All Chapters of สนมอ้วนที่ฮ่องเต้ไม่รัก: Chapter 31 - Chapter 40

หานเย่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ จือจื่อ สายตาของเขาจับจ้องไปยังชาวบ้านที่ยืนเรียงแถวรอขออนุญาตจากจือจื่อ เพื่อใช้แบบห้องสุขาและเตาแก๊สที่นางได้ออกแบบและพัฒนา เขากอดอกนิ่งมอง ความจริงก็ต้องใจมาอารักขาจือจื่อ ร่างสูงของเขาทอดสายตาไปทั่วบริเวณที่เต็มไปด้วยผู้คนและเสียงกระซิบกระซาบที่ดังคลอไปทั่ว“ไม่น่าเชื่อ ข้าว่านางวคือเทพเซียนแน่ๆ” เสียงพูดสรรเสริญในขณะที่ชาวบ้านรอคอย การเคลื่อนไหวเล็กๆ ของคนในกลุ่มก็ไม่หลุดพ้นสายตาของหานเย่ บางคนยิ้มแย้มขณะยืนพูดคุยกันเกี่ยวกับความสะดวกสบายของสิ่งที่ได้รับจากตำหนักตะกายดาว ขณะที่บางคนจับกลุ่มดูงานที่โจวชวี่และชูอวี่กำลังสาธิตการใช้ห้องน้ำและเตาแก๊ส"พวกท่านลองเปิดใช้งานเตาแก๊สดูนะ" โจวชวี่พูดเสียงดังพร้อมกับยกมือชี้ไปยังเตาแก๊สที่อยู่ด้านข้าง มีชาวบ้านกลุ่มหนึ่งที่แสดงความสนใจและพากันมาดูวิธีการใช้เตาแก๊สใหม่ที่น่าตื่นตาตื่นใจ เตาแก๊สที่เพิ่งติดตั้งเสร็จเมื่อไม่นานมานี้ ตอนนี้กำลังใช้งานได้เต็มประสิทธิภาพน้ำร้อนในกากำลังเดือด ถานถานที่กำลังชงชาแจกจ่าย ลุงหนานซ่งจดรายชื่อคนที่มอบเงินให้กับซูหว่าน"ไหลๆๆ พวกมท่าขยับเข้ามาใกล้ๆ การเปิดเตาแก๊สนั้นไม่ยากเลย แค่บ

เหมยจิ้งเดินเข้ามาหาจือจื่อด้วยสีหน้าเคร่งขรึมผิดจากทุกวัน ท่าทางเรียบร้อยจนคนเห็นก็รู้ทันทีว่ามีเรื่องสำคัญ นางหยุดยืนตรงหน้าแล้วถอนหายใจเล็กน้อยก่อนเอ่ยปาก"ข้ามีเรื่องจะหารือเจ้าค่ะนายหญิง"จือจื่อที่กำลังนั่งตรวจดูบัญชีอยู่เงยหน้าขึ้นเลิกคิ้วเล็กน้อย ดวงตาฉายแววสนใจ"เรื่องใดกัน ทำไมทำหน้าเคร่งขรึมแบบนั้นจะแก่ไวนะ"เหมยจิ้งสูดลมหายใจเข้าเหมือนรวบรวมความกล้า ก่อนจะพูดต่ออย่างระมัดระวัง"นายหญิงเจ้าขา เรื่องนี้สำคัญมากเลยเจ้าค่ะ เดิมบิดาท่านจะส่งเสบียงมาให้ตำหนักตะกายดาวทุกเดือน แต่คราวนี้เหมยจิ้งได้รับจดหมายจากเมืองหลวง เขาว่าเกิดภัยแล้ง ผักหญ้าและสัตว์เลี้ยงขาดแคลน บิดาท่านก็คงลำบากที่จะส่งเสบียงมาเจ้าค่ะ ความจริงแล้วเหมยจิ้งไม่อยากพูด กลัวว่านายหญิงจะกังวลใจ"จือจื่อพยักหน้าขึ้นลงช้าๆ สีหน้าไม่ได้ตื่นตระหนกอย่างที่เหมยจิ้งกังวล กลับนิ่งคิดเสียมากกว่า"แล้งอย่างนั้นหรือ ที่นี่เมืองอี้ของเราก็ยังพอมีแหล่งน้ำตก ไก่ป่าที่จับมาเลี้ยงก็ยังอยู่ออกลูกออกหลานออกไข่ให้ได้เก็บกิน ถึงผักจะเริ่มหายาก ผลไม้ก็ขาดแคลนจริง แต่ปัญหาคือกำลังคนเราน้อย หากมีแรงงานก็พอได้ทำแปลงปลูกผัก และไม้ผล แต่ไม้ผ

