ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน のすべてのチャプター: チャプター 131 - チャプター 140

ตอนที่110รอยร้ายที่รักษาได้แม้ว่าในยามนี้ภัยกบฏจะสิ้นซากและแผ่นดินเริ่มเข้าสู่ความสงบ ทว่าภายในจิตใจของ อาเป่า กลับยังมีรอยร้าวลึกที่ยากจะประสาน เขายังคงจดจำภาพในวันที่ ฮ่องเต้มู่ฉางเฟิงทรงกริ้วโกรธและออกคำสั่งเนรเทศเขาออกจากวังหลวงอย่างไม่ใยดีเพียงเพราะคำลวงของมู่หลาน ความเจ็บปวดจากการถูกบิดาผู้เป็นที่รักที่สุดทอดทิ้งและตราหน้าว่าเป็นกบฏ กลายเป็นกำแพงน้ำแข็งหนาทึบที่กั้นขวางความรู้สึกของเขาไว้ในงานเลี้ยงฉลองชัยชนะ อาเป่าปฏิบัติหน้าที่ตามมารยาทอย่างเคร่งครัด ทว่าเขากลับเลี่ยงที่จะสบพระเนตรหรือสนทนากับพระบิดาโดยตรง หากไม่จำเป็นเขามักจะปลีกตัวออกมาประทับอยู่กับ เสี่ยวชิง เพียงลำพัง“ชิงเอ๋อร์ข้าดีใจที่แผ่นดินสงบสุข แต่ข้ายังทำใจให้ลืมความอัปยศในวันที่ถูกขับไล่ออกไปประดุจสุนัขข้างถนนไม่ได้ ข้าจะเชื่อใจคนที่เคยหันหลังให้ข้าได้อย่างไร แม้คนผู้นั้นจะเป็นเสด็จพ่อก็ตาม”เสี่ยวชิงมองดูแววตาที่ขมขื่นของคนรัก นางรู้ดีว่าอาเป่าไม่ใช่คนผูกใจเจ็บ แต่ความเสียใจที่เกิดจากคนในครอบครัวนั้นรุนแรงกว่าสิ่งใด“ท่านพี่อาเป่าบาดแผลที่เกิดจากดาบนั้นรักษาได้ด้วยยา แต่บาดแผลที่เกิดจากความเข้าใจผิด ต้องรักษ

ตอนที่112ใต้ร่มเงากั๋วฟูเหรินหลังจากผ่านพ้นศึกใหญ่และการกวาดล้างขุนนางกบฏจนแผ่นดินสะอาดใสสะอ้านกั๋วฟูเหรินเสี่ยวชุ่ยและจงซิ่น ได้พิสูจน์แล้วว่าพวกเขาคือโล่และกระบี่ที่แข็งแกร่งที่สุดของราชวงศ์มู่ ทว่าท่ามกลางเกียรติยศและคฤหาสน์หรูหราที่ได้รับพระราชทานในเมืองหลวงทั้งคู่กลับมักจะนั่งมองพระจันทร์ดวงเดิมแล้วนึกถึงกลิ่นดิน กลิ่นหญ้า และความเรียบง่ายของหมู่บ้านเล็กๆ ที่เป็นจุดเริ่มต้นของชีวิต“พี่จงซิ่นเพคะ” เสี่ยวชุ่ยเอ่ยขณะกำลังเช็ดคราบเขม่าออกจากกระบี่คู่กาย“เราสู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่กับฝ่าบาทมานานจนลืมไปแล้วว่าเสียงนกร้องยามเช้าที่บ้านเกิดมันไพเราะเพียงใด เกียรติยศในเมืองหลวงนี้ช่างหนักอึ้งนัก หม่อมฉันอยากจะกลับไปทำไร่ไถนา ปลูกผักให้ท่านกิน และใช้ชีวิตเป็นเพียงเสี่ยวชุ่ยของท่านเหมือนเดิมเจ้าค่ะ”จงซิ่นวางมือหนาลงบนไหล่ของภรรยา แววตาที่เคยแข็งกร้าวของแม่ทัพผู้ผ่านศึกเหนือใต้กลับอ่อนโยนลง“ชุ่ยเอ๋อร์ ข้าก็คิดเช่นนั้น ข้าใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางกลิ่นเลือดและควันไฟมามากพอแล้ว ข้าอยากให้ลูกหลานของเราเติบโตมาในที่ที่มีแต่ความสงบสุข ไม่ใช่กลางสมรภูมิการเมือง” ทั้งคู่ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวว่า

ภาคอาเหมยตอนที่114แผนหนีของแม่แมวป่าภายในห้องเครื่องหลวงที่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของเครื่องเทศและควันไฟจากเตาถ่าน อาเหมย องค์หญิงผู้เลอโฉมแต่มีจิตวิญญาณของนักปรุงอาหาร กำลังกวัดแกว่งตะหลิวเหล็กในมืออย่างดุดัน เสียงฉ่าของน้ำมันที่กระทบกับผักสดดังสอดประสานกับเสียงถอนหายใจยาวของหลินหว่านเอ๋อร์ ผู้เป็นพระมารดาซึ่งบัดนี้ดำรงตำแหน่งไท่โฮ่วหว่านเอ๋อร์นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักพลางมองดูบุตรสาวที่กำลัง ระบายอารมณ์ลงบนอาหารมื้อค่ำ“อาเหมยเจ้าเลิกทำหน้ายักษ์ใส่ผักกาดพวกนั้นเสียที คุณชายหลี่เขาก็เป็นถึงบุตรชายเสนาบดี มีรูปงาม การศึกษาดีเหมาะสมกับเจ้าทุกประการ” หลินหว่านเอ๋อร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลทว่ามีกระแสกดดัน“เหมาะสมตรงไหนเจ้าคะเสด็จแม่” อาเหมยหันกลับมา หน้าผากของนางมีหยดเหงื่อพราว“เขากินเผ็ดก็ไม่ได้ กลิ่นกระเทียมเขาก็รังเกียจบอกว่ามันดูไม่สูงศักดิ์ คนที่แยกแยะรสชาติความเข้มข้นของแกงคั่วไม่ได้แบบนั้น ข้าจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยได้อย่างไร สำหรับข้ารสชาติอาหารคือรสชาติชีวิต ถ้าลิ้นเขาจืดชืด ชีวิตข้ามิกลายเป็นน้ำแกงล้างชามไปหรือเพคะ”หลินหว่านเอ๋อร์แอบอมยิ้มในใจ นึกถึงนิสัยดื้อรั้นที่ได้มาจาก มู่

