บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน: บทที่ 121 - บทที่ 130

ตอนที่100สัญญาอภิเษกบรรยากาศรอบเมืองหยางตระกูลจงที่เคยสงบเงียบพลันดึกก้องด้วยเสียงกลองศึก เมื่อหน่วยสังหารลับเงาโลหิตของมู่หลานลอบเร้นฝ่าแนวกั้นหุบเขาเข้ามาหวังปลิดชีพรัชทายาทและยอดแม่ครัวผู้อันตรายในขณะที่เสี่ยวชิงกำลังจัดเตรียมสมุนไพรอยู่ที่ริมลำธารท้ายค่ายเพื่อปรุงยาบำรุงให้ทหาร นักฆ่าสามนายพุ่งทะยานออกจากเงามืดพร้อมดาบสั้นอาบยาพิษพุ่งตรงมาที่นาง“เสี่ยวชิง ระวัง” เสียงตะโกนของอาเป่า ดังก้องพร้อมร่างของเขาที่โถมเข้าขวางวิถีดาบอย่างไม่คิดชีวิตฉึก!!! คมดาบที่ควรจะปักลงบนร่างของหญิงสาวกลับฝังลึกเข้าที่หัวไหล่และสีข้างของรัชทายาท อาเป่ากัดฟันกรอดเหวี่ยงกระบี่ฟันนักฆ่าล้มคว่ำลงด้วยโทสะที่พวยพุ่งทว่าพิษร้ายที่อาบอยู่บนใบดาบเริ่มออกฤทธิ์ทันที ร่างของเขาทรุดฮวบลงกลางวงล้อมก่อนที่ จงซิ่น และเสี่ยวชุ่ยจะตามมาสมทบและกำจัดศัตรูที่เหลือจนสิ้นเสี่ยวชิงถลาเข้าประคองร่างของอาเป่าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ ใบหน้าของเขาซีดเผือดและลมหายใจแผ่วเบาจนน่าใจหาย“ท่านพี่ไม่นะเพคะ อย่าเป็นอะไรไป”น้ำตาของนางร่วงหล่นลงบนแผลที่เลือดยังคงไหลไม่หยุด อาเป่าพยายามเอื้อมมือที่สั่นเทามาลูบแก้มของนางพลางไออ

ตอนที่102ต้ากู่ยอดขุนพลในขณะที่อาเป่าและจงซิ่นนำกำลังหลักออกไปวางแผนลอบเข้าวังตามสาส์นลับของอาเหมย ค่ายพักแรมชั่วคราวที่ซ่อนตัวอยู่ในซอกเขาอัคนีสวรรค์กลับถูกหน่วยจู่โจมพิเศษของมู่หลานค้นพบเข้าโดยบังเอิญทางเข้าค่ายแห่งนี้เป็นเพียงช่องหินแคบๆ ที่เดินผ่านได้เพียงคราวละไม่กี่คน แต่หากศัตรูฝ่าเข้ามาได้ เสี่ยวชิง ฮ่องเต้และเสบียงทั้งหมดจะตกอยู่ในอันตรายทันที“สายลับรายงานว่าพวกมันกำลังเคลื่อนพลมานับร้อยพ่ะย่ะค่ะ” ทหารยามที่บาดเจ็บวิ่งมารายงานด้วยอาการตื่นตระหนกเสี่ยวชิงที่กำลังปรุงยาสมานแผลรีบก้าวออกมามองสถานการณ์ นางเห็นทหารกบฏกำลังดาหน้าขึ้นเขามาประดุจฝูงมด“เราไม่มีกำลังพอจะต้านมันได้นานขนาดนั้น พี่จงซิ่นกับท่านพี่อาเป่าก็ยังไม่กลับมา”ในยามที่ทุกคนเริ่มขวัญเสีย ต้ากู่ชายร่างยักษ์ผู้มักจะยิ้มแย้มและถ่อมตนอยู่เสมอ กลับก้าวออกมาข้างหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เขาถอดผ้ากันเปื้อนออกเผยให้เห็นกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ“ชิงเอ๋อร์เจ้าพาฝ่าบาทและคนอื่นๆ หลบเข้าไปในถ้ำที่ลึกที่สุด ข้าจะยืนเฝ้าทางเข้านี้เอง” ต้ากู่เอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำและหนักแน่น“ตราบใดที่ข้ายังหายใจ ใครก็ข้ามผ่า

ตอนที่104อาหารมื้อสุดท้ายของกบฏภายใต้ความมืดมิดของคืนเดือนดับ เสี่ยวชิง ในชุดนางกำนัลห้องเครื่องที่มอมแมมเล็กน้อย ลอบเร้นเข้าสู่เขตพระราชฐานชั้นในผ่านทางลับใต้ดินที่เชื่อมจากบ่อน้ำเก่าหลังครัวหลวงนางไม่ได้มาพร้อมดาบหรือหอกแต่ในห่อผ้าข้างกายบรรจุไปด้วยสมุนไพรล้ำค่าและผงนิทราสวรรค์ที่นางปรุงขึ้นเองจากตำราลับโดยมีเสี่ยวชุ่ย คอยคุ้มกันอยู่ข้างกายในเงามืด“พระชายาทางสะดวกเพคะ ทหารเวรยามกำลังวุ่นวายกับการเตรียมงานสถาปนาในวันพรุ่งนี้” เสี่ยวชุ่ยกระซิบขณะหลบหลังเสาหิน เสี่ยวชิงพยักหน้าเด็ดเดี่ยว นางก้าวเท้าเข้าสู่ห้องเครื่องหลวงที่นางเคยคุ้นเคย กลิ่นอายของเครื่องเทศและเตาไฟที่ยังคงอุ่นอยู่ทำให้ความทรงจำเก่าๆ พลุ่งพล่าน แต่นางไม่มีเวลาให้ซึ้งใจนางปรากฏตัวต่อหน้าเหล่านางกำนัลและพ่อครัวที่กำลังถูกทหารกบฏโขกสับให้ทำอาหารมื้อดึก "ข้าถูกส่งมาจากตำหนักปีกขวามาช่วยพวกเจ้า มู่หลานสั่งให้ข้าทำน้ำแกงบำรุงวิญญาณแจกจ่ายทหารทุกนายเพื่อเพิ่มกำลังก่อนพิธีสำคัญ” ด้วยท่าทางที่สงบนิ่งและภูมิฐานของยอดแม่ครัว ทำให้ไม่มีใครสงสัย เสี่ยวชิงเริ่มลงมือหยิบจับกระทะและหม้อด้วยความคล่องแคล่ว แผนการรุกฆาตด้วยรสชาติได

