ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

ตอนที่54ตะหลิวพิชิตวังหลวงยามอิ๋น (เวลา 03.00 – 05.00 น.) ที่หนาวเหน็บเหนือกำแพงวังหลวงถูกปกคลุมด้วยหมอกหนา เสียงกลองรบดังกัมปนาทสะท้อนไปถึงหัวใจของผู้ที่ยังอยู่มู่ฉางเฟิงในชุดเกราะเหล็กทมิฬสลักลายมังกรคาบแก้วดูน่าเกรงขามดุจเทพสงครามที่จุติลงมาท่ามกลางสมรภูมิ ลมหนาวพัดโบกสะบัดผ้าคลุมสีแดงเลือดนกของเขาให้พริ้วไหวเหนือหลังม้าศึกสีหมอกที่กำลังกระทืบเท้าอย่างคึกคะนอง“หว่านเอ๋อร์ข้าต้องไปแล้ว” มู่ฉางเฟิงโน้มตัวลงจากหลังม้า มือแกร่งที่สวมถุงมือเหล็กคว้ามือเรียวบางของหว่านเอ๋อร์มาเกาะกุมไว้แน่น ความเย็นของเหล็กกล้าตัดกับไออุ่นจากฝ่ามือของนาง“จงซิ่นจะอยู่คุ้มครองเจ้าที่นี่เสมือนเงาของข้า หากมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้น หรือใครกล้าหมิ่นเกียรติเจ้า จงใช้ป้ายหยกที่ข้ามอบให้ไปพบพระพันปี นางจะคุ้มครองเจ้าได้”หลินหว่านเอ๋อร์พยายามกลั้นน้ำตาที่คลอหน่วย นางพยายามจะเข้มแข็งเพื่อไม่ให้เขาต้องห่วงหน้าพะวงหลัง“ท่านไปรบเถิดเจ้าค่ะ พ่อค้ามู่ของข้าแข็งแกร่งที่สุดในแผ่นดิน ข้าจะดูแลลูกๆ ให้ดีที่สุดเจ้าค่ะ”“ท่านพ่อเจ้าขา รีบกลับมาป้อนขนมข้านะเจ้าคะ อย่าลืมเก็บดอกไม้เมืองเหนือมาฝากอาเหมยด้วยนะเจ้าคะ” เสียง

ตอนที่56ข้อเสนอเดิมพันชีวิต ภายใต้ตำหนักบรรทมที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยารสขมคละคลุ้ง ความกดดันแผ่ซ่านจนเหล่านางกำนัลไม่กล้าแม้แต่จะหายแรงฮ่องเต้มู่ฉางกง ทรงประชวรหนักจนร่างกายซูบผอม แววตาที่เคยแข็งแกร่งกลับพร่าเลือนเพราะเสวยสิ่งใดไม่ได้มาหลายราตรี ข้างแท่นบรรทมมีสตรีผู้ศักดิ์ศรีสองนางประทับอยู่ ฝั่งหนึ่งคือพระพันปีหลวง ผู้มีเมตตาและเอ็นดูหลินหว่านเอ๋อร์ แต่อีกฝั่งหนึ่งคือฮองเฮาหลี่ สตรีผู้กุมอำนาจฝ่ายหลังที่มีใบหน้าเรียบเฉยแต่ดวงตาคมกริบประดุจใบมีด ฮองเฮาผู้นี้ไม่ใช่พระมารดาของมู่ฉางเฟิง และนางเป็นพันธมิตรที่แน่นแฟ้นกับตระกูลจาง คอยหนุนหลังจางม่านอวี้มาโดยตลอด “เสด็จแม่ หม่อมฉันว่าเราอย่าเสียเวลาฝากความหวังไว้กับแม่ครัวชั้นต่ำคนนี้เลยเพคะ” ฮองเฮาหลี่เอ่ยเสียงเย็นพลางปรายตามองหลินหว่านเอ๋อร์ “ขนาดหมอหลวงยังจนปัญญา หากฮ่องเต้เสวยของแสลงจากฝีมือนางเข้าไป อาการไม่ยิ่งทรุดหนักหรือเพคะ” “ฮองเฮา หว่านเอ๋อร์มีรสมือที่ปลอบประโลมใจ ข้าเชื่อในตัวนาง” พระพันปีตรัสขัดแย้งกับฮองเฮาหลี่ ก่อนจะดึงอาเหมยน้อยเข้ามาโอบไว้“และอาเหมยน้อยคนนี้ก็บอกข้าว่า โจ๊กของแม่นางอร่อยที่

