All Chapters of สนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 21 - Chapter 30

"เจ้าแฝด เอ่อๆๆๆ เจ้าแฝดน้อง ชูอวี่ ข้าได้ยินว่าพวกเจ้าที่อาศัยที่จวนร้างแห่งนั้นมีน้ำใช้สะดวกสบาย เพราะสิ่งประดิษฐ์ของนายหญิงคนใหม่ของพวกเจ้ามันเป็นเรื่องจริงหรือไม่" ป้าอ้วนที่ขายผักถามขึ้นขณะที่โจวชวีกำลังเลือกซื้อเครื่องเทศปรุงอาหารอย่างตั้งอกตั้งใจ และชูอวี่ยืนถือของโจวชวียิ้มออกมาและพยักหน้า "แน่นอน เรื่องจริงครับท่านป้า ท่านไม่เชื่อก็ลองไปดูที่จวนตะกายดาวได้เลย" ป้าอ้วนทำตาโตอย่างตกใจ"จวนตะกายดาวอย่างนั้นหรือ อืม ชื่อดีนะ แต่ข้าก็ได้ยินมาว่าตาเฒ่าเพี้ยนๆ เฉียวถงคนนั้นกำลังสร้างอะไรบางอย่างที่น่าสนใจ ข้าจึงอยากรู้จริงๆ ว่ามันคืออะไรแล้วคนอย่างตาเฒ่าเฉียวถงนั้นทำอะไรสำเร็จด้วยหรือ" ป้าอ้วนที่ชะรอยจะไม่ถูกกับท่านลุงเฉียวถงถามต่อด้วยความสงสัยโจวชวี กับชูอวี่ถอนหายใจเบาๆ ก่อนที่ชูอวี่จะพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "ท่านป้า ข้าอธิบายไม่ค่อยถูกหรอก แต่ถ้าท่านสนใจจริงๆ ก็ลองไปดูที่จวนของเราเถอะ ตอนนี้มีสิ่งประดิษฐ์มากมายที่ยังไม่เสร็จเรียบร้อย หากท่านหรือใครในหมู่บ้านสนใจ ก็สามารถเข้าไปดูได้เลยครับ นายหญิงของเราบอกมาแบบนั้น และท่านก็จะเห็นในสิ่งที่เราเห็นว่ามันสุดยอดแค่ไหน"ป้าอ้วนยิ้มแ

ชูอวี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ้มและพูดขึ้นอย่างมั่นใจ "พวกข้าเรียกนางว่านายหญิง พวกเจ้าเรียกนางตามนี้ดีไหม อย่างน้อยตอนนี้นางก็ถือเป็นอาจารย์ของข้า ข้านับถือและเชื่อมั่นในตัวนางมากกว่าใคร ไม่อยากให้ใครก็ตามมาเรียกเพียงชื่ออาจารย์ข้า"หลายคนเริ่มรู้สึกว่าเป็นการเคารพอย่างหนึ่ง จึงพยักหน้ารับพร้อมๆ กัน"ฮ่อๆๆ ได้ๆๆๆ ข้าจะเรียกนายหญิงว่านายหญิง เพราะข้าเชื่อว่าสิ่งที่ท่านทำสร้างประโยชน์ให้พวกเราไม่น้อยทีเดียว" ชาวบ้านคนหนึ่งพูดขึ้นด้วยความเคารพ ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยจือจื่อยิ้มกว้างและยืนขึ้นอย่างมั่นใจ "เอาล่ะ ข้าจะไม่พูดมาก ขอให้พวกเราร่วมมือกันสร้างระบบน้ำที่ดีเพื่อเมืองอี้ ระบบน้ำทั้งเมืองที่พวกเราสร้างขึ้น จะช่วยให้ชีวิตสะดวกสบายขึ้น ทุกคนช่วยกันตัดไม้ไผ่ที่มากมายจากป่า มาทำระบบน้ำให้เมืองนี้ล้ำหน้าและยิ่งใหญ่ เราจะทำให้เมืองอื่นอิจฉาไปเลย"หลายคนตื่นเต้นกับคำพูดของจือจื่อ ต่างก็พยักหน้ารับและพูดคุยกันอย่างมีความหวังลุงหนานซ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ รับแบบแปลนจากมือจือจื่อแล้วเปิดออกต่อหน้าทุกคน "โอ้โห้นายหญิงจือจื่อใจดีจริงๆ เขียนแบบแปลนเพื่อเมืองอี้ของเรา" ลุงหนานซ่งกล่าวด้วยความชื่นชมโจวช

