ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

ตอนที่83คำมั่นสัญญาแห่งรัชทายาท ภายหลังบททดสอบวิหคคืนรังที่กินใจ บรรยากาศในโรงเตี๊ยมสกุลเสี่ยวเริ่มเข้าสู่ความเงียบสงบยามดึกฮ่องเต้มู่ฉางเฟิงทรงเรียกอาเป่ามาคุยเป็นการส่วนตัวที่ลานไม้หลังร้าน แสงจันทร์อาบไล้ลงมาบนกองฟืนที่อาเป่าผ่าไว้ มู่ฉางเฟิงทอดพระเนตรมองลูกชายบุญธรรมที่บัดนี้ดูองอาจและเข้มแข็งกว่าตอนอยู่ในวังหลวงนัก“อาเป่าเจ้าแน่ใจแล้วหรือ” มู่ฉางเฟิงตรัสด้วยสุ้มเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจ“เจ้าคือมหาอุปราช คือรัชทายาทผู้กุมชะตาแผ่นดิน แต่สตรีที่เจ้าเลือกคือนางในโรงเตี๊ยม พ่อของนางคือพ่อค้าธรรมดา เจ้าจะทนรับแรงกดดันจากเหล่าขุนนางในสภาได้หรือไม่”อาเป่ามองสบตาเสด็จพ่อบุญธรรมอย่างไม่สะทกสะท้าน เขาหยิบผ้าขี้ริ้วที่พาดบ่าออกมาพับวางไว้บนโต๊ะไม้“เสด็จพ่อตอนที่ลูกอยู่วังหลวง ลูกมีทุกอย่างยกเว้นบ้านแต่ที่นี่ ลูกต้องเหนื่อยกับการผ่าฟืน แสบตาจากควันไฟ และมือเปื่อยจากการล้างจาน ทว่าทุกครั้งที่ลูกล้างจานให้เสี่ยวชิง ลูกกลับรู้สึกว่ามือของลูกกำลังประคองความสุขที่แท้จริงเอาไว้”เขายิ้มบางๆ แล้วกล่าวต่อด้วยความหนักแน่น“ลูกไม่ได้เลือกนางเพียงเพราะความรัก แต่ลูกเลือกนางเพราะนางคือกระจกที่

ตอนที่84พ่ายตราตั้งเสี่ยวชิงสบสายตากับหลินหว่านเอ๋อร์ นางเห็นแววตาให้กำลังใจที่สื่อสารกันอย่างลึกซึ้ง“หม่อมฉันจะมิทำให้ฮองเฮากับฝ่าบาทต้องผิดหวังเพคะ”อาเป่ามองภาพนั้นด้วยความซึ้งใจ เขาพยักหน้าให้เสี่ยวชิงอย่างมั่นใจ ขณะที่เถ้าแก่เสี่ยวเริ่มมีขวัญกำลังใจขึ้นมาอย่างเต็มเปี่ยม พลางลอบปาดน้ำตาแล้วหันไปกระซิบลูกสาว“ชิงเอ๋อร์วันนี้พ่อจะช่วยเจ้าขูดมะพร้าวให้เนียนที่สุดเลยลูก”เสี่ยวชิงขอประทานอนุญาตเข้าครัวหลวงทันที นางทิ้งความหรูหราของชุดพระชายาไว้ข้างหลังแล้วสวมผ้ากันเปื้อนผืนเดิมที่พกมาจากโรงเตี๊ยม นางสั่งให้พ่อครัวหลวงนำหัวมันเทศ หัวเผือกและรากบัว ที่เพิ่งขุดมาสดๆ จากสวนหลวงมาเป็นวัตถุดิบหลัก นางเริ่มปรุงอาหารอย่างตั้งใจ โดยมีเถ้าแก่เสี่ยวคอยช่วยปอกเปลือกและล้างผักเหมือนที่เคยทำที่โรงเตี๊ยมภายในครัวหลวงที่กว้างขวางปานสนามฝึกทหาร กลิ่นอายของการดูแคลนจากพวกพ่อครัวหลวงยังคงคละคลุ้งพอๆ กับกลิ่นถ่าน เสี่ยวชิงยืนอยู่หน้าเตาใหญ่ โดยมีคณะผู้ติดตามจากเมืองท่าล้อมหลังเป็นกำแพงที่มั่นคง“ชิงเอ๋อร์ทำไมไม่ใช้เป๋าฮื้อหรือโสมพันปีที่เขาวางไว้ให้ล่ะลูก” เถ้าแก่เสี่ยวกระซิบถามอย่างกังวล มือยังคงสั

ตอนที่85รับน้องในวังหลวงการที่กั๋วฟูเหรินอย่างข้านั่งนิ่งเฉย มิได้หมายความว่าข้าจะปล่อยให้เสี่ยวชิงถูกมู่หลานบีบคั้นจนเลือดตาแทบกระเด็นหรอกนะ”“ก็ได้เจ้าค่ะ ให้ข้าช่วยคัดนะเจ้าคะ” อาเหมยเอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วงเสี่ยวชิง“ไม่เป็นไรอาเหมย ให้พี่ทำด้วยตัวเองดีกว่า แค่นี้พี่ไหว” เสี่ยวชิงเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่ยอมแพ้ที่มุมมืดของตำหนัก ต้ากู่หัวหน้าครัวจอมพลังผู้ซื่อสัตย์ นั่งขัดกระบี่สั้นของนางอยู่จนเกิดเสียง แคร่ก แคร่ก ดังบาดลึกไปในโสตประสาท นางเงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาที่ลุกโชนด้วยไฟแห่งความแค้น“แม่นางเสี่ยวชิง ให้ข้าแอบไปพังตำหนักนางดีไหมขอรับหรือจะให้ข้าเอาสากหินไปอุดปากนางกำนัลอาวุโสจางนั่น ข้าทนเห็นท่านลำบากแบบนี้ไม่ได้จริงๆ วังหลวงแห่งนี้ช่างแล้งน้ำใจและป่าเถื่อนนัก”เสี่ยวชิงวางพู่กันลงช้าๆ พลางทอดสายตามองออกไปที่ลานหินด้านนอกที่มืดมิด เห็นเงานางกำนัลผู้น้อยที่ยังคงถูกสั่งให้ทำความสะอาดลานทรายท่ามกลางลมหนาวเพียงเพราะความผิดเล็กๆ น้อยๆ ที่มู่หลานยัดเยียดให้ พวกนางดูซูบเซียวและโหยหาการพักผ่อนไม่ต่างจากนาง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่เปี่ยมด้วยความเมตตาปรากฏขึ้นที่มุมปากของแม่ครัวสาว“ต้ากู่เจ้า

