ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน のすべてのチャプター: チャプター 81 - チャプター 90

ตอนที่62การล่มสลายของดอกไม้พิษแสงอรุณที่ลอดผ่านยอดตำหนักหลวงดูจะจืดจางสำหรับอดีตฮองเฮาหลี่ นางถูกถอดถอนเครื่องสูงทองคำจนเหลือเพียงชุดผ้าฝ้ายสีจืดชืด มือที่เคยประดับด้วยเล็บยาวสวยบัดนี้สั่นเทาขณะถูกทหารองครักษ์คุมตัวออกมาจากหอพระบรรทมที่เคยรุ่งเรือง แววตาของนางที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้สับสนวุ่นวายราวกับหงส์ที่ปีกหักและกำลังถูกถอนขน“พวกเจ้ากล้าดีอย่างไร ข้าคือมารดาแห่งแผ่นดิน ข้าคือผู้ที่นั่งเคียงข้างบัลลังก์นี้มานานนับสิบปี” นางแผดเสียงกรีดร้องสลับกับเสียงสะอื้นที่ฟังดูน่าเวทนามากกว่าน่าเกรงขามฮ่องเต้ที่ประทับอยู่บนพระเก้าอี้ด้วยสีหน้าซีดเซียวแต่แววตาดุดันทรงอำนาจ ตรัสขัดขึ้นด้วยสุรเสียงที่สั่นเครือด้วยความเสียพระทัย“มารดาแห่งแผ่นดินที่เจ้าอ้าง กลับทำลายชีวิตทหารที่ปกป้องแผ่นดิน ทำลายหัวใจลูกชายของข้าและยังวางแผนให้หลินหว่านเอ๋อร์ไปตายแล้วยังโกหกใส่ความเท็จว่าลูกของข้าตาย ความผิดของเจ้าคือทรยศต่อแผ่นดิน ทรยศต่อความไว้ใจของข้า และที่ร้ายที่สุด เจ้าทรยศต่อความเป็นแม่ที่ควรจะมีให้มู่ฉางเฟิง”มู่ฉางเฟิงก้าวเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าอดีตสตรีผู้ยิ่งใหญ่ แววตาของเขานิ่งสงบประดุจผิวน้ำที่เยือกแข็

ตอนที่64รสชาติเยียวยาหทัย ภายในห้องบรรทมหลวงที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาสมุนไพรและเครื่องหอมที่หนักอึ้ง ฮ่องเต้ประทับพิงพระเขนยด้วยสีหน้าซีดเซียว พระหัตถ์สั่นน้อยๆ ขณะพยายามยกถ้วยยาที่ขมปร่าขึ้นเสวย แต่แล้วกลิ่นหอมกรุ่นที่แปลกประหลาดกลับลอยเข้ามาปะทะพระนาสิก มันเป็นกลิ่นหอมละมุนของน้ำซุปที่เคี่ยวจนงวด ผสมกับกลิ่นสมุนไพรสดที่ให้ความรู้สึกสดชื่นอย่างประหลาดหลินหว่านเอ๋อร์เดินก้าวเข้ามาพร้อมกับถาดอาหาร นางคุกเข่าลงอย่างอ่อนน้อมก่อนจะนำถ้วยกระเบื้องเคลือบสีขาวสะอาดตาออกมาวาง“ถวายพระพรเพคะฝ่าบาท หม่อมฉันปรุงซุปรากบัวตุ๋นห้าสีมาถวายเพคะ” หลินหว่านเอ๋อร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล“หม่อมฉันมิได้ใส่เพียงสมุนไพรบำรุงกำลัง แต่ใส่ใจลงไปด้วยเพื่อให้รสชาติไม่ขมปร่าอย่างยาหลวงเพคะ”ฮ่องเต้ทรงทอดพระเนตรมองน้ำซุปที่ใสราวกับคริสตัลแต่กลับมีไอความร้อนพวยพุ่ง เมื่อทรงตักเข้าพระโอษฐ์เพียงคำแรก ความหวานละมุนจากธรรมชาติก็ซึมซาบไปทั่วชิวหา ความร้อนของซุปค่อยๆ ปลุกการไหลเวียนของโลหิตจนสีพระพักตร์ที่เคยซีดขาวเริ่มมีเลือดฝาด“อืม รสชาตินี้ช่างประหลาดนักหว่านเอ๋อร์ มันมิได้เพียงทำให้อิ่มท้อง แต่เหมือนมันไปล้างคว