ถานถานมองไปที่ขนมเปี๊ยะที่ถูกวางไว้ในโหลที่ละชิ้นพร้อมกับมองหน้าเหมยจิ้งที่ยืนยิ้มบางๆ ขนมเปี๊ยะที่ทำด้วยฝีมือของถานถานยังคงหอมกรุ่นจากเตา แม้กระทั่งกลิ่นหอมหวานที่ลอยไปทั่วห้อง แต่เหลือกลับมามากมาย"อะ...ไม่อร่อยหรือไร" ถานถานถามด้วยความสงสัย "นายหญิงจึงไม่ชอบกินมัน" เสียงของนางแฝงไปด้วยความกังวลเล็กน้อยเหมยจิ้งยิ้มบางๆ ก่อนจะตอบ"นายหญิงนางบอกว่าต้องรื้อระบบใหม่...ได้ยินว่านางอยากจะผอมลงกว่านี้สักนิด" เหมยจิ้งพูดพร้อมกับยิ้มให้กับถานถานที่กำลังมองไปที่ขนมในโหลอย่างสงสัย"เฮ้อ..." ถานถานถอนหายใจเบาๆ และพยักหน้ารับ "ทีแรกข้าก็นึกว่าไม่อร่อย...แต่พอนึกๆ ไปก็อดห่วงไม่ได้ กลัวว่านายหญิงจะไม่สบาย แต่ดีนะที่นางอยากจะผอม ข้าพูดจริงๆ เลยนะ ถ้านายหญิงผอมกว่านี้...นางจะต้องเป็นคนที่สวยที่สุดในสามโลกแน่ๆ" ถานถานพูดด้วยความเชื่อมั่นเหมยจิ้งพยักหน้าเบาๆ ตามที่ถานถานพูดมา "นั่นสิ... ข้าล่ะอยากให้นายหญิงผอมจริงๆ ตอนนั้นนางอ้อนแอ้นอรชร งดงามมากเลยนะ แต่เพราะอยู่ในวังหลวงแล้วถูกใส่ร้ายและรังแก จึงหาทางออกด้วยการกินเพื่อปลุกปลอบจิตใจวันๆ ข้านี้ยกแต่อาหารของของว่าง... ก่อนหน้านั้นนางผอมแต่มีสีหน้า

พ่อบ้านหนานซ่งที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ยังคงจดบันทึกทุกคำพูดของจือจื่ออย่างละเอียด แม้บางคำจะเป็นเรื่องที่เข้าใจยาก แต่เขาก็มั่นใจว่าทุกสิ่งที่จือจื่อพูดจะเป็น ประโยชน์ต่อการพัฒนาและเพิ่มความสะดวกสบายในอนาคต ไม่พลาดที่จะจดทุกรายละเอียดเพื่อที่วันหนึ่งมันจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของการพัฒนาอย่างยั่งยืน"เอาล่ะที่นี่เราก็จะทำอาหารได้รวดเร็วขึ้นและ สะดวกขึ้น ข้าตั้งใจส่งต่อความสะดวกสบายนี้ให้กับชาวบ้าน ถานถาน เหมยจิ้ง โจวชวี ชูอวี่พวกเจ้าต้องเป็นกระบอกเสียงในเรื่องนี้" จือจื่อพูดอย่างภาคภูมิใจ“เอ่อนายหญิงขอรับข้าไม่เข้าใจว่าหากบอกพวกเขาไปแล้วเราจะได้อะไร” ชูอวี่ถามเบาๆ อย่างไม่แน่ใจ“ได้ซี้ เราจะทำอุปกรณ์บางอย่างขายเราบอกพวกเขาแค่บางส่วนเช่นการกักบ่มแก๊สแต่ไม่บอกถึงการทำท่อส่งแก๊สและหารสร้างหัวเตากับหัวจุดระเบิดทำให้เกิดประกายไฟของพวกนี้หากใครอยากจะได้ต้องมาสั่งทำกับท่านลุงเฉียว ท่านลุงหนานซ่งท่านช่วยคำนวณราคาขายให้ข้าด้วย” คนทั้งหมดต่างยิ้มชื่นชมความคิดของจือจื่อ“แหม แบบนี้ต่อไปตำหนักตะกายดาวของเราก้จะครึกครื้นสินะขอรับ” ท่านลุงหนานซ่งถาม จือจื่อยิ้ม“ยังไม่หมดยังมีอีกหลายอย่างสำหรับความสะดวกสบายข

ตำหนักตะกายดาวบรรยากาศของตอนเช้าครึกครื้นจอมยุทธ์หนุ่มผู้มีท่าทีเคร่งขรึม ยืนอยู่ตรงหน้าตำหนักตะกายดาวด้วยท่าทางสง่างามและถือกระบี่ที่แกะสลักลวดลายงดงามไว้ในมือจือจื่อที่ยืนอยู่ในตำหนักมองออกไปยังด้านนอกเมื่อเห็นเขา ยิ้มให้กับท่าทางเท่ๆ ของชายหนุ่มนั้น ก่อนจะยกมือขึ้นและพูดขึ้นด้วยเสียงดัง"นี่มายืนทำเท่อะไรตรงนี้" จือจื่อเอ่ยถามออกไปด้วยเสียงที่ไม่ได้มีท่าทีตกใจ เพียงแค่สงสัยในความตั้งใจของเขา และยังคงแฝงไว้ด้วยความขบขันเล็กน้อยหานเย่ที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ไม่ยอมแพ้ เขายืดตัวตรง กระบี่ในมือยังคงตั้งอยู่ในท่าเตรียมพร้อม คิ้วของเขาขมวดแน่น"เจ้าถือดีอย่างไรมาจับจองที่พักของข้า"คำพูดนั้นไม่เหมือนกับการถามอย่างจริงจัง แต่มันเหมือนกับการทดสอบ"ที่พักของเจ้า อะฮ่า เข้าใจอะไรผิดหรือไม่ ที่นี่คือตำหนักตะกายดาว บ้านของข้า! ไม่เชื่อก็ถามใครต่อใครแถวๆ เมืองอี้ดูก็ได้นะ" จือจื่อพูดดังๆ“แย่จังที่พำนักของข้ากำลังจะถูกแย่งชิง จากคนที่มาทีหลังเสียแล้วสินะ”หานเย่พูดพร้อมกับยิ้มอย่างมีเสน่ห์ ท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่ก็มีความขบขันที่แฝงอยู่ในแววตาจือจื่อมองเขาด้วยท่าทางขบขันและค่อนข้างสงสั