บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน: บทที่ 151 - บทที่ 160

ตอนที่132ป่าต้องมนต์กลิ่นอายดินชื้นแฉะหลังสายฝนโปรยปรายแผ่ซ่านไปทั่วผืนป่าทึบทางทิศตะวันตกของหุบเขาอัสดง อาเหมยเดินเลี่ยงออกมาจากแคมป์ที่พักด้วยจิตใจที่ว้าวุ่น นางเพิ่งแอบอ่านจดหมายจากฮ่องเต้มู่หยางที่ส่งผ่านเหยี่ยวสื่อสาร ลายพระหัตถ์ที่ดุดันกำชับให้กั๋วฟูเหรินและองครักษ์คุมตัวนางกลับวังหลวงให้ได้ภายในเจ็ดราตรี ทำให้นางรู้สึกเหมือนถูกโซ่ตรวนที่มองไม่เห็นกระชากเข้าหาความโดดเดี่ยวอีกครั้งขณะที่นางเดินเหม่อลอยลึกเข้าไปในป่าเพื่อหาสมุนไพรมาทำมื้อเย็น จู่ๆ บรรยากาศรอบกายก็เปลี่ยนไปอย่างประหลาด ลมป่าที่เคยพัดหวีดหวิวกลับเงียบสงัดสนิทประดุจโลกทั้งใบหยุดหายใจ หมอกสีขาวขุ่นหนาทึบเริ่มพวยพุ่งออกมาจากรากไม้ใหญ่และซอกหิน มันเคลื่อนตัวรวดเร็วและหนาแน่นเสียจนอาเหมยมองไม่เห็นแม้แต่ปลายเท้าของตนเอง"พี่เซียวจวินท่านอยู่ไหน" อาเหมยร้องเรียก เสียงของนางสะท้อนก้องไปมาในม่านหมอกประดุจมีคนนับร้อยกำลังล้อเลียนนางนางพยายามเดินย้อนกลับทางเดิมแต่ต้นไม้ทุกต้นกลับดูคล้ายกันไปหมด หมอกต้องมนต์นี้เริ่มส่งผลต่อโสตประสาท นางได้ยินเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหูเรียกนาง"องค์หญิงกลับไปเถิด" ความหวาดกลัวทำให้เท้าของน

ตอนที่134ความจริงที่เจ็บปวดภายในถ้ำหินที่เริ่มมีแสงสว่างรำไรจากรุ่งเช้าสาดส่องเข้ามา เซียวจวินตื่นขึ้นก่อนอาเหมยด้วยหัวใจที่ยังคงพองโตจากรสรักในค่ำคืนที่ผ่านมา เขามองร่างบางที่หลับใหลอย่างแสนรัก ก่อนจะลุกขึ้นไปเตรียมสัมภาระเพื่อเดินทางต่อทว่าขณะที่เขากำลังรื้อย่ามผ้าป่านของอาเหมยเพื่อหาเสบียง มือของเขาไปสัมผัสเข้ากับห่อผ้าไหมเนื้อละเอียดสีทองอร่ามที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุดด้วยสัญชาตญาณพรานที่ระแวดระวัง เขาคลี่ห่อผ้านั้นออกช้าๆ และหัวใจของเขาก็แทบจะหยุดเต้นในวินาทีนั้น สิ่งที่ปรากฏต่อสายตาคือป้ายหยกมันแพะสลักลายมังกรคาบแก้ว ป้ายหยกสีขาวนวลล้ำค่าที่สะท้อนแสงแดดเป็นประกายเยือกเย็น ตราประทับที่สลักอยู่นั้นเป็นรอยตราประจำตัวของพระกนิษฐภคินีหรือองค์หญิงผู้อยู่เหนือคนนับหมื่นในแผ่นดินเซียวจวินนิ่งอึ้งไปราวกับถูกสาบ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด ความจริงพุ่งชนเข้ากลางอกอย่างรุนแรงจนเขาต้องทรุดตัวลงคุกเข่า ภาพของพรานป่าผู้ต่ำต้อยที่บังอาจล่วงเกินดอกฟ้าผู้สูงศักดิ์ฉายวนในหัว ความสุขที่เขามีเมื่อครู่กลายเป็นไฟที่แผดเผาจิตใจ เขาตระหนักทันทีว่ารักครั้งนี้คืออาญาประหารและหากเขายังรั้นจะเก็บนางไว้ข้างกาย

