บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน: บทที่ 111 - บทที่ 120

ตอนที่90ข้าวต้มมัดใจมังกรบรรยากาศภายในท้องพระโรงยามเช้าตรู่ดูหม่นหมองประดุจถูกปกคลุมด้วยเฆมหมอก ฮ่องเต้มู่ฉางเฟิง ประทับอยู่บนบัลลังก์ทองคำแต่ท่วงท่ากลับดูอ่อนแรงและไร้สง่าราศีอย่างที่เคยเป็น แววตาของพระองค์เลื่อนลอยมองข้ามเหล่าขุนนางที่เข้าเฝ้า อาเป่าก้าวออกมาข้างหน้าเพื่อกราบทูลเรื่องการซ่อมแซมเขื่อนทางตอนใต้ที่ล่าช้า ทว่าเมื่อเขาสบพระเนตรกับพระบิดา เขากลับพบเพียงความว่างเปล่าที่บาดลึกเข้าไปในใจ“ฝ่าบาทเรื่องการผันน้ำเข้าสู่พื้นที่เกษตรกรรมนั้น รัชทายาทได้เตรียมแผนการไว้แล้วพ่ะย่ะค่ะ” จงซิ่นช่วยกล่าวเสริมเพื่อดึงความสนใจของฮ่องเต้มาที่อาเป่าฮ่องเต้ทรงขมวดพระขนงพลางจ้องมองอาเป่าประดุจมองคนแปลกหน้า“รัชทายาทงั้นรึ เจ้าเป็นใครกัน เหตุใดจึงมาสวมชุดมังกรน้อยยืนต่อหน้าข้า แววตาของเจ้าช่างดูคุ้นเคยแต่ข้ากลับนึกชื่อเจ้าไม่ออกแม้เพียงเสี้ยวพยางค์”คำตรัสนั้นประดุจสายฟ้าฟาดลงกลางใจอาเป่า เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมาตรงหน้า“เสด็จพ่อนี่ลูกเองพ่ะย่ะค่ะ อาเป่าลูกชายที่ท่านเคยพาขี่ม้าชมทุ่งดอกท้อ ลูกชายที่ท่านเคยสอนบัญชีให้กับข้า ท่านจำลูกไม่ได้จริงๆ หรือพ่ะย่ะค่ะ” อาเป่าก้าวเข้าไปหาด้วย

ตอนที่92กลลวงในห้องเครื่องบรรยากาศยามเช้าที่เคยคึกคักไปด้วยเสียงสับปังตอและกลิ่นหอมของน้ำซุปในห้องเครื่องหลวง กลับกลายเป็นความเงียบสงัดที่ชวนให้อึดอัดใจ สนมมู่หลานซึ่งยังคงมีอำนาจสั่งการบางส่วนในฝ่ายใน ได้อาศัยจังหวะที่ฮ่องเต้ทรงพักผ่อนพระวรกาย ออกคำสั่งสายฟ้าแลบให้ทหารรักษาการณ์นำโซ่เหล็กมาคล้องประตูห้องเครื่องหลวงและสั่งกักบริเวณเหล่าพ่อครัวแม่ครัวทุกคนที่อยู่ฝ่าย เสี่ยวชิงและ หัวหน้าครัวต้ากู่ โดยอ้างว่าพบสิ่งปนเปื้อนอันตรายในวัตถุดิบเสบียง“จากนี้ไป ห้ามใครนำข้าวสาร เนื้อสัตว์ หรือผักสดเข้าไปในห้องเครื่องนี้แม้แต่เมล็ดเดียว” มู่หลานประกาศกร้าวขณะยืนดูทหารลงกลอนประตู“ใครบังอาจลักลอบส่งอาหารให้พวกกบฏห้องเครื่อง ข้าจะถือว่ามันผู้นั้นเป็นพวกเดียวกับศัตรูแผ่นดิน”เสี่ยวชิงยืนมองผ่านซี่กรงไม้ของหน้าต่างห้องครัวด้วยแววตามั่นคง แต่นางกำนัลและพ่อครัวฝึกหัดตัวเล็กๆ เริ่มขวัญเสียหลายคนเริ่มร้องไห้เพราะรู้ดีว่าหากขาดเสบียงเพียงสามวัน พวกเขาต้องอดตายแน่ๆ มู่หลานแสยะยิ้มอย่างผู้เหนือกว่า นางตั้งใจจะบีบให้เสี่ยวชิงคุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิต หรือไม่ก็ให้อดตายไปพร้อมกับความภาคภูมิใจโง่ๆ ของนาง“พี