ตอนที่58เส้นทางสายหิมะและคมดาบในเงามืด ลมหนาวพัดกรรโชกจนยอดไม้ในวังหลวงส่งเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงโหยหวน หลินหว่านเอ๋อร์ไม่ได้หลับนอนตลอดทั้งคืน นางกับเสี่ยวชุ่ยช่วยกันเคี่ยวแก่นสมุนไพรด้วยกัน ดวงตาของนางแดงก่ำแต่แววตากลับสว่างโชติช่วงด้วยไฟแห่งการตัดสินใจ นางใช้เวลาทั้งหมดขลุกอยู่ในครัวเพื่อเคี่ยว“แก่นสมุนไพรบำรุงกำลัง” สูตรเข้มข้นที่สกัดจากโสมคนและพุทราจีนนับร้อยผล จนกลายเป็นตัวยาสีทองอำพันบรรจุลงในขวดกระเบื้องจิ๋วที่พกพาสะดวก นอกจากนี้นางยังสั่งให้ต้ากู่ช่วยกันทำ“ขอบใจมากเสี่ยวชุ่ย ถ้าไม่มีเจ้าอีกคนคงทำไม่ทันแน่” หลินหว่านเอ๋อร์กล่าวพลางตระเตรียมข้าวอัดพันปีซึ่งเป็นข้าวฟ่างผสมงาและเนื้อเค็มรมควันจนแห้งสนิท สามารถกินได้ทันทีเพื่อประทังชีวิตในสมรภูมิที่ไม่มีเวลาตั้งเตา“หว่านเอ๋อร์เจ้าตัดสินใจแน่แล้วหรือ” พระพันปีหลวง ตรัสถามด้วยสุรเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล ทรงโอบกอด อาเหมยน้อยไว้แนบพระอุระ ขณะที่ อาเป่ายืนกำหมัดแน่นอยู่ข้างๆ“ชายแดนเหนือยามนี้ไม่ต่างจากนรกบนดิน ทั้งพายุหิมะที่กลืนกินชีวิตและข้าศึกที่เหี้ยมเกรียม ข้าเกรงว่าเจ้าจะไม่ได้กลับมาหาเด็กๆ”หลินหว่านเอ๋อร์คุกเข่าลงก้มก

ตอนที่60พักผ่อนท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ายทหารราบเหนือที่เพิ่งผ่านพ้นพายุศึก แสงไฟจากกองฟืนนอกเต็นท์บัญชาการส่องรำไรลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านหนังขนสัตว์ภายในที่นอนนั้นอบอวลไปด้วยไออุ่นจากเตาพกพาที่หลินหว่านเอ๋อร์เตรียมมา มู่ฉางเฟิงนอนตะแคงอยู่บนเตียงสนามที่ปูด้วยขนจิ้งจอกหนานุ่ม แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการสู้รบโอบรัดร่างบางของหลินหว่านเอ๋อร์ไว้แนบอกประดุจสมบัติล้ำค่าที่เกือบจะสูญหายไป“หว่านเอ๋อร์ข้ายังไม่อยากเชื่อเลยว่าเจ้าจะกล้าฝ่าหิมะมาถึงที่นี่” มู่ฉางเฟิงกระซิบเสียงพร่า พลางซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของนาง“เจ้ารู้ไหม กลิ่นแกงของเจ้าในตอนนั้นมันไม่ใช่แค่กลิ่นอาหารแต่มันคือกองทัพทิพย์ที่ฉุดข้าขึ้นมาจากความตาย ข้านึกว่าข้าจะกลายเป็นผีเฝ้าหุบเขาไปเสียแล้ว”หลินหว่านเอ๋อร์พลิกตัวหันกลับมาหาเขา นางใช้ปลายนิ้วเรียวไล้ไปตามสันกรามแกร่งที่ซูบผอมลงไปบ้าง“ถ้าท่านอ๋องกลายเป็นผี ข้าก็คงเป็นนางผีแม่ครัวที่คอยตามไปทำแกงเผ็ดให้ท่านกินในแดนสวรรค์นั่นแหละเจ้าค่ะ” นางสบตาเขาด้วยแววตาซุกซนแต่แฝงด้วยความอาทร“ท่านอ๋องใจร้ายนัก ปล่อยให้ปิ่นไม้ที่ข้าให้ตกพื้นเกลือกกลั้วเลือด ข้าใจเสียจน

ตอนที่61งานเลี้ยงหลังม่านเลือดแสงเทียนในตำหนักหยกสั่นไหวตามแรงลมเหมันต์ฤดูที่ลอดผ่านรอยแยกของบานหน้าต่าง จางม่านอวี้ นั่งเหม่อมองจอกสุราเลิศรสด้วยดวงตาที่บวมช้ำ นางสวมชุดสีแดงเข้มที่ดูหม่นหมองลงตามอารมณ์ มือเรียวบางบีบผ้าเช็ดหน้าจนยับยู่ยี่“ฮือ ฮองเฮาเพคะ หม่อมฉันใจสลายเหลือเกินเพคะ” จางม่านอวี้เอ่ยเสียงสะอื้น แววตาแฝงความขมขื่นอย่างปิดไม่มิด“หม่อมฉันตั้งใจเพียงแค่กำจัดนางหลินหว่านเอ๋อร์คนเดียว ใครจะคิดว่าท่านอ๋องเจ็ดจะต้องจบชีวิตลงกลางกองหิมะเช่นนั้น หม่อมฉันรักท่านอ๋อง รักมาตลอด แต่ทำไมฟ้าถึงกลั่นแกล้งให้ท่านอ๋องต้องตายไปพร้อมกับนางแม่ครัวชั้นต่ำนั่นด้วย”ฮองเฮาหลี่ปรายตามองด้วยสายตาเย็นชาประดุจน้ำแข็ง“เลิกคร่ำครวญเสียที ความผิดพลาดครั้งนี้ก็นับว่าคุ้มค่า แม้อ๋องเจ็ดจะต้องตายไป แต่นั่นก็คือการถอนเสี้ยนหนามบัลลังก์ให้มู่เฉิน เจ้าควรจะดีใจที่อย่างน้อยนางหว่านเอ๋อร์ก็ไม่มีวันกลับมาชูคอต่อหน้าเจ้าได้อีก” ฮองเฮายกจอกสุราขึ้นจิบพลางมองจางม่านอวี้ด้วยความรำคาญใจที่นางยังตัดใจจากชายที่ตายไปแล้วไม่ได้เสียงสะอื้นของจางม่านอวี้ยังคงดังคลอไปกับเสียงลมหวีดหวิวภายนอก แต่นางเป็นสตรีที่รู้จั