All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน: Chapter 141 - Chapter 150

ตอนที่121ความลับใต้แสงจันทร์หลังจากยายแก่ปริศนาจากไปพร้อมทิ้งจดหมายเตือนเรื่องแม่แมวป่าไว้ในกองฟืน เซียวจวิน ก็ตกอยู่ในห้วงความคิดตลอดการเดินทางยามบ่าย เขาลอบมอง อาเหมยที่นั่งอยู่ท้ายเกวียนเป็นระยะ นางดูร่าเริงผิดปกติหลังจากได้ช่วยยายแก่คนนั้น แถมยังเอามีดสั้นที่เขาให้มานั่งขัดนั่งเช็ดจนขึ้นเงา"พี่เซียว ท่านมองน้องเม่ยจนตาจะทะลุหลังมันอยู่แล้วนะขอรับ" ฟูเฉินแอบกระซิบข้างหูพลางทำหน้าทะเล้น"จดหมายนั่นเขียนว่าอะไรกันแน่ ทำเอาท่านสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย""หุบปากไปฟูเฉิน ข้าแค่กำลังคิดว่าเราควรจะพักแรมที่ไหน" เซียวจวินตอบเสียงเรียบแต่ในใจกลับว้าวุ่น เขาเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราว ทั้งผิวพรรณที่ละเอียดเกินชาย กลิ่นหอมจางๆ ที่ไม่ใช่กลิ่นเหงื่อ และจดหมายที่ขู่กำชับให้ดูแลนางให้ดีหรือว่าเจ้าเด็กซุ่มซ่ามคนนี้จะเป็นผู้หญิงจริงๆ'เมื่อตะวันลับขอบเขา พวกเขามาถึงน้ำตกมรกตแหล่งน้ำใสสะอาดกลางหุบเขา เซียวจวินสั่งหยุดเกวียนเพื่อพักแรม อาเหมยรีบกระโดดลงจากเกวียนทันที"พี่เซียว พี่ฟูเฉิน ข้าขอตัวไปล้างหน้าล้างตาที่ต้นน้ำหน่อยนะ ข้ารู้สึกตัวเหนียวไปหมดแล้ว" นางเอ่ยพลางคว้าย่ามวิ่งลิ่วหายไปในเงามืด เ

ตอนที่123ยาพิษในหม้อแกงหลังจากชัยชนะที่หมู่บ้านก่อนหน้า ชื่อเสียงของอาเหมยพ่อครัวหน้าหวานก็ขจรขจายไปทั่วคาราวาน สร้างความไม่พอใจให้กับกู่ฉาน พ่อครัวอาวุโสสายมืดที่อิจฉาในพรสวรรค์ของนาง กู่ฉานแอบเข้าไปในเต็นท์เสบียงยามดึก พลางหยิบขวดกระเบื้องขนาดเล็กที่บรรจุผงรากไม้ไร้เงายาพิษที่มีฤทธิ์ทำให้ท้องร่วงอย่างรุนแรงและสูญเสียประสาทสัมผัสการรับรส ซึ่งจะทำให้พ่อครัวหมดอนาคตทันที"หึ!!! อยากดังนักใช่ไหมไอ้เด็กเมื่อวานซืน ข้าจะทำให้แกต้องกราบเท้าอ้อนวอนขอชีวิตหน้าหม้อแกงของแกเอง” กู่ฉานพึมพำด้วยสายตามาดร้าย เขาฉวยโอกาสที่เวรยามเปลี่ยนกะ แอบโรยผงยาพิษลงในหม้อซุปที่ไอ้เม่ยเคี่ยวทิ้งไว้สำหรับมื้อเช้าของเหล่าหัวหน้าคาราวานทว่าในความมืดมิดนั้นเซียวจวิน ที่นอนอยู่บนยอดไม้ใกล้ๆ กลับลืมตาขึ้นมา สัญชาตญาณพรานป่าของเขาบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ลมพัดพาเอา กลิ่นหอมที่ไม่ดีและไม่ควรมีอยู่ในซุปโชยมาแตะจมูก เขาจ้องมองเงาร่างตะคุ่มๆ ที่ปลีกตัวออกจากเต็นท์ครัวไปอย่างรวดเร็ว เซียวจวินไม่ได้บุ่มบ่ามเข้าไปจับ แต่เขาเลือกที่จะเก็บหลักฐานเงียบๆ เพื่อรอเวลาเชือดคนชั่วให้ดิ้นไม่หลุดยามเช้าที่ดูสดใสกลับกลายเป็นความโก