ตอนที่116เพื่อนร่วมทางที่ไม่ได้เลือกแสงเงินแสงทองเริ่มจับขอบฟ้าหน้าประตูเมืองหยางโจว คาราวานผู้เข้าแข่งขันทำอาหารเริ่มทยอยออกเดินทาง แต่สำหรับอาเหมยในคราบไอ้เม่ยนางกำลังยืนทำหน้าปั้นปึ่งอยู่หน้าเกวียนไม้ผุๆ ของ เซียวจวินที่บรรทุกฟืนมาเต็มอัตราศึกจนแทบไม่มีที่ว่างให้แมวซักตัวมุดเข้าไปนั่งได้“เถ้าแก่ท่านล้อข้าเล่นใช่ไหมเจ้าคะ เอ๊ย!!! ใช่ไหมขอรับ” ไอ้เม่ยหันไปโวยวายใส่ผู้ดูแลคาราวาน“ให้ข้านั่งไปบนกองไม้แหลมๆ นี่กับพรานหน้าตายคนนี้เนี่ยนะ เกวียนม้าดีๆ คันอื่นก็มีตั้งเยอะตั้งแยะ”เซียวจวินที่กำลังเช็กบังเหียนม้าไม่ได้หันมามองนางด้วยซ้ำเขาเอ่ยเสียงเรียบ“เกวียนคันอื่นเขามีไว้ให้คนที่มีมารยาทนั่ง ส่วนพวกปากเสียและชอบแย่งปลาชาวบ้านอย่างเจ้า เหมาะที่สุดแล้วกับกองฟืนพวกนี้” เขากระตุกเชือกปมสุดท้ายก่อนจะหันมาสบตาที่ลุกเป็นไฟของอาเหมย“จะขึ้นมาดีๆ หรือจะเดินเท้าข้ามเขาไปเอง”“โอ๊ยๆๆ ใจเย็นๆ กันก่อนทั้งสองท่าน” เสียงร่าเริงดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มร่างผอมบางคนหนึ่งที่แบกย่ามใบใหญ่เดินยิ้มกริ่มเข้ามา เขาคือฟู่เฉิน คนสนิทที่คอยติดตามเซียวจวินไปทุกที่“แหมพี่เซียวจวิน ท่านก็ดุเด็กมัน

ตอนที่119แสงโคมสื่อความหมายเมื่อคาราวานเคลื่อนเข้าสู่เมืองท่าริมวารี ในยามเย็นบรรยากาศรอบกายก็เปลี่ยนไปจากป่าเขาที่เงียบเหงา กลายเป็นแสงสีจากโคมไฟนับพันดวงที่สะท้อนกับผิวน้ำในคลองหลวง เมืองนี้กำลังเฉลิมฉลองเทศกาลหยวนเซียว กลิ่นหอมของขนมถังหยวนและแป้งทอดลอยมาตามลม ชวนให้คนรักอาหารอย่างอาเหมยถึงกับตาวาว"พี่เซียวจวินดูนั่นสิ โคมไฟรูปปลามังกรตัวใหญ่ยักษ์เลย" อาเหมยตะโกนพลางชี้ชวนกระโดดลงจากเกวียนด้วยความตื่นเต้น นางลืมตัวไปชั่วขณะว่าตนเองกำลังปลอมตัวเป็นชาย ท่าทางร่าเริงรุ่มรวยจริตนั้นทำให้คนมองถึงกับอมยิ้มฟูเฉินเห็นโอกาสดีจึงรีบขยิบตาให้เซียวจวิน"พี่เซียวท่านดูน้องเม่ยสิ ตั้งแต่เดินทางมาลำบากลำบนพึ่งจะมีวันนี้แหละที่นาง เอ๊ย!!! ที่เขายิ้มออก ท่านไม่อยากไปเดินเที่ยวเป็นเพื่อนน้องเม่ยหน่อยหรือข้าจะเฝ้าเกวียนให้เอง งานนี้ข้าขอเสียสละ" ฟูเฉินแสร้งทำท่าเหนื่อยหอบจากการแบกฟืนเซียวจวินมองหน้าอาเหมยที่บัดนี้แก้มแดงระเรื่อด้วยความดีใจ เขาถอนหายใจยาวแต่ในใจกลับรู้สึกอ่อนระทวยอย่างประหลาด"เจ้าจะไปไหนก็ไปเถอะไอ้เม่ย ข้าแค่จะไปดูทางหนีทีไล่เท่านั้น" เขาตอบเสียงแข็งแต่กลับลงจากเกวียนแล้วเดินตา