All Chapters of สนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 121 - Chapter 130

ไม่มีความเร่งรีบ ไม่มีความรุนแรงมีเพียงฮ่องเต้ผู้เก่งกาจที่กำลังเงอะงะเพราะหญิงที่เขารัก และจือจื่อที่เผลอยิ้มไม่หยุดกับความน่ารักของเขาในค่ำคืนนี้เช้าสดใสของตำหนักตะกายดาวเต็มไปด้วยแสงแดดอ่อนๆ และกลิ่นอาหารหอมกรุ่น ถานถานยกถาดอาหารเช้าเดินตรงไปยังห้องของจือจื่อด้วยสีหน้าสดใสเหมือนทุกวัน"นายหญิง ข้าน้อยนำอาหารมาแล้วเจ้าค่ะ"นางพูดพลางใช้ไหล่ดันประตูเข้าไปแต่ทันทีที่เดินเข้ามา ถานถานกลับชะงักบนเตียงไม่มีร่างของจือจื่ออยู่เลยผ้าห่มถูกพับเรียบกริบราวกับไม่มีใครนอนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่แรกถานถานเบิกตากว้าง รีบวางถาดอาหารลงแทบไม่ทัน"นายหญิง"นางรีบวิ่งไปดูมุมห้องอีกด้าน แต่ก็ไม่พบใครสีหน้าของถานถานซีดเผือดลงทันทีจากนั้นนางก็วิ่งพรวดออกจากห้อง พร้อมตะโกนเสียงดังลั่นไปทั่วตำหนักตะกาดาว"นายหญิงหายไป"เสียงนั้นดังจนคนทั้งตำหนักแตกตื่นเหมยจิ้งรีบวิ่งออกมาจากห้องข้างๆ"อะไรนะ"ลุงหนานซ่งที่กำลังสั่งงานคนอยู่รีบหันมา สีหน้าเปลี่ยนเป็นกังวลทันที"นายหญิงหายไปหรือ"ถานถานพยักหน้ารัวๆ"ในห้องไม่มีใครเลยเจ้าค่ะ"หานเย่รีบเดินเข้ามา สีหน้าเลิ่กลั่กโจวชวีและชูอวี่ก็รีบวิ่งมาจากด้านหลังอย่างร้อนรน"หายไปไ

ภายในตำหนักไทเฮายามบ่าย บรรยากาศเงียบสงบและอบอวลด้วยกลิ่นชาอ่อนๆ ไทเฮาประทับนั่งอยู่ข้างโต๊ะชา ขณะที่ใต้เท้าหลินซือหานนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สีหน้ายิ้มแย้มสุภาพตามปกติบนโต๊ะมีขนมชั้นดีที่ใต้เท้าหลินนำมาด้วยวางเรียงไว้อย่างสวยงามใต้เท้าหลินยกถ้วยชาขึ้นพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงนอบน้อม"ข้าน้อยได้ขนมใหม่มา จึงอยากนำมาถวายไทเฮาให้ทรงลองพ่ะย่ะค่ะ"ไทเฮายิ้มบาง"ใต้เท้าหลินมีน้ำใจเสมอ "นางหยิบขนมชิ้นหนึ่งขึ้นมาเสวย พร้อมยกชาขึ้นจิบตามไปเล็กน้อยใต้เท้าหลินมองอยู่เงียบๆ แต่เพียงไม่นาน สีหน้าของไทเฮาก็เปลี่ยนไปพระนางวางถ้วยชาลงทันที มือกุมหน้าอกแน่น"อึก...อุ๊"ขันทีข้างกายตกใจรีบเข้ามาประคอง"ไทเฮา ไทเฮาเกิดอะไรขึ้นเพฮะ"ไทเฮาหายใจติดขัด พระพักตร์ซีดลงอย่างรวดเร็วขันทีข้างกายเหลือบไปเห็นขนมบนโต๊ะ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นตกตะลึง ก่อนหันไปชี้หน้าร้องเสียงดัง"ใต้เท้าหลินวางยาพิษ ไทเฮา"เสียงนั้นดังลั่นไปทั่วตำหนัก"ขนมที่ใต้เท้าหลินนำมามีพิษ ไทเฮาต้องพิษ ตามหมอหลวงพวกเจ้าใครก็ได้ตามหมอหลวง"ใต้เท้าเจิ้งทำหน้าตกใจทันที"อะไรนะ ข้าไม่ได้ทำ ข้าเปล่านะข้าไม่เคยคิดร้ายกับไทเฮา"แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อ เส

