All Chapters of สนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 141 - Chapter 150

“หายั่วยวนตรงไหน”“ก็ ก็ ตรงที่เจ้าสวยไปวันวัน ร่างบางอ้อนแอ้นและยิ้มหัวตลอดเวลา แค่นี้ก็ถือว่ายั่วยวนแล้ว”"ฝ่าบาท"หยงชิงไม่พูดอะไร เพียงมองนางนิ่งๆจือจื่อมองสายตานั้นแล้วหลุดยิ้มขำอีกครั้ง"ก็ได้ๆ"นางขยับตัวลุกขึ้นนิดหนึ่ง เปิดผ้าห่มออกด้านหนึ่ง"มานี่สิ"หยงชิงเลิกคิ้วนิดหนึ่ง"เชิญฝ่าบาทมานอนอุ่นเตียงเองเลย"น้ำเสียงแกล้งยั่วเล็กๆ หยงชิงมองนางนิ่ง ก่อนจะยิ้มบางๆ แล้วขึ้นมานั่งบนเตียงเขาเอนตัวลงข้างนางอย่างไม่รีบร้อนจือจื่อหันไปมองเขาแล้วหัวเราะเบาๆ"แบบนี้เรียกว่าอุ่นเตียงเองนะ"หยงชิงหันมามองนางใกล้ๆ"ก็เพราะคนอุ่นเตียงไม่ทำหน้าที่"จือจื่อทำหน้ามุ่ยนิดหนึ่ง"ข้าง่วงนี่นา"หยงชิงยกมือขึ้นแตะหน้าผากนางเบาๆ"ง่วงก็หลับ"น้ำเสียงนุ่มลงจือจื่อชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนยิ้มบางๆ"ฝ่าบาทนี่นะ"นางค่อยๆ เอนตัวซบไหล่เขาอย่างไม่รู้ตัวหยงชิงชะงักเล็กน้อย แต่ก็ยกแขนขึ้นโอบนางไว้หลวมๆห้องทั้งห้องเงียบลง เหลือเพียงเสียงลมหายใจแผ่วเบาจือจื่อพึมพำง่วงๆ"แบบนี้ก็อุ่นแล้วล่ะ"หยงชิงยิ้มบาง"อืม"เขามองนางที่ค่อยๆ หลับไปบนไหล่ของตนมือยังคงโอบไว้ไม่ปล่อย"คราวหน้าห้ามลืมอีก"เขาพูดเบาๆ ทั้งที่รู้ว่านางหลับ

ในตำหนักตะกายดาว ยามบ่ายเงียบสงบ กลิ่นชาอ่อนๆ ลอยอยู่ในอากาศ ถานถานนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มือถือถ้วยชาแต่ไม่ได้ยกขึ้นดื่ม สายตายังเผลอมองออกไปด้านนอกเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้น ก่อนร่างงดงามจะเดินเข้ามาหลันหรูยิ้มบางๆ พลางโบกพัดในมือเบาๆ"ข้าแวะมาเยี่ยม"ถานถานหันมามอง ก่อนรีบวางถ้วยชา"พี่สาวท่านมาทำไม ถึงนี่"หลันหรูเลิกคิ้วเล็กน้อยแล้วหัวเราะ"ทำไม ข้ามาไม่ได้หรือ"นางเดินเข้ามานั่งตรงข้ามอย่างสบายอารมณ์สายตามองสำรวจใบหน้าของถานถานอย่างพิจารณาก่อนยิ้มกว้างขึ้นเล็กน้อย"สมใจเจ้าแล้วสิถานถานน้องข้า"ถานถานชะงักหลันหรูเอียงศีรษะเล็กน้อย"ในที่สุดไท่จือก็กลับมาตามคำสัญญา"ถานถานถึงกับหน้าแดงขึ้นมาทันทีนางรีบหลบสายตาเล็กน้อย"ท่านพูดอะไร"น้ำเสียงแข็งขึ้นนิดๆ แต่กลับฟังดูไม่จริงจังหลันหรูหัวเราะเบาๆ"ข้าพูดอะไร เจ้ารู้ดีที่สุด"ถานถานเม้มริมฝีปาก ก่อนตอบเสียงอ้อมแอ้ม"เขามาพร้อมกับฮ่องเต้และฮองเฮา"นางยกถ้วยชาขึ้นแต่ยังไม่ดื่ม"แบบนี้คงไม่ได้มาหาข้าหรอกมั้งอาจพาทั้งสองมาชมความยิ่งใหญ่ของเมืองอี้ก็ได้"หลันหรูมองนางนิ่งๆ รอยยิ้มยังคงอยู่ ถานถานรีบพูดต่อเหมือนจะกลบเก

