ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

ตอนที่73รสชาติของความลับเช้าวันรุ่งขึ้น ณ หอหมื่นรสพเนจร บรรยากาศอึมครึมอย่างเห็นได้ชัด เสี่ยวชิงพยายามหลบสายตาเถ้าแก่หยางทุกครั้งที่เขาเดินผ่านมาใกล้ นางก้มหน้าก้มตาขัดกระทะจนมือแดงก่ำ ในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับภาพของจี้หยกมังกรครามและอ้อมกอดที่แข็งแกร่งเมื่อคืนนี้“เสี่ยวชิง มัวแต่เหม่ออะไร น้ำเดือดจนจะไหม้ครัวอยู่แล้ว” เสียงทุ้มของอาเป่าดังขึ้นข้างหู ทำเอาเสี่ยวชิงสะดุ้งสุดตัวจนตะหลิวเกือบหล่นใส่เท้า อาเป่าในวันนี้สวมชุดรัดกุมกว่าปกติและที่คอเสื้อเขามีเชือกสีแดงโผล่พ้นออกมาเพียงเล็กน้อย ยิ่งทำให้นางมั่นใจว่าสิ่งที่เห็นเมื่อคืนไม่ใช่ตาฝาด“เถ้าแก่ข้าแค่คิดว่า วันนี้เราควรจะทำอาหารอะไรเป็นจานพิเศษดีขอรับ” เสี่ยวชิงแสร้งเปลี่ยนเรื่องพลางปลอมเสียงให้ทุ้มเข้าไว้ แต่อาเป่ากลับเดินเข้ามาประชิดหน้าเคาน์เตอร์ครัว เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนางด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม“เจ้าสนใจเรื่องอาหารหรือสนใจเรื่องของเก่าที่ข้าห้อยคอไว้มากกว่ากันล่ะ” คำพูดตรงไปตรงมานั้นทำให้เสี่ยวชิงหน้าร้อนผ่าว“ข้าจะไปสนใจทำไม หยกปลอมห้าตำลึงอย่างที่ท่านว่า ใครเขาก็ใส่กันทั้งนั้นแหละขอรับ” นางรีบคว้าตะกร้าผักแล้ววิ่

ตอนที่75รสชาติแห่งการพิสูจน์ในครัวที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำมันและเครื่องเทศ เสี่ยวชิงกำลังนั่งหน้าเบี้ยวน้ำตาไหลพรากอยู่หน้าเขียงไม้ที่มีหัวหอมกองพะเนิน นางพยายามจะป้ายน้ำตาออกด้วยแขนเสื้อ แต่กลับยิ่งทำให้น้ำตาไหลหนักกว่าเดิมจนดูน่าสงสารและน่าขันในเวลาเดียวกัน“ฮึก!!! เถ้าแก่หยาง ท่านแกล้งข้าใช่หรือไม่ขอรับ ให้ข้าทำอะไรก็ได้ แต่อย่าให้ข้าหั่นหัวหอมพวกนี้เลย ข้าจะมองไม่เห็นทางเดินอยู่แล้วขอรับ” เสี่ยวชิงบ่นอุบพลางสะอื้นอาเป่าที่กำลังเคี่ยวน้ำซุปอยู่หัวเราะหึๆ ในลำคอ เขาเดินเข้ามาใกล้แล้วคว้ามีดในมือนางวางลง“โธ่ เจ้าเด็กโง่ ล้างจานมาตั้งเยอะ แต่กลับแพ้พ่ายให้แก่หัวหอมลูกแค่นี้หรือ มานี่ข้าจะสอนวิชา หั่นหอมไม่ให้ร้องไห้ให้เจ้าเอง”“มีวิชาแบบนั้นด้วยหรือขอรับ” เสี่ยวชิงเงยหน้าที่เปียกชุ่มมองเขาอย่างมีความหวังอาเป่าไม่ตอบเปล่า แต่กลับขยับเข้ามาซ้อนข้างหลังนางจนแผ่นหลังของเสี่ยวชิงแนบชิดกับอกกว้าง เขาเอื้อมมือหนามากุมมือนางไว้ทั้งสองข้างเพื่อบังคับทิศทางมีด“ฟังนะเคล็ดลับไม่ได้อยู่ที่ใบมีด แต่อยู่ที่ การหายใจและการจดจ่อ เจ้าต้องไม่มองมันเป็นศัตรู แต่ให้มองมันเป็นส่วนหนึ่งของหัวใจเจ้า”

ตอนที่78ต้ากู่โดนจับมัดแสงเทียนในโรงเตี๊ยมสกุลเสี่ยววูบไหวตามแรงลมหลังพายุสงบ อาเป่ากำลังบรรจงซับเลือดที่ไหล่ให้เสี่ยวชิงอย่างเบามือที่สุด แววตาที่เคยก้าวร้าวประดุจมังกรคลั่งเมื่อครู่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดจนปิดไม่มิด ส่วนอาเหมยก็นั่งเช็ดดาบสั้นของนางอยู่ไม่ไกลพลางมองคนทั้งสองด้วยสายตาที่ลึกซึ้ง“ข้าบอกแล้วไงว่าอย่าใจร้อนเจ้าเป็นแค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ จะเอาตัวไปขวางคมดาบพวกนั้นทำไมกัน” อาเป่าดุด้วยเสียงที่สั่นเครือ“ถ้าเจ้าเป็นอะไรไป ข้าจะเอาหน้ไว้ที่ไหนและข้าจะอยู่ต่อได้อย่างไร”เสี่ยวชิงกัดริมฝีปากเพื่อสะกดความเจ็บ “ข้าแค่ไม่อยากให้ร้านที่พี่อุตส่าห์ช่วยฟื้นฟูต้องไหม้ไปต่อหน้าต่อตานี่เจ้าคะ”ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนักๆ ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในร้าน ไม่ใช่ศัตรูแต่เป็นลูกจ้างตัวน้อยของร้านที่หน้าตาตื่น“เถ้าแก่ พี่อาเป่า แย่แล้วขอรับพี่ต้ากู่ พี่ต้ากู่โดนพวกนักเลงโรงเตี๊ยมมังกรทองจับตัวไปตอนที่เขากำลังไปยกเข่งปลาหลังตลาดขอรับ”อาเป่าลุกขึ้นยืนทันทีจนเก้าอี้เกือบคว่ำ “ว่าไงนะ พวกมันกล้าดียังไงถึงยังไม่เข็ด” เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน“มันต้องการอะไร”“มันทิ้งจดหมายไว้ขอ

