Semua Bab สนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Bab 101 - Bab 110

ในห้องตำหนักของเสวียนซี เสียงสะอื้นเบาๆ ดังไม่ขาดสายใต้เท้าเจิ้งนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ข้างเตียง สีหน้าเคร่งขรึมแต่แฝงความมั่นใจ เขามองบุตรสาวที่กำลังร้องไห้ด้วยแววตาเย็นชา และก็อดที่จะปลอบโยนไม่ได้"ลูกพ่อ อย่าเสียใจไป"เขาพูดช้าๆ"เรื่องนี้พ่อพลิกวิกฤติให้เป็นโอกาสแล้ว อย่าร้องไห้แบบนั้นสิ"เสวียนซีเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ ใต้เท้าเจิ้งเอนตัวเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อ"พ่อส่งมือสังหารไปที่เมืองอี้แล้วอีกนานเราจะได้รับข่าวดี"น้ำเสียงหนักแน่น"คราวนี้รับรองไม่พลาด หญิงชั่วนั่นจะต้องตายแน่ เจ้าก็จะได้เป็นหนึ่ง"เสวียนซีสะอื้นแรงขึ้น มือกำชายเสื้อแน่น"ข้าเกลียดนาง"นางพูดทั้งน้ำตา "ทำไมตอนนั้นข้าไม่ฆ่านางเสีย ข้าโบยนางปางตายแต่ให้คนจับนางยัดใส่รถม้า ข้าปล่อยนางไปที่เมืองอี้ทำไมกัน"เสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความแค้น"ข้าผิดเองท่านพ่อ"นางเงยหน้าขึ้นอย่างมีความหวัง"มือสังหารของท่าน… คงจะทำงานสำเร็จนะ"ใต้เท้าเจิ้งพยักหน้าช้าๆ"แน่นอน"เขาหรี่ตาเล็กน้อย"เยว่จือคนนั้น… ร้ายกาจยิ่งนัก อยู่ไกลถึงเมืองอี้แต่ยังเอาใจไทเฮาได้ถึงที่นี่นางสร้างห้องสุขาให้กับไทเฮาจนตอนนี้ไทเฮา พูดถึงนางไม่หยุดปาก"แววตาของเขาเย

ในตำหนักไทเฮา กลิ่นหอมอ่อนของกำยานลอยคลุ้ง นางกำนัลยืนเรียงเงียบอยู่ด้านข้างไทเฮานั่งพิงพนักเก้าอี้อย่างสบาย สีหน้าสดใสผิดกับวันก่อนใต้เท้าหลินยืนประสานมืออยู่เบื้องหน้า สีหน้านอบน้อมแต่แฝงความกังวลเล็กน้อยไทเฮายกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนจะวางลงอย่างอารมณ์ดี"บุตรีของท่านผู้นั้น… ไม่ธรรมดาจริงๆ"นางเอ่ยช้าๆใต้เท้าหลินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย"เพคะ…ฮ่าาาานางนน่ะขอรับตั้งแต่เด็กๆ ก้ขี้อายร้องไห้เก่งแล้วชอบหลบไปซ่อนตัวเวลาโดนดุทำให้ข้าลำบากในการตามตัวแต่ข้าก้เลี้ยงนางมาเองตั้งแต่แม่นางตาย คิดไม่ถึงว่าพอมาถึงตอนนี้นางกลับ เปลี่ยนไปมากทีเดียว"ร่ายยาวไทเฮายิ้มบาง"สิ่งที่นางส่งมาให้ข้า ทั้งชักโครก ทั้งของใช้ต่างๆ ล้วนสะดวกสบายจนข้าไม่อยากกลับไปใช้ของเดิมอีกแล้ว ข้าอยากจะให้สร้างชักโครกให้กับตำหนักฮ่องเต้บ้างหยงชิงจะได้สะดวกสบายเช่นข้าอืมจริงสิต้องที่ท้องพระโรงด้วยเอาไว้ต้อนรับแขกเมือง"น้ำเสียงเต็มไปด้วยความพึงพอใจ"เฮ้อบุตรีของท่านนี่ทั้งฉลาด ทั้งใจกว้าง ไม่แปลกที่เมืองอี้จะรุ่งเรืองถึงเพียงนั้น"ใต้เท้าหลินถอนหายใจโล่งอกเล็กน้อย"เป็นวาสนาของนางพ่ะย่ะค่ะ"ไทเฮาหรี่ตาเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ"ตอนนี้ห

แนวทหารของแคว้นใต้ทอดยาวล้อมรอบเมืองอี้ ฝุ่นควันจากการตั้งค่ายลอยคลุ้งไปทั่ว เสียงกลองศึกดังเป็นระยะ กองกำลังจำนวนมากปิดเส้นทางเข้าออกทุกด้าน ตัดการลำเลียงเสบียงจากภายนอกอย่างสิ้นเชิงในค่ายทหารของแคว้นใต้ เหล่านายกองกำลังยืนล้อมโต๊ะ แผนที่เมืองอี้ถูกกางออก"ตัดทางน้ำ ตัดทางเสบียงแล้วขอรับ พวกเขาไม่มีทางเข้าถึง"หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น"อีกไม่นานพวกมันก็จะเริ่มอดอยาก"เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้น"รอให้คนในเมืองแตกตื่น เราค่อยบุกเข้าไปจัดการพวกมันเสีย"พวกเขามองเมืองอี้จากระยะไกลด้วยความมั่นใจแต่ภายในกำแพงเมือง บรรยากาศกลับไม่เป็นเช่นนั้นลานกลางเมืองเต็มไปด้วยผู้คนที่รวมตัวกันเป็นระเบียบ ไม่มีเสียงโกลาหล มีเพียงความตั้งใจจือจื่อยืนอยู่ด้านหน้า ถือกระดานไม้ที่เขียนรายการเสบียง"ข้าวต่อคนลดลงเล็กน้อย แต่ยังเพียงพอ"นางพูดชัดเจน"ผักจากเรือนเพาะปลูกยังมีต่อเนื่อง น้ำเรามีระบบหมุนเวียน ไม่ต้องกังวล ตอนนี้ข้าใช้ระหัดวิดน้ำจากบ่อน้ำพักใหญ่ที่ขุดไว้ก่อนนั้นเตรียมสำหรับหน้าแล้ง ของเราใช้ได้อีกนานไม่ต้องกลัวว่าจะหมด"ชาวบ้านพยักหน้ารับคำ ไม่มีใครโวยวายหนานซ่งยืนข้างๆ คอยจดบันทึก"แจกตามนี้ทุกวัน อย่า