ภายในตำหนักตะกายดาว โต๊ะเสวยถูกจัดเตรียมอย่างงดงาม อาหารหลากหลายวางเรียงกันอย่างประณีต กลิ่นหอมลอยอบอวลไปทั่วห้องฮ่องเต้หลงเฉิงเทียนและฮองเฮาซูเหวินเยว่นั่งอยู่ด้านบน สีหน้าสงบนิ่งแต่แฝงความสนใจขุนนางและคนของเมืองอี้ยืนอยู่สองข้างอย่างเรียบร้อย หนานซ่งยืนรอรีอยู่ข้างจังหวะนั้นเองเสียงฝีเท้าดังเข้ามาหลงเกอก้าวเข้ามาในห้อง สีหน้าดูสบายกว่าตอนก่อนหน้านี้อย่างเห็นได้ชัดข้างกายเขา คือถานถานที่ถูกพามาด้วย นางก้มหน้าลงเล็กน้อย สีหน้าแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิดสายตาหลายคู่หันมามองทันทีหลงเฉิงเทียนเลิกคิ้วนิดหนึ่งฮองเฮายิ้มบางๆ อย่างสนใจหลงเกอเดินตรงเข้ามา ก่อนหยุดยืนเบื้องหน้า แล้วประสานมือก้มศีรษะเล็กน้อย"ถวายบังคมเสด็จพ่อ เสด็จแม่"ฮองเฮามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนสายตาจะเลื่อนไปที่หญิงสาวข้างกายที่ย่อกายลงงดงาม เลื่อนสายตาไปที่มือหลงเกอกำมือนางไว้ ถานถานรีบดึงมืออกจากมือหลงเกอทว่าอีกคนกลับไม่ยอมปล่อย"หญิงงามคนนี้คือ..."น้ำเสียงนุ่มแต่แฝงความหมาย ฮองเฮาเลิกคิ้วหลงเกอหันไปมองถานถานแวบหนึ่งก่อนยิ้มเล็กน้อย"หญิงงามคนนี้...คือผู้ที่ดูแลลูกของท่านตลอดเวลาที่อยู่ที่เมืองอี้"เขาพูดช้าๆ ชัดเจน

แคว้นซีเป่ยภายในห้องทรงงานยามค่ำ แสงตะเกียงส่องสลัว หยงชิงนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะ สีหน้าดูเคร่งขรึมผิดปกติหยวนเซียวกับใต้เท้าหลินยืนอยู่เบื้องหน้า ต่างมองหน้ากันเลิ่กลักเล็กน้อยบรรยากาศเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่หยงชิงจะวางพู่กันลงช้าๆ แล้วเงยหน้าขึ้น"ข้ามีเรื่องจะถาม"น้ำเสียงเรียบ แต่ทำให้ทั้งสองคนตั้งตัวทันที"ฝ่าบาทโปรดตรัส"หยวนเซียวรีบตอบหยงชิงนิ่งไปนิดหนึ่งเหมือนกำลังชั่งใจก่อนจะพูดออกมาตรงๆ"ทำอย่างไร..."เขาหยุดเล็กน้อย"จื่อจือจึงจะตั้งครรภ์"คำถามนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบกริบทันทีหยวนเซียวเบิกตากว้างใต้เท้าหลินไอแห้งๆ หนึ่งครั้ง"เอ่อ"ทั้งสองคนหันมองหน้ากันอีกครั้งอย่างทำอะไรไม่ถูกหยวนเซียวก้มหน้าลงทันที"เรื่องนี้..."เขาพูดเสียงเบา"ข้าน้อยไม่ถนัดขอรับ"ใต้เท้าหลินถอนหายใจเบาๆ ก่อนก้าวออกมาครึ่งก้าว"ฝ่าบาท อันนี้มันอยู่ที่ความสามารถของฝ่าบาท"น้ำเสียงพยายามนิ่ง"เรื่องนี้...เป็นเรื่องธรรมชาติของสามีภรรยา"หยงชิงขมวดคิ้วนิดหนึ่ง"ข้ารู้"เขาตอบสั้นๆ"แต่ข้าอยากรู้ให้ชัด"ใต้เท้าหลินถึงกับชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะพูดต่ออย่างระมัดระวัง"โดยทั่วไป...ต้องอาศัยเวลา และจังหวะที่เหมาะสม"หยงช

ยังไม่ทันได้ตรัสอะไร หยงชิงก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่ต่างจากทุกวันอย่างเห็นได้ชัดแววตาคมเต็มไปด้วยความยินดีจนปิดไม่มิดไทเฮาเลิกคิ้วนิดหนึ่ง"เกิดเรื่องอันใด"หยงชิงเดินเข้าไปใกล้ ก่อนก้มศีรษะเล็กน้อย"เสด็จแม่"น้ำเสียงของเขาแฝงความตื่นเต้นชัดเจน“มีเรื่องเร่งด่วนใดกัน” ไทเฮาเอ่ยปากถามเมื่อเห็นหยงชิงนั่งลง"จื่อจือกำลังตั้งครรภ์"มือของไทเฮาชะงักทันที"อะไรนะ"นางเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็วหยงชิงยิ้มออกมาอย่างไม่คิดปิดบัง"หมอหลวงเพิ่งตรวจเมื่อเช้า"ไทเฮานิ่งค้างไปชั่วขณะก่อนใบหน้าจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นยินดีอย่างที่สุด"จริงหรือ"หยงชิงพยักหน้าเพียงเท่านั้น ไทเฮาก็หัวเราะออกมาทันที"ดี"นางตบพนักเบาๆ อย่างพอใจ"ดีเหลือเกิน"สายตาของนางเป็นประกายขึ้นทันที"ในที่สุดราชวงศ์ก็จะมีรัชทายาท"นางรีบหันไปทางขันทีข้างกาย"เร็ว"น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น"ส่งราชโองการออกไป"ขันทีรีบประสานมือ"พ่ะย่ะค่ะ"ไทเฮายิ้มกว้างอย่างที่ไม่ค่อยมีใครได้เห็น"จัดงานเลี้ยงฉลองทั่ววังหลวง เปิดคลังหลวงแจกข้าวสารและผ้าไหมแก่ประชาชน"และ...งดเก็บภาษีหัวเมืองต่างๆ สามปี"นางหยุดนิดหนึ่ง ก่อนตรัสเสียงดังชัดเจนขันที