องครักษ์คนหนึ่งรีบวิ่งออกไปทันทีหยางหลินมองใต้เท้าหลินที่ยังไอไม่หยุดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด"อย่าเพิ่งเป็นอะไรข้ากลัวว่าจื่อจือจะไม่อภัยให้ข้า"หยางหลินพูดเสียงหนักแน่น พลางประคองอีกฝ่ายไว้ใต้เท้าหลินพยายามฝืนลืมตา แต่ร่างกายแทบไม่ตอบสนองแล้วหยางหลินหันไปสั่งอีกครั้ง"รีบพาเขาไปพบหมอหลวงเดี๋ยวนี้"องครักษ์รีบรับคำแล้วช่วยกันพยุงใต้เท้าหลินขึ้นแต่ทันทีที่ก้าวได้เพียงสองก้าว ร่างของใต้เท้าหลินก็ทรุดลงอีกครั้งหยางหลินรีบจับไว้ทัน"ระวัง"เขามองใบหน้าซีดเผือดของอีกฝ่ายแล้วกัดฟันแน่นเมื่อเห็นใต้เท้าหลินนอนนิ่งแทบไม่รู้สึกตัว หยางหลินยิ่งสีหน้าเคร่งหนักกว่าเดิม"รีบพาไป"องครักษ์สี่คนรีบยกเปลขึ้นแล้ววิ่งตรงไปยังตำหนักหมอหลวงทันทีหยางหลินเดินตามไปอย่างรวดเร็ว สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวลหมอหลวงเห็นสภาพใต้เท้าหลินแล้วถึงกับหน้าซีด"รีบพาเข้าไปเร็ว"เหล่าหมอหลวงช่วยกันเข็นเปลเข้าไปด้านในอย่างเร่งรีบหยางหลินยืนอยู่หน้าห้องรักษา มือที่เปื้อนเลือดยังกำแน่นไม่คลายไม่นานหมอหลวงคนหนึ่งรีบเดินกลับออกมาเพื่อเตรียมยาเพิ่มหยางหลินรีบถามทันที"อาการเป็นอย่างไร"หมอหลวงมีสีหน้าเคร่งเครียด"บาดแผลภายนอ

เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้งทั่วลานจือจื่อหันกลับไปที่พวงมาลัยแล้วพูดขึ้น"ทุกคนดูดีๆ นะ"นางเริ่มหมุนสวิตช์ เปิดระบบเครื่องยนต์ไม่นานเสียงเครื่องยนต์ก็ดังขึ้นเบาๆครืด... ครืด...ก่อนจะติดขึ้นอย่างสมบูรณ์ครืน...ทุกคนเบิกตากว้างทันที"มันติดแล้ว"ชูอวี่ร้องออกมาอย่างตื่นเต้นโจวชวี่มองรถอย่างไม่อยากเชื่อ"มันมีชีวิตเหมือนม้าเหล็ก"จือจื่อหัวเราะเบาๆ"นี่แหละ รถยนต์"นางค่อยๆ เหยียบคันเร่งรถคันนั้นเริ่มเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างช้าๆทุกคนร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น"เคลื่อนแล้วมันวิ่งได้แล้ว"หลงเกอตะโกนเสียงดัง"มันวิ่งเองจริงๆ"หยงชิงนั่งมองด้านหน้าด้วยแววตาชื่นชม แม้พยายามเก็บอาการแต่ก็เห็นได้ชัดว่าเขาทึ่งมากจือจื่อหันไปยิ้มให้เขา"เป็นอย่างไรบ้างฝ่าบาท"หยงชิงมองนางนิ่งๆ ก่อนตอบ"น่าทึ่งมาก"เขาหันมองรถที่กำลังแล่นไปข้างหน้าอย่างมั่นคง"เจ้าทำให้สิ่งที่ไม่มีใครคิดเป็นจริงได้อีกแล้ว"จือจื่อยิ้มอย่างภูมิใจ ก่อนขับรถวนช้าๆ ท่ามกลางสายตาตื่นเต้นของทุกคนด้านล่าง หลงเกอยืนมองรถด้วยสีหน้าตื่นเต้นปนเสียดายถานถานเหลือบมองเขาแล้วแอบอมยิ้ม"ไม่ต้องทำหน้าหงอยเช่นนั้น"หลงเกอถอนหายใจ"ข้าก็อย

ลุงเฉียวถงยิ้มด้วยแววตาภูมิใจหลงเกอหัวเราะออกมาเสียงดัง"ในที่สุดวันนี้ก้มาถึงสินะแล้ว ไม่ใช่แค่สักขีพยานนะหากวันใดที่ฝ่าบาท ทำผิดกับจื่อจืออีกขอให้คิดถึงพวกเราที่จะไม่มีทางยอม"เสียงแสดงความยินดีดังขึ้นทั่วลานอย่างครึกครื้นแต่จือจื่อกลับยังนิ่งอยู่นางหันไปมองหยงชิงอย่างช้าๆ"ฝ่าบาท..."น้ำเสียงของนางเบากว่าปกติหยงชิงจับมือนางไว้แน่นขึ้น"ข้าไม่ได้พูดเล่น"จะพูดเล่นอย่างไง 40ปียังไม่ได้แต่งงานวันนี้ได้กินเด็กแล้วยังได้ลดอายุมาอายุแค่20กว่าๆ ตอนนี้อยู่ในฐานะฮองเฮา เป็นสิ่งที่จื่อจือจะต้องรีบคว้าไว้สิ เขามองจื่จือนิ่งๆ"เจ้าคือคนที่ข้าต้องการให้ยืนเคียงข้างตลอดชีวิตของข้า"จือจื่อมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แววตาสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัดทุกคนเงียบลง รอฟังคำตอบของนางถานถานถึงกับลุ้นจนกำมือแน่นหยงชิงพูดต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มลง"เมืองอี้สำคัญกับเจ้าแต่เจ้าก็สำคัญกับข้า"เขาหันกลับมามองนาง"ข้าอยากให้เจ้ากลับไปกับข้า ใช้ชีวิตด้วยกันตื่นลืมตาพร้อมกันทุกเช้า กินของอร่อยด้วยกันและเดินเคียงข้างกัน"จือจื่อเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบางๆสายลมพัดผ่านเบาๆ ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่จับจ้องมาที่นางแล้วจือจื่อก