ตอนที่136รสชาติแห่งหยาดน้ำตา ไออุ่นที่เคยอบอวลในถ้ำน้ำแข็งมลายหายไปสิ้นเมื่อเสียงเกือกม้ากระแทกพื้นหินดังกึกก้องประดุจเสียงกัมปนาท อาเหมยและเซียวจวินถูกล้อมกรอบด้วยองครักษ์เสื้อแพรนับร้อยในชั่วพริบตาจงซิ่น ก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมราชโองการสีทองที่สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเช้าจนน่าหวั่นเกรง สายตาของเขามองเซียวจวินด้วยความเสียดายในฝีมือ ก่อนจะประกาศด้วยสุรเสียงกร้าว"องค์หญิงอาเหมยฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งหากท่านไม่ปรากฏตัวบนแท่นแข่งขันรอบชิงแชมป์ภายในยามเช้านี้ พรานผู้นี้จะถูกประหารในฐานะกบฏผู้ลักพาตัวพระกนิษฐาทันที"-อาเหมยตัวสั่นสะท้าน นางถลาเข้าบังร่างเซียวจวินไว้"ข้าไม่ได้ถูกลักพาตัว ข้ามาด้วยใจของข้าเอง พี่ใหญ่ทำเช่นนี้ได้อย่างไร"เซียวจวินวางมือบนไหล่บาง สัมผัสหยาบกร้านนั้นยังคงมั่นคงประดุจขุนเขา"ไปเถิดเหมยเอ๋อร์" เขาขยับเข้ามากระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรัก"อย่าให้ใครดูถูกได้ว่ารักของพรานป่าทำให้นกหงส์อย่างเจ้าต้องปีกหัก จงไปแสดงให้คนทั้งโลกเห็นว่าวิชาของข้าคือของจริง""แต่ข้าจะทิ้งท่านได้อย่างไร" นางสะอื้นไห้จนแทบสิ้นสติ"หากเจ้าไม่ไป ข้าตายแน่" เซียวจวินยิ้มเศร้าพลางย

ตอนที่138มังกรปรากฏตัวบรรยากาศภายในท้องพระโรงหลวงนั้นเย็นเยียบประดุจถูกโอบล้อมด้วยน้ำแข็งพันปี แสงแดดยามสายที่สาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลักสลับสีส่องกระทบละอองฝุ่นที่ปลิวคว้างในอากาศ ทว่าแสงเหล่านั้นกลับมิได้ช่วยให้ความเหน็บหนาวในใจของผู้คนจางลงแม้แต่น้อยเซียวจวินถูกคุมตัวเข้ามากลางโถงกว้างด้วยสภาพที่สะบักสะบอมจากการถูกจองจำ ทว่าเงาร่างของเขากลับดูสูงใหญ่และมั่นคงเกินกว่าจะเป็นเพียงพรานป่าธรรมดา โซ่ตรวนเส้นหนาที่ล่ามทั้งข้อมือและข้อเท้าส่งเสียงเหล็กกระทบพื้นหินอ่อนดังเคร้ง... เคร้ง... เป็นจังหวะที่บีบคั้นหัวใจผู้ที่ได้ยิน ทุกย่างก้าวของเขามั่นคง สง่างามและไม่มีร่องรอยของความหวาดขยาดต่อความตายที่รออยู่เบื้องหน้าบนบัลลังก์มังกรทองอร่ามที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือบันไดหินอ่อนพระเจ้าหลวงมู่ฉางเฟิง ประทับนั่งด้วยท่วงท่าดุจพญาเสือโคร่งที่ซ่อนกรงเล็บ ดวงตาคมกริบเย็นชาจดจ้องลงมายังบุรุษเบื้องล่าง ข้างกายมี ไทเฮาที่ประทับนิ่งทว่านัยน์ตากลับสั่นระริกด้วยความกังวล ขณะที่ฮ่องเต้มู่หยางและฮองเฮาเสี่ยวชิงต่างเฝ้ามองเหตุการณ์นี้ด้วยลมหายใจที่หนักอึ้ง"คุกเข่าลง" ทหารองครักษ์ตวาดลั่นพร้อมใช้ด้ามห

ตอนที่140ข้าวต้มรำลึกสมรภูมิบรรยากาศในท้องพระโรงยามเช้าตรู่เต็มไปด้วยความกดดันที่มองไม่เห็น ขุนนางนับร้อยยืนนิ่งสงบประดุจรูปปั้นหินสายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ทางเดินกลางโถง เซียวจวิน เดินเข้ามาพร้อมกับชามดินเผาใบเล็กที่ดูไร้ราคา ท่ามกลางชามทองคำและเครื่องเงินที่วางประดับอยู่รายรอบ กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยมาจากชามนั้นไม่ใช่กลิ่นเครื่องเทศราคาแพง แต่มันคือกลิ่นหอมกรุ่นของธัญพืชคั่วและไอความร้อนที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นอย่างประหลาดพระเจ้าหลวงมู่ฉางเฟิง ประทับนิ่งบนบัลลังก์ สายตาเย็นชามองดูชามดินเผานั้นด้วยความฉงน"เจ้าพรานป่านี่หรือคือสิ่งที่เจ้าจะใช้แลกกับชีวิต ข้าให้โอกาสเจ้าปรุงอาหารเลิศรส แต่เจ้ากลับนำสิ่งที่ดูเหมือนอาหารคนยากมาถวายข้า"เซียวจวินคุกเข่าลงอย่างสง่างาม "ฝ่าบาทพะยะค่ะ รสชาติที่แท้จริงมิได้อยู่ที่ราคาของวัตถุดิบ แต่อยู่ที่ 'ความหมาย' ที่มันสื่อถึงใจ กระหม่อมขอถวายข้าวต้มสาลีป่ารำลึกสมรภูมิ เมนูที่อาจจะไร้ค่าในยามรุ่งเรือง ทว่าล้ำค่ายิ่งกว่าทองคำในยามมืดมิด"ทันทีที่ขันทีประคองชามไปวางเบื้องหน้า กลิ่นพริกพรานคั่วและข้าวสาลีป่าที่เคี่ยวจนงวดก็ปะทะเข้ากับจมูกของมู่ฉางเฟิง ทรงชะงัก