อน"นางพูดต่อ เสียงนุ่มลงอย่างไม่รู้ตัวใบหน้าแดงระเรื่อ"และไม่คิดว่าจะมีใครทำอะไรแบบนี้ให้จื่อจือ"มือของหยงชิงหยุดลงชั่วครู่ก่อนจะยิ้มบางๆ"เจ้างดงามเพียงนี้ เพียงเอ่ยปาก เกรงว่าจะมีบุรุษนับพันยินดีทำเพื่อเจ้า"เขาพูดช้าๆจือจื่อเลิกคิ้วเล็กน้อยหยงชิงมองนางตรงๆ สายตา แปลกไปกว่าทุกครั้ง"ข้าเลยคิดว่า…"เขาหยุดไปเสี้ยววินาทีก่อนจะพูดต่อ"ข้าไม่อยากให้เจ้าอยู่ห่างข้า"จือจื่อชะงักดวงตาเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย ก่อนจะหลุดหัวเราะคิกคัก"พูดแบบนี้"นางเอียงหน้าเล็กน้อย มองเขาอย่างเจ้าเล่ห์"ฝ่าบาทจะให้จื่อจือกลับวังหลวงด้วยอย่างนั้นหรือ"หยงชิงไม่ตอบทันทีจือจื่อพูดต่อ"เช่นนั้นจื่อจือก็ต้องทิ้งเมืองอี้"นางกวาดสายตามองรอบตัวเหมือนเห็นภาพทุกอย่างในใจ"ทิ้งสิ่งประดิษฐ์ทั้งหมดที่ยังค้างคา"น้ำเสียงยังคงเบา… แต่แฝงบางอย่างไว้หยงชิงวางผ้าลงช้าๆ

ในท้องพระโรงของแคว้นใต้ บรรยากาศตึงเครียดหนักอึ้ง ร่องรอยความพ่ายแพ้ยังคงค้างอยู่บนสีหน้าของเหล่าขุนนางทุกคนเฉินเปียวนั่งอยู่บนบัลลังก์ สีหน้าเดือดดาลจนดวงตาแดงก่ำทันใดนั้น เขาตบพนักบัลลังก์เสียงดังลั่น"ส่งทัพไปที่เมืองอี้อีก"เสียงตวาดดังก้องไปทั่วท้องพระโรง"บดขยี้คนของเมืองอี้ให้ราบ แล้วจับตัวจือจื่อมาให้ข้าให้ได้"ขุนนางทั้งท้องพระโรงเงียบงันไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงคัดค้านจะเริ่มดังขึ้นขุนนางอาวุโสคนหนึ่งก้าวออกมา ประสานมือกล่าวอย่างระมัดระวัง"ฝ่าบาท การศึกครั้งก่อนเราสูญเสียทหารมือดีไปไม่น้อย"เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย"หากยกทัพไปอีกในเวลานี้ เกรงว่าจะไม่คุ้มค่าพ่ะย่ะค่ะ"เฉินเปียวหันขวับไปมองทันทีแต่ยังไม่ทันเอ่ยอะไร ขุนนางอีกคนก็ก้าวออกมา"เมืองอี้เป็นเพียงเมืองเล็กแท้ๆ"เขาพูดด้วยสีหน้ากังวล"แต่กลับแข็งแกร่งเพียงนี้"เสียงเริ่มดังขึ้นจากอีกด้าน"จริงพ่ะย่ะค่ะ"ขุนนางอีกคนเสริม"นี่ขนาดแค่เมืองอี้ยังรับมือยากถึงเพียงนี้ หากต้องเผชิญหน้ากับทัพหลวงของแคว้นซีเป่ย… จะน่ากลัวเพียงใด"เฉินเปียวกำมือแน่นใบหน้าเริ่มบิดเบี้ยวด้วยความไม่พอใจแต่เสียงวิเคราะห์ยังไม่หยุด"การยกทัพไปครั้งนี้ เ

ทั้งสามมองหน้ากันอย่างสนใจลุงเฉียวถงยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น"หรือทำเครื่องยนต์ไปใช้กับสิ่งอื่นก็ได้อีกหลายอย่าง"เขาเว้นจังหวะ ก่อนพูดต่อด้วยแววตาเป็นประกาย"อย่างเช่นรถไถ"ชูอวี่ตาโตทันที"รถไถหรือ"ลุงเฉียวถงพยักหน้าแรงๆ"ใช่"เขาพูดต่ออย่างภาคภูมิใจ"ต่อไปชาวบ้านก็ไม่ต้องใช้แรงงานขุดดินด้วยตัวเอง"หานอี้อ้าปากค้าง"เช่นนั้นก็เท่ากับทำนาได้เร็วขึ้นมาก"โจวชวีเองก็เริ่มตื่นเต้น"แล้วคนก็เหนื่อยน้อยลง"ลุงเฉียวถงยิ้มกว้าง"นั่นแหละ"เขาพูดพลางยืดหลังตรง"นายหญิงบอกว่าถ้าเราทำรถยนต์สำเร็จเราจะแปรไปสร้างรถไถได้อีก"ทั้งสามมองเครื่องยนต์ตรงหน้าด้วยสายตาเปลี่ยนไปทันทีจากที่เคยมองเป็นเศษเหล็ก ตอนนี้มันดูเหมือนของล้ำค่าที่จะเปลี่ยนชีวิตคนทั้งเมืองได้ชูอวี่พูดขึ้นอย่างตื่นเต้น"ถ้าทำได้จริง เมืองอี้ต้องก้าวหน้าไปอีกมากแน่"หานอี้พยักหน้ารัวๆ"น่าทึ่งจริงๆ"โจวชวีหันไปมองลุงเฉียวถงด้วยความชื่นชม"ลุงจำคำพูดนายหญิงได้ละเอียดขนาดนี้เลยหรือ"ลุงเฉียวถงยืดอกทันทีสีหน้าภูมิใจอย่างเห็นได้ชัด"แน่นอน"เขาพูดเสียงดัง"นายหญิงพูดอะไร ข้าจำได้หมด"ชูอวี่หัวเราะ"ลุงนี่นับวันยิ่งเหมือนผู้ช่วยมือขวาของนายหญิง"ลุ