จือจื่อ เหมยจิ้งและถานถานยืนเลือกผ้ากันอย่างสนุกสนานในร้านผ้าที่ตกแต่งอย่างมีสไตล์เอาเรื่อง “ไม่ธรรมดาร้านผ้าที่นี่น่าสนใจทีเดียว” จือจื่อกล่าวชมทุกคนยังคงมีสีหน้าสดใส ขณะที่หานเย่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกเป็นยามที่คอยดูแลความปลอดภัยให้กับนายหญิงจือจื่อของเขาหลังจากที่รับเบี้ยหวัดมาทั้งที่เพิ่งจะทำหน้าที่ได้ไม่กี่วันหลันหรูหญิงงามที่สวมใส่อาภรณ์สีจัดจ้าน ทาปากสีแดงสด แต่งแต้มใบหน้างดงามไร้ที่ติยิ้มแย้มอยู่เสมอตามอุปนิสัยแม่ค้ายืนอยู่ในร้าน มองจือจื่ออย่างไม่ละสายตา เริ่มสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวของจือจื่อที่ดูผอมลงอย่างเห็นได้ชัด หลันหรูเคยไปที่ตำหนักตะกายดาวครั้งหนึ่ง ก่อนนั้นจือจื่อนางอ้วนกระปุกลุก หลันหรูชั่งใจครู่หนึ่งก่อนจะตัดสินใจเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเพื่อทักทาย“นายหญิง ช่วงนี้ท่านดูผอมลงมากเลย” หลันหรูพูดพร้อมรอยยิ้ม แต่ในดวงตามีความสงสัยปะปนอยู่“ตอนแรกข้าก็สงสัยว่าท่านทำงานหนักเกินไปหรือเปล่า แต่ท่านกลับดูสดใสขึ้น ไม่เหมือนคนที่ทำงานหนักและยังโทรมเลย…สักนิด”จือจื่อหันมายิ้มให้อย่างสดใสแล้วหัวเราะเบาๆ ตอบด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลาย“ก็ข้ากำลังลดน้ำหนักน่ะ ไม่ต้องห่วงหรอก”

จือจื่อเดินก้าวอย่างมั่นใจในอาภรณ์สีสดใสที่เหมยจิ้งและถานถานเพิ่งจะช่วยกันตัดเย็บให้ รู้สึกถึงความภูมิใจในตัวเองเมื่อสวมใส่ชุดนี้ร่างผอมเพรียวขึ้นมากทีเดียว รอยยิ้มที่พาดบนใบหน้าแสดงถึงความร่าเริงและความมั่นใจที่มีในตัวเอง เมื่อลมเย็นพัดผ่าน ชุดสีสันสดใสก็พลิ้วไหวเหมือนกับธงที่ปลิวไปตามลม ท่ามกลางลานกว้างของตำหนักตะกายดาวที่แสนจะคึกคัก เต็มไปด้วยความเคลื่อนไหวของใครต่อใคร“นายหญิงมาแล้ว” ชูอวี่ที่ตาไวกว่าใครพูดขึ้นดังๆเมื่อจือจื่อเดินมาถึงกลางลาน ก็มีกลุ่มบุรุษหนุ่มหลายคนที่ยืนอยู่แล้ว สายตาที่เต็มไปด้วยความเคารพและศรัทธา พวกเขาพาพุ่งตัวเข้าหาจือจื่อ ทั้งหนุ่มน้อยและหนุ่มใหญ่ต่างตั้งใจกันคุกเข่าลงหน้า "โปรดรับพวกเราศิษย์ด้วยเถิดอาจารย์หญิง" พวกเขาพูดพร้อมกันจือจื่ออ้าปากค้างด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบยกมือขึ้น "หยูดดดดดดด อยู่ตรงนั้น อย่าทำแบบนั้น ข้าไม่ใช่อาจารย์หญิงอะไรนั่น" ตอบกลับอย่างทันทีทันใด พร้อมทั้งยกมือห้ามพวกเขาให้โบกมือให้ลุกขึ้น "บอกแล้วว่าให้เรียกข้าว่านายหญิงก็พอ และที่นี่ไม่มีศิษย์ไม่มีอาจารย์" น้ำเสียงของนางมีทั้งความขบขันและอ่อนโยนปนกัน "ใครอยากได้อะไรก็แค่มาเรียนร

ผักออแกนิกที่ถูกปลูกอย่างพิถีพิถันในรางไม้ไผ่สีเขียวสดสวย โผล่ขึ้นมาจากรางไม้ไผ่ชูช่อสลอนน่ามองในตำหนักตะกายดาว บรรยากาศเต็มไปด้วยความสดชื่น ชาวบ้านที่ได้รับคำเชิญดื่มชายามบ่ายต่างมายืนมองด้วยความตื่นเต้น บางคนหยุดยืนพูดคุยกันเกี่ยวกับวิธีการปลูกและการใช้ปุ๋ยที่เหมยจิ้งและถานถานช่วยกันทำขึ้น ชูอวี่ในฐานะหอกระจายข่าวเมืองอี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ เริ่มบรรยายอย่างมีชีวิตชีวาเกี่ยวกับกระบวนการปลูกผักตั้งแต่เริ่มต้น พร้อมกับพูดถึงความสำคัญของวิธีการที่นายหญิงของเขาได้คิดค้นขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง รวมทั้งสูตรปุ๋ยที่ต้องใช้และทำการหมัก"เช่นนี้ผักของเราจะเติบโตได้ดีไม่มีสารพิษ เหมาะสำหรับทุกคนในเมืองอี้" ชูอวี่กล่าวในขณะที่ชาวบ้านเริ่มร่วมมือกันลองปลูกผักออแกนิกในรางไม้ไผ่ที่ได้รับการออกแบบมาอย่างดีในด้านหลังตำหนักตะกายดาวเพื่อเป็นส่วนขยายเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะดังขึ้นในระหว่างที่ทุกคนเริ่มมีส่วนร่วม ชาวบ้านต่างยิ้มแย้มเมื่อได้เห็นผลลัพธ์ที่จับต้องได้ของผลงานในวันนี้“พวกเราทำตามได้ไม่ยากเลยไม่นึกว่าวิธีนี้แม้แต่เด็กคนพิการและคนแก่ก็ช่วยกันปลูกได้” บุรุษผู้หนึ่งพูดขึ้นดังๆถานถานยกของว่างมาต้อ