ตอนที่86 ยาพิษในถ้วยชาในห้องครัวเล็กข้างตำหนักคุนหนิง เสี่ยวชิงกำลังจดจ่ออยู่กับการเคี่ยวน้ำแกงด้วยท่าทางที่คล่องแคล่ว ต้ากู่คอยคุมไฟให้สม่ำเสมอตามคำสั่ง ส่วนเสี่ยวชุ่ยคอยซับเหงื่อให้น้องสาว“ชิงเอ๋อร์เจ้าแน่ใจนะว่าน้ำแกงนี้จะช่วยได้”“น้ำแกงนี้มีฤทธิ์เย็นและช่วยล้างลำไส้เพคะพี่เสี่ยวชุ่ย” เสี่ยวชิงตอบขณะคนน้ำแกงสีใส“หญ้าหวานจะไปดึงรสฝาดของรากไม้สังหารออกมา ส่วนรากบัวจะช่วยกระตุ้นการไหลเวียนของโลหิตที่ถูกพิษทำให้หนืดข้น ฮองเฮาทรงเสวยไปเพียงเล็กน้อย ข้ามั่นใจว่าน้ำแกงนี้จะช่วยพระนางได้เพคะ”เมื่อน้ำแกงได้ที่เสี่ยวชิงรีบนำกลับไปยังตำหนักฮองเฮา ท่ามกลางสายตาไม่ไว้วางใจของสนมมู่หลานและท่านหมอหลวง เสี่ยวชิงค่อยๆ ประคองช้อนป้อนน้ำแกงอุ่นๆ เข้าสู่พระโอษฐ์ของฮองเฮาหว่านเอ๋อร์อย่างเบามือ“หากฮองเฮาเป็นอะไรไป เจ้าต้องรับผิดชอบด้วยชีวิตนะเสี่ยวชิง” มู่หลานยังคงหาทางเล่นงาน“หากฮองเฮาทรงฟื้นขึ้นมา ท่านสนมมู่หลานเองก็น่าจะต้องเตรียมคำอธิบายไว้ให้ดีเช่นกันนะเจ้าคะ” เสี่ยวชุ่ยตอบโต้กลับด้วยน้ำเสียงที่ทำให้นางสนมถึงกับสะอึกผ่านไปเพียงครึ่งเค่อ ร่างของฮองเฮาเริ่มขยับเขยื้อน พระนางทรงไอออกมาเล็กน้อ

ตอนที่88ควันพิษในตำหนักอักษรภายในตำหนักประทับส่วนพระองค์ของ ฮ่องเต้มู่ฉางเฟิง บรรยากาศยามบ่ายกลับดูสลัวรางประดุจต้องมนต์ขลัง ผ้าม่านมุกที่สั่นไหวเบาๆ ตามแรงลมพัดพากลิ่นหอมเอียนของกำยานสิ้นสติ ให้คละคลุ้งไปทั่วห้อง กลิ่นของมันมิได้หอมหวานนวลเนียนอย่างกำยานหลวงทั่วไป แต่มันมีกลิ่นของดอกไม้ราตรีที่บานในป่าช้า ปนกับกลิ่นไหม้จางๆ ของรากไม้โบราณที่หมอผีต่างแดนปรุงขึ้นเป็นพิเศษ ฮ่องเต้มู่ฉางเฟิงประทับนิ่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลักพยัคฆ์ พระพักตร์ของพระองค์ดูเหมือนหุ่นปั้นที่ไร้ชีวิต แววตาที่เคยคมกล้าดั่งพญาอินทรีบัดนี้ขุ่นมัวประดุจมีม่านหมอกสีเทาปกคลุมไว้หนาทึบสนมมู่หลานยืนอยู่เบื้องหลังพระวรกาย มือเรียวสวยที่ฉาบด้วยยาพิษอ่อนๆ ลูบไล้ไปตามพระอังสาอย่างเชื่องช้า นางโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างพระกรรณด้วยสุรเสียงที่อ่อนหวานแต่แฝงไปด้วยความอำมหิต“ฝ่าบาทเพคะแผ่นดินกำลังสั่นคลอน ฮองเฮาหว่านเอ๋อร์พระนางทรงคบคิดกับขุนนางเถื่อนเพื่อปูทางให้รัชทายาทชิงบัลลังก์ หากพระองค์ไม่ลงพระนามกักขังพระนางไว้ในตำหนักเย็นเสียตอนนี้ หม่อมฉันเกรงว่าลมหายใจของฝ่าบาทจะอยู่ไม่พ้นราตรีนี้เพคะ”ฮ่องเต้ทรงขยับพระหัตถ์อย่างแข็งกระด