ตอนที่125บทเรียนจากพรานป่าหลังจากผ่านพ้นค่ำคืนอันหนาวเหน็บในถ้ำน้ำแข็ง ความสัมพันธ์ระหว่างเซียวจวินและอาเหมย ก็ดูจะอบอุ่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้พรานหนุ่มจะยังคงมาดนิ่งและปากแข็ง แต่แววตาที่เขามองอาเหมยนั้นกลับเต็มไปด้วยความทะนุถนอมที่ปกปิดไม่มิดในเช้าที่แสงแดดอ่อนๆ เริ่มสาดส่องผ่านยอดไม้ เซียวจวินตัดสินใจพาอาเหมยปลีกตัวออกจากขบวนคาราวานเล็กน้อยเพื่อเข้าสู่ชายป่าลึกเป็นพ่อครัวป่าจะรู้แค่เรื่องไฟไม่ได้ ต้องรู้แหล่งที่มาของรสชาติด้วย เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่กังวาน พลางใช้ธนูคู่กายแหวกกอหญ้าที่ขวางทางอย่างคล่องแคล่ว"ดูนี่ นี่คือเห็ดหลินจือแดงป่าของดีแต่หายาก" เซียวจวินก้มลงนั่งชันเข่าข้างขอนไม้ผุ เขาเรียกให้อาเหมยเข้ามาดูใกล้ๆ จนไหล่ของทั้งคู่แทบจะเกยกัน"ถ้าเจ้าเจอหัวที่มีวงปีชัดเจนและสีเข้มสม่ำเสมอแบบนี้ แสดงว่าใช้ทำซุปบำรุงกำลังได้ดีนัก รสชาติของมันจะขมนำแต่หวานตามติดปลายลิ้น"อาเหมยบรรจงเก็บเห็ดตามที่เขาสอนอย่างตั้งใจ กลิ่นอายของป่าและกลิ่นสะอาดของกายบุรุษจากเซียวจวินทำให้นางใจสั่นน้อยๆทันใดนั้นนางเหลือบไปเห็นเห็ดสีเหลืองทองอร่ามดูงดงาม"แล้วนี่ล่ะท่านเซียวจวิน สีสวยดีจัง ร

ตอนที่127เมื่อฮองเฮามาเยือนแสงอรุณทอประกายเหนือที่พักแรมใกล้กำแพงเมืองหลวง ขบวนคาราวานเตรียมตัวออกเดินทางต่อแต่ทว่าที่ปากทางเข้าค่ายกลับมีสตรีผู้หนึ่งยืนรออยู่ นางสวมชุดผ้าไหมเรียบๆ สีฟ้าคราม ท่าทางสง่างามจนผิดตาจากชาวบ้านทั่วไป สตรีผู้นี้คือเสี่ยวชิงฮองเฮาในคราบสามัญชน ที่ได้รับจดหมายจากหลินหว่านเอ๋อร์จนต้องออกมาดูหน้าว่าที่คู่ครองขององค์หญิงอาเหมย“ข้าคือช่างทำเครื่องปั้นดินเผาจากตระกูลหลิน มีนามว่าชิง มาเพื่อส่งมอบภาชนะให้หัวหน้าคาราวาน” เสี่ยวชิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเมตตา ทว่าสายตากลับลอบสำรวจอาเหมยที่กำลังสาละวนอยู่หน้าเตาไฟอาเหมยเห็นสตรีผู้นี้ก็รู้สึกคุ้นหน้าอย่างประหลาด แต่ด้วยการปลอมตัวที่แนบเนียนทำให้ความสงสัยหยุดลงแค่ความรู้สึกถูกชะตา เสี่ยวชิงเดินเข้าไปใกล้เตาของอาเหมย"พ่อหนุ่มน้อยเจ้าใช้ไฟแรงไปนะ" นางเอ่ยเบาๆ พลางหยิบพัดไม้ไผ่ออกมา"การทำอาหารชั้นสูง มิใช่เพียงการทำให้สุก แต่คือการเจรจากับเปลวไฟ"เสี่ยวชิงเริ่มสาธิตเทคนิคการโบกพัดให้เกิดกระแสลมหมุนวนใต้เตา นางสอนให้อาเหมยสังเกตสีของเปลวไฟสีแดงคือความร้อนที่ดุดัน สีน้ำเงินคือความร้อนที่นิ่งลึก"หากเจ้าจะเคี่

ตอนที่129ขนมหวานสื่อความหมายเช้าวันถัดมาหลังจากเหตุการณ์มอมเหล้าท่านพ่อ บรรยากาศในค่ายพักแรมเต็มไปด้วยความสดใส อาเหมยสังเกตเห็นว่าเซียวจวินดูจะเงียบขรึมและแอบจ้องมองนางบ่อยขึ้นแววตาของเขามีความหมายลึกซึ้งที่นางสัมผัสได้ นางจึงอยากจะทำอะไรบางอย่างเพื่อตอบแทนความรู้สึกที่เขามีให้ และเป็นการยืนยันความในใจของนางเองด้วยอาเหมยตัดสินใจเดินเข้าไปในป่าละเมาะข้างทาง นางพบกับดอกเหมยป่า"สีชมพูอ่อนที่กำลังเบ่งบานท่ามกลางอากาศหนาว และต้นแป้งข้าวจ้าวป่า ที่ให้เมล็ดสมบูรณ์ นางนึกถึงตำรับขนมหวานในวังที่ชื่อว่า กุหลาบหิมะพันลี้แต่ครั้งนี้คือนางจะดัดแปลงมันด้วยวัตถุดิบที่เซียวจวินเป็นคนสอนให้นางรู้จัก"ในเมื่อท่านใช้ชีวิตปกป้องข้า ข้าก็จะใช้รสชาติบอกรักท่าน" นางพึมพำพลางบรรจงเก็บดอกเหมยมาเป็นส่วนผสมหลักนางกลับมาที่เตาไฟ เริ่มจากการนวดแป้งด้วยน้ำค้างยามเช้าที่เก็บจากใบไม้ เพื่อให้แป้งมีความเหนียวนุ่มและใสกระจ่าง นางปรุงไส้ขนมด้วยถั่วป่ากวนผสมกับน้ำผึ้งชันโรงที่เซียวจวินหามาให้ รสชาติหวานลุ่มลึกแฝงความหอมของเกสรดอกไม้ ทุกจังหวะที่นางคลึงแป้ง อาเหมยใส่ความตั้งใจและภาพความทรงจำที่เซียวจวินคอยแบกนาง คอ