ตอนที่66รสชาติแห่งคำมั่นแสงทองแรกของวันทาบทอลงบนหลังคาตำหนักวังอ๋องเจ็ด แต่วันนี้บรรยากาศกลับคึกคักเป็นพิเศษเพราะเป็นวันมงคลของจงซิ่น องครักษ์คนสนิทของท่านอ๋องและเสี่ยวชุ่ย นางกำนัลคู่ใจของหลินหว่านเอ๋อร์แม้จะไม่ใช่งานอภิเษกหลวงที่หรูหราที่สุด แต่ความอบอุ่นนั้นล้นปรี่จนมดแทบจะเดินขบวนเข้าวัง“เฮ้ย เร็วๆ เข้าพวกเจ้า ขนมมงคลต้องจัดวางเป็นรูปดอกโบตั๋น ใครวางเบี้ยวข้าจะเอาตะหลิวเคาะหัว” เสียงตะโกนของต้ากู่ดังมาแต่ไกล วันนี้เขาไม่ได้มาในฐานะพ่อครัวธรรมดา แต่สวมชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มขยับผ้าโพกหัวอย่างมั่นใจต้ากู่กระตือรือร้นเสียยิ่งกว่าเจ้าบ่าวเสียอีก เขาเดินตรวจงานตั้งแต่อ่างล้างจานยันซุ้มดอกไม้“ต้ากู่เบาเสียงลงหน่อยเถิด เสี่ยวชุ่ยกำลังทำผมอยู่ นางจะตื่นเต้นจนเป็นลมเอาได้นะ” หลินหว่านเอ๋อร์เดินยิ้มละไมเข้ามาในครัว นางสวมชุดสีชมพูกลีบบัวดูสง่างาม มือหนึ่งถือถาดขนมมงคลที่นางลงมือปรุงเองกับมือ“พระชายาพ่ะย่ะค่ะนี่น้องสาว (บุญธรรม) ของกระหม่อมจะแต่งงานทั้งที กระหม่อมก็ต้องจัดเต็มหน่อยสิพ่ะย่ะค่ะ” ต้ากู่หัวเราะร่าพลางเดินไปที่เกี้ยวเจ้าสาวขนาดเล็กที่ตกแต่งด้วยผ้าไหมสีแดง“แล้วดูเกี้ยวนี่ส

ตอนที่68คืนเข้าหอนิรันดร์ภายในห้องหออันกว้างขวางถูกประดับประดาด้วยผ้าไหมสีแดงมงคลและโคมไฟมังกรหงส์เคียงคู่ ที่ส่องแสงสีนวลอบอุ่น กลิ่นหอมจางๆ ของกำยานกุหลาบและกลิ่นเหล้ามงคลลอยวนอยู่ในอากาศ หลินหว่านเอ๋อร์ นั่งอยู่บนขอบเตียงกว้างที่ปูด้วยฟูกหนานุ่มและโรยด้วยกลีบดอกไม้และผลไม้มงคล นางยังคงสวมชุดอภิเษกสีแดงชาด ทว่าผ้าคลุมหน้าถูกเปิดออกแล้ว เผยให้เห็นใบหน้าที่งดงามหมดจดและดวงตาที่สั่นไหวด้วยความขัดเขินปัง!!! เสียงบานประตูไม้ถูกปิดลงอย่างเบามือ พร้อมกับการปรากฏตัวของ มู่ฉางเฟิงเขาถอดฉลองพระองค์ตัวนอกออกเหลือเพียงชุดตัวในสีขาวสะอาดตา แผงอกกว้างและท่วงท่าที่องอาจทำให้ห้องที่กว้างขวางดูเล็กลงไปถนัดตา เขาเดินตรงมาหานางอย่างช้าๆ แววตาที่เคยแข็งกร้าวบัดนี้กลับร้อนแรงและเปี่ยมไปด้วยความหมายลึกซึ้ง“หลินหว่านเอ๋อร์ เจ้ายังนิ่งอยู่เช่นนี้หรือว่ากำลังกังวลเรื่องรสชาติของอาหารในงานเลี้ยงที่เพิ่งจบไป”มู่ฉางเฟิงเอ่ยเย้าเสียงทุ้มพร่าพลางทรุดตัวลงนั่งข้างนาง มือหนาเอื้อมไปกุมมือบางที่สั่นเทาของนางไว้“ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่ข้าเรียกเจ้าว่าพระชายาได้อย่างเต็มปากเสียที”หลินหว่านเอ๋อร์เงยหน้าขึ้

ตอนที่70เริ่มต้นเรื่องราวของอาเป่า อีกสิบปีต่อมา ภายในตำหนักหลวงอันเงียบสงัด กลิ่นหอมจาง ๆ ของเครื่องยาสมุนไพรลอยอบอวลปนไปกับกลิ่นเทียนหอมที่จุดไว้เพื่อเรียกขวัญ แต่บรรยากาศกลับหนักอึ้งด้วยความโศกเศร้าที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงแสงเทียนวูบไหวสะท้อนบนใบหน้าของ ฮ่องเต้ ผู้ชราภาพที่ประทับนิ่งบนพระแท่นบรรทม ลมหายใจของพระองค์แผ่วเบาประดุจใบไม้ที่กำลังจะร่วงหล่นจากขั้วข้างพระแท่นนั้น มู่ฉางเฟิงคุกเข่ากุมพระหัตถ์ของพระบิดาไว้แน่น ใบหน้าที่เคยเย็นชาและแข็งแกร่งดุจหินผา บัดนี้กลับสั่นไหวด้วยความอาลัย ข้างกายเขาคือหลินหว่านเอ๋อร์ ที่คอยซับน้ำตาให้สามีอย่างเงียบเชียบ นางรู้ดีว่าในฐานะบุรุษ มู่ฉางเฟิงไม่อาจแสดงความอ่อนแอออกมาได้ แต่ในใจของเขาบัดนี้กำลังแหลกสลาย“ฉางเฟิง ลูกพ่อ” สุรเสียงอันแหบพร่าตรัสออกมาอย่างยากลำบาก ฮ่องเต้ลืมพระเนตรที่ฝ้าฟางขึ้นมองลูกชายที่พระองค์ภาคภูมิใจที่สุด“แผ่นดินนี้กว้างใหญ่ไพศาลนัก แต่ใจคนกลับเล็กแคบและเต็มไปด้วยกิเลส พ่อฝาก...ฝากราษฎรไว้ในมือเจ้าเถิดนะ”“เสด็จพ่อโปรดรักษาพระวรกายด้วยพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมยังต้องการคำชี้แนะจากพระองค์” มู่ฉางเฟิงกระซิบเสียงของเขา