ตอนที่106ความจริงหลังม่านควันบรรยากาศภายในศาลหลวงในยามสายวันนี้ดูขรึมขลังและเย็นเยือกกว่าปกติ พื้นหินอ่อนที่เคยสะท้อนแสงแดดกลับดูหม่นแสงลงเมื่อถูกใช้เป็นสถานที่ตัดสินความผิดครั้งประวัติศาสตร์ฮ่องเต้มู่ฉางเฟิง ประทับบนบัลลังก์ศาลสูง แววตาของพระองค์มิได้เต็มไปด้วยความกริ้วโกรธอย่างบ้าคลั่ง แต่กลับเป็นความสงบนิ่งที่น่าเกรงขามประดุจขุนเขา เบื้องล่างคือขุนนางสำคัญและเหล่าสมาชิกราชวงศ์ รวมถึงอาเป่า เสี่ยวชิงและจงซิ่น ที่ยืนสังเกตการณ์อย่างใกล้ชิดกลางลานศาลมู่หลาน ถูกคุมตัวมาในสภาพที่น่าเวทนา ชุดหงส์เพลิงของนางขาดวิ่นและเปื้อนเขม่าควัน ผมขาวโพลนยุ่งเหยิง แต่นางยังคงเชิดหน้าและไม่ยอมคุกเข่า“ข้าไม่มีความผิด สิ่งที่ข้าทำไปก็เพื่อความมั่นคงของราชวงศ์ที่อ่อนแอของท่านทั้งนั้น” นางตวาดเสียงแหลมจนกึกก้องไปทั่วโถงศาล ขุนนางฝ่ายตุลาการเริ่มอ่านคำฟ้องเรื่องการวางยาพิษและการใช้ไสยศาสตร์ แต่มู่หลานกลับหัวเราะเยาะ“หลักฐานอยู่ที่ไหน แค่ลมปากของรัชทายาทที่อยากได้บัลลังก์เร็วขึ้นงั้นรึ”ในจังหวะนั้นเอง ฮ่องเต้ทรงพยักหน้าให้จงซิ่น“นำพยานปากเอกเข้ามา” ประตูศาลเปิดออกอีกครั้งและจางมามา ในชุดขาวหม่นเดินก

ตอนที่108น้ำตาของหว่านเอ๋อร์แม้เพลิงสงครามภายนอกจะสงบลงและมู่หลานถูกเนรเทศไปแล้ว ทว่าภายในตำหนักในกลับยังมีพายุเงียบที่พัดโหมฮองเฮาหลินหว่านเอ๋อร์ ผู้ซึ่งเคยเข้มแข็งเคียงข้างฮ่องเต้ในยามลำบาก บัดนี้กลับทรงเก็บตัวเงียบอยู่ในตำหนักเพียงลำพัง พระนางมักจะทอดพระเนตรออกไปที่สระบัวด้วยสายตาที่ว่างเปล่า แม้ในยามที่ฮ่องเต้มู่ฉางเฟิง เสด็จมาหาเพื่อขออภัยในความหลงผิดที่เคยถูกมนต์ดำครอบงำ ฮองเฮาหว่านเอ๋อร์กลับเพียงแต่ทูลตอบด้วยท่าทีที่ห่างเหินและสุภาพจนน่าใจหาย“ฝ่าบาท หม่อมฉันขอบพระทัยในความเมตตา แต่วันเวลาที่พระองค์ทรงลืมเลือนหม่อมฉันและลูกไปหาผู้อื่นนั้น มันยาวนานจนหัวใจของหม่อมฉันด้านชาไปเสียแล้วเพคะ” คำพูดนี้ดุจศรที่ปักเข้ากลางใจฮ่องเต้ พระองค์ทรงรู้ดีว่าแม้มันจะเป็นเพราะฤทธิ์ของมนต์ดำ แต่นั่นมิใช่ข้ออ้างที่จะลบความเจ็บปวดที่หว่านเอ๋อร์ได้รับตลอดหลายปีที่ผ่านมาเสี่ยวชิง ซึ่งกำลังจัดเตรียมเครื่องเสวยมงคล สังเกตเห็นบรรยากาศที่ตึงเครียดนี้ นางเห็นน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากหางตาของหว่านเอ๋อร์ในยามที่ไม่มีใครเห็น ความเจ็บปวดจากการถูกคนที่รักที่สุดหลงลืมคือแผลเป็นที่มองไม่เห็น เสี่ยวชิงรู้ดีว่าดา