จนกระทั่งหยวนเซียวพาหยงชิงกลับเข้ามาเสื้อคลุมเปื้อนเลือดฝีเท้ายังมั่นคง… แต่ช้าลงจือจื่อ ชะงัก ก่อนจะรีบเดินเข้าไปหา"เกิดอะไรขึ้น ฝ่าบาท "น้ำเสียงห่วงใยแต่แฝงไปด้วยความหงุดหงิดหยงชิงยังไม่ทันตอบ เลือดก็ไหลซึมออกจากสีข้างนางหน้าเปลี่ยนทันที"นั่งลง หยวนเซียวท่านพยุงฝ่าบาทมาตรงนี้"เขาถูกพาเข้ามาในห้องด้านในอย่างรวดเร็วจือจื่อดึงผ้าออก เห็นบาดแผลลึกจากคมอาวุธนางชะงักนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะลงมือทันที"ทนหน่อยเพคะ ไม่เจ็บยานี่ช่วยได้มากข้าสกัดขึ้นเอง อ่อแล้วกลืนยาแก้ปวดเสียก่อน"นางพูดพร้อมกับหย่อนยาแก้ปวดที่ผลิตขึ้นเองลงไปในปากของหยงชิงมือบางกดลงไปเพื่อห้ามเลือดที่สีข้างอย่างช่ำชองราวกับเป็นหมอ หยงชิงอึ้งกับท่าทีทะมัดทะแมงของจือจื่อหยงชิงขมวดคิ้วเล็กน้อยนี่นางจะเก่งไปเสียทุกเรื่องไม่ได้นะ แต่ไม่ส่งเสียงเพียงแต่คิดในใจจือจื่อใช้มีดเล็กตัดผ้า เปิดแผลให้ชัด ก่อนจะล้างด้วยน้ำยา ล้างแผลที่ผลิตขึ้นเองจากสุราหมักบ่มอย่างอ่อนทำให้เกิดแอลกอฮอลล์และนำมากลั่นให้สะอาดไร้สีไร้กลิ่น ก่อนจะใช้กำมะถันที่ขุดได้จากปล่องภูเขาไฟมาทำยาต้านการอักเสบ และฆ่าเชื้อแบคทีเรีย"ข้าบอกแล้วว่าอย่าเสี่ยงท่านก็ไม่เชื

เสียงดาบปะทะกันดังถี่ หลงเกอยืนประจันหน้ากับทหารแคว้นใต้ ฟันสวนอย่างไม่ยอมถอย แม้ท่าทางจะไม่คล่องเท่าคนอื่น แต่แรงใจกลับดุดันเกินคาด"เข้ามา"เขาตะโกนก่อนจะฟาดดาบใส่อีกฝ่ายเต็มแรงทหารตรงหน้าถอยกรูดแต่ในจังหวะนั้นเองเงาหนึ่งพุ่งเข้ามาจากด้านหลังคมกระบี่สะท้อนแสงวาบ พุ่งตรงเข้าหลังของหลงเกออย่างแม่นยำถานถานที่วิ่งเข้ามาพอดี เบิกตากว้าง"ไท่จือระวังหน่อย"นางตะโกนสุดเสียง ร่างบางพุ่งเข้าไปผลักหลงเกอออกจากแนวคมดาบแรงปะทะทำให้หลงเกอเสียหลักแต่ยังไม่ทันตั้งตัวมือหนึ่งก็ถูกคว้าไว้แน่นร่างของถานถานถูกดึงกลับหลงเกอเขาพลิกตัวกลับมาอย่างรวดเร็ว แขนตวัดโอบเอวบางไว้แล้วดึงนางเข้าหาตัวในเสี้ยววินาทีนั้นคมกระบี่พุ่งเข้ามาแทงลึกเข้าสู่ร่างของเขาแทน ร่างเล็กของถานถานถานถานนิ่งงันดวงตาเบิกกว้าง หลงเกอขมวดคิ้วแน่น ร่างสะดุ้งเล็กน้อยแต่ยังคงยืนบังนางไว้"ไท่จือท่าน…ไม่นะ"เสียงของถานถานสั่นเลือดไหลทะลักออกมาจากสีข้างของหลงเกอเขายังคงกอดนางไว้แน่นเหมือนกลัวว่านางจะถูกทำร้ายอีกก่อนที่แรงทั้งหมดจะหายไปร่างสูงทรุดฮวบลงกับพื้น"ไท่จือ"ถานถานร้องลั่น นางทรุดลงตาม มือสั่นรีบประคองเขาไว้ เลือดเปื้อนเต็มมือ"ท