ตอนที่94คำสั่งปลดรัชทายาทแม้พิธีกรรมสลับวิญญาณจะพังทลายลงในตอนที่แล้ว แต่สนมมู่หลาน ยังคงดิ้นรนเหมือนงูพิษที่ถูกตีจนหลังหักแต่ยังไม่สิ้นฤทธิ์นางอาศัยช่วงเวลาที่ฮ่องเต้มู่ฉางเฟิงยังคงมีพระวรกายอ่อนแอจากอาถรรพ์ที่ตกค้าง ลอบเข้าไปในห้องบรรทมพร้อมกับเด็กชายวัยเยาว์คนหนึ่งที่นางแอบอ้างว่าเป็นโอรสลับที่เกิดจากความสัมพันธ์ในอดีต ซึ่งแท้จริงแล้วคือเด็กที่นางไปซื้อตัวมาจากซ่องโจรต่างแดน“ฝ่าบาทเพคะ ดูเด็กคนนี้สิเพคะ เขามีแววตาเหมือนพระองค์ยิ่งนัก” มู่หลานใช้กำยานชนิดใหม่ที่รุนแรงกว่าเดิมสุมไว้รอบเตียง“อาเป่ามิใช่ลูกที่กตัญญู เขาคบคิดกับแม่ครัวป่าทำลายอำนาจของพระองค์ หากทรงเก็บเขาไว้ บัลลังก์มังกรต้องล่มสลายแน่เพคะ ลงพระนามปลดอาเป่าและตั้งโอรสผู้นี้แทนเถิดเพคะ เพื่อความมั่นคงของราชวงศ์”ฮ่องเต้ที่สติสัมปชัญญะยังไม่สมบูรณ์ ทรงรับพู่กันทองคำมาด้วยหัตถ์ที่สั่นเทา มู่หลานประคองหัตถ์นั้นไว้ แววตาของนางฉายความบ้าคลั่ง“ลงนามเพคะ แล้วทุกอย่างจะจบลง พระองค์จะได้พักผ่อนเสียที” กระดาษโองการสีทองอร่ามถูกกางออก รอเพียงรอยน้ำหมึกที่จะเปลี่ยนชะตากรรมของแผ่นดินมังกรไปตลอดกาล มู่หลานลอบยิ้มอย่างผู้ชนะ นาง

ตอนที่96ค่ายพักใจใต้แสงดาวสายลมหนาวพัดผ่านป่าลึกที่ตั้งอยู่รอยต่อระหว่างเขตเมืองหลวงและเส้นทางสู่เมืองลับแล ขบวนเสด็จลี้ภัยที่เหลือเพียงทหารคนสนิทไม่กี่สิบนายและครอบครัวของรัชทายาทหยุดพักลงใต้เงาไม้ใหญ่บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเหนื่อยล้า กองไฟดวงเล็กๆ ถูกจุดขึ้นเพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกตของสายลับมู่หลาน ทหารหลายนายเริ่มนั่งพิงโคนไม้ด้วยแววตาที่หม่นแสง บาดแผลจากคมดาบและความหิวโหยเริ่มกัดกินขวัญกำลังใจ เสียงกระซิบกระซาบเรื่องการถอดใจเริ่มดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ“เราจะหนีไปได้นานแค่ไหน เสบียงที่มีก็เหลือเพียงรำข้าวและผักแห้งไม่กี่กำมือ” ทหารหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้นพลางมองดูท้องที่กิ่วแห้งท่ามกลางเศษซากความรุ่งโรจน์ของวังหลวงที่ยังคงมีเขม่าควันไฟลอยคลุ้ง องค์หญิงอาเหมยผู้เคยเป็นดั่งนกน้อยที่ร่าเริงที่สุดในวังบัดนี้ถูกคุมขังอยู่ในห้องใต้ดินของตำหนักเย็นที่ลึกและหนาวเหน็บที่สุด นางถูกลักพาตัวมาอย่างเงียบเชียบในคืนจลาจลโดยทหารลับของมู่หลาน มู่หลานมิได้ต้องการฆ่านางในทันที แต่นางคือหมากตัวสำคัญที่จะใช้ต่อรองบีบคั้นหัวใจของอาเป่าในอนาคตอาเหมยนั่งกอดเข่าอยู่บนพื้นหินที่เย็นเฉียบ แววต

ตอนที่98ขนมปังทหารหาญกล้าภายใต้ท้องฟ้าสีครามเข้มยามเช้าตรู่ที่ชายขอบหุบเขา จงซิ่นในฐานะผู้นำทางทัพได้เสนอแผนการสำคัญแก่อาเป่าและฮ่องเต้“รัชทายาทพ่ะย่ะค่ะ สายลับรายงานว่าทหารม้ากบฏของมู่หลานเริ่มตีวงล้อมเข้ามาจากทิศใต้ เรามิอาจเดินทัพแบบชักช้าและหุงหาอาหารเป็นเวลาได้อีกต่อไป เราต้องเคลื่อนพลข้ามหุบเขาตัดตรงสู่เมืองลับแลภายในสามวัน ซึ่งหมายความว่าเราต้องเดินทัพทั้งกลางวันและกลางคืนพ่ะย่ะค่ะ”คำสั่งนี้ทำให้เกิดเสียงฮือฮาในหมู่ทหาร การเคลื่อนที่เร็วหมายถึงการที่ทหารมิสามารถตั้งเตาไฟเพื่อต้มซุปหรือหุงข้าวได้เหมือนเคย เสี่ยวชิง ยืนฟังแผนการด้วยสีหน้าเคร่งเครียด นางมองไปที่เกวียนเสบียงที่เหลือเพียงแป้งข้าวเจ้า แป้งมันเทศ และถั่วแห้งเพียงเล็กน้อย หากทหารไม่มีอาหารที่ให้พลังงานเพียงพอ การเดินทัพข้ามเขาที่ลาดชันเช่นนี้จะทำให้ทุกคนหมดแรงก่อนจะถึงจุดหมาย“ท่านพี่อาเป่า หม่อมฉันเข้าใจดีเพคะ” เสี่ยวชิงก้าวออกมาด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว“การเคลื่อนทัพครั้งนี้ ชีวิตของทหารฝากไว้กับเสบียงที่พกติดตัวได้ หม่อมฉันจะหาทางทำอาหารที่สามารถกินได้บนหลังม้า อิ่มนาน และไม่เน่าเสียแม้จะเจอแดดหรือฝนเพคะ” อาเป่ามอ