ตอนที่80วุ้นน้ำแข็งซ่อนรักเช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากพิษไข้เริ่มทุเลา บรรยากาศในโรงเตี๊ยมสกุลเสี่ยวเต็มไปด้วยกลิ่นหอมเย็นสดชื่นอาเป่าไม่อนุญาตให้เสี่ยวชิงจับตะหลิวหรือยกของหนักเด็ดขาดเขาให้นางนั่งพักบนตั่งไม้ริมหน้าต่างรับลมทะเล ส่วนตัวเขากลับวุ่นอยู่กับการเตรียมของหวานบางอย่างอย่างตั้งใจ“พี่อาเป่าท่านทำอะไรน่ะเจ้าคะ กลิ่นหอมฟุ้งเหมือนดอกไม้ป่าเลย” เสี่ยวชิงเอ่ยถามพลางมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ดูตั้งใจเสียจนนางอดยิ้มไม่ได้อาเป่ายิ้มกริ่มก่อนจะเดินถือถาดไม้มาวางตรงหน้านาง“ในถ้วยดินเผามีวุ้นน้ำแข็งราดน้ำเชื่อมแดง ช่วยคลายร้อนได้เป็นอย่างดี ข้าทำมาเพื่อเจ้าโดยเฉพาะเลยนะเสี่ยวชิง” ในถ้วยดินเผาใบเล็กมีวุ้นสีใสกระจ่างดุจน้ำแข็งที่กำลังละลาย ราดด้วยน้ำเชื่อมสีแดงทับทิมที่ส่งกลิ่นหอมหวานของน้ำตาลอ้อยและกลิ่นกุหลาบป่าจางๆ ดูงดงามจนเสี่ยวชิงไม่กล้าตักกิน“ลองชิมดูสิเจ้าเด็กดื้อ” อาเป่าคะยั้นคะยอ เสี่ยวชิงจึงตัก วุ้นน้ำแข็ง (ปิงเฝิ่น) เข้าปาก รสสัมผัสเย็นฉ่ำของวุ้นที่ละลายในปากผสานกับความหวานละมุนของน้ำเชื่อมแดงทำให้ความร้อนรุ่มจากพิษไข้ที่เหลืออยู่มลายหายไปสิ้น แต่สิ่งที่ทำให้นางอึ้งคือรส

ตอนที่82บทพิสูจน์สะใภ้หลวงยามเฉินที่โรงเตี๊ยม แม้ประตูเมืองจะถูกปิดตายตามคำสั่งของเสนาบดีหลิวที่อ้างเรื่องโรคระบาด ทว่าบรรยากาศภายในโรงเตี๊ยมสกุลเสี่ยวกลับดูคึกคักเป็นพิเศษ ควันไฟจากการเคี่ยวสมุนไพรและกลิ่นหอมของข้าวต้มที่อาเป่าสั่งการให้จัดทำโรงทานยังคงลอยคลุ้งท่ามกลางความวุ่นวายนั้น รถม้าเรียบง่ายคันหนึ่งจอดลงที่ตรอกด้านหลัง ฮ่องเต้มู่ฉางเฟิงและ ฮองเฮาหลินหว่านเอ๋อร์ ก้าวลงมาในชุดคหบดีผ้าไหมที่ดูมีฐานะแต่ไม่สะดุดตาจนเกินไป แม้เมื่อวานจะมีการพบหน้ากันอย่างเป็นทางการในงานประชันอาหารไปแล้ว แต่วันนี้หลินหว่านเอ๋อร์ต้องการสัมผัส รสมือและรสนิยมของเสี่ยวชิงในฐานะสตรีที่จะมาเป็นคนในครอบครัวจริงๆเถ้าแก่เสี่ยวพ่อของเสี่ยวชิง เมื่อเห็นแขกผู้สูงศักดิ์ที่เขาจำได้แม่นว่าคือใครจากเหตุการณ์เมื่อวาน) เดินเข้ามาในร้าน เขาก็รีบเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อนอย่างลุกลี้ลุกลน“ถะ... ถวายบังคม... เอ๊ย เชิญจ้ะท่านคหบดี ท่านหญิง ร้านเรา เอ่อ โรงทานเรายินดีต้อนรับขอรับ” เถ้าแก่เสี่ยวสั่นไปทั้งตัวจนเกือบจะทำถ้วยน้ำชาหลุดมือมู่ฉางเฟิงยิ้มบางๆ พลางแตะบ่าเถ้าแก่เสี่ยว“ทำตัวตามสบายเถ้าแก่ วันนี้เรามาในฐานะ ญาติมิใ