บททั้งหมดของ ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ลูกสองที่ยากจน: บทที่ 61 - บทที่ 70

ตอนที่43กำแพงในใจหลินหว่านเอ๋อร์ ท่ามกลางความเงียบสงัดของราตรีที่ไร้เสียงหัวใจของคนข้างกาย หลินหว่านเอ๋อร์จมดิ่งสู่ห้วงนิทราที่แสนทรมานในมโนภาพอันมืดมิด นางยืนอยู่หน้าประตูวังขนาดมหึมาที่สลักลวดลายมังกรทะยานฟ้า แผ่นหลังของบุรุษที่นางคุ้นเคยบัดนี้สวมฉลองพระองค์สีดำปักดิ้นทองอร่ามสง่างามเกินกว่าจะเอื้อมถึงมู่ฉางเฟิงก้าวเดินจากไปอย่างมั่นคงโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้นางยืนอยู่อีกฟากหนึ่งของกำแพงวังที่ค่อยๆ สูงขึ้นจนบดบังแสงตะวันนางพยายามจะตะโกนเรียกชื่อเขา แต่ลำคอกลับตีบตันไร้เสียง ยิ่งนางพยายามวิ่งตาม ขากลับยิ่งหนักอึ้งเหมือนถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนที่ชื่อว่า ฐานันดรทันใดนั้นเงาร่างของเขาก็เลือนหายไปในเงามืดของตำหนักอันเย็นเยือก ทิ้งไว้เพียงปิ่นหยกขาวที่หักสะบั้นลงบนพื้นหิมะ หลินหว่านเอ๋อร์สะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงหอบหายใจกระชั้นชุก เหงื่อเย็นเยียบซึมไปตามไรผม นางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า ความอ้างว้างพุ่งเข้าจู่โจมหัวใจจนต้องขดตัวกอดเข่าสะอื้นไห้เบาๆ“มันคือความจริง ท่านไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว” นางพึมพำกับความมืดมิด ปิ่นหยกขาวที่วางอยู่ใต้หมอนยังคงเย็นเยียบเตือนสติว่า

ตอนที่45คำสารภาพกลางสายฝนมวลอากาศยามเย็นรอบหมู่บ้านชายแดนแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาทะมึนราวกับหมึกที่ถูกพู่กันยักษ์ป้ายลงบนท้องฟ้าเสียงฟ้าร้องครืนครั่นดั่งเสียงคำรามของสัตว์ร้ายที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านเมฆ ก่อนที่หยาดพิรุณหนาทึบจะกระหน่ำลงมาอย่างรวดเร็ว บดบังทัศนียภาพรอบร้านเรือนครัวสองหนานจนเหลือเพียงม่านสีขาวพร่ามัวหลินหว่านเอ๋อร์พยายามวุ่นวายอยู่กับการเช็ดเคาน์เตอร์ไม้ในครัว นางลงแรงขัดถูอย่างหนักราวกับจะใช้มันระบายความอัดอั้นที่จุกอยู่ที่อก ทว่าดวงตาเรียวกลับอดไม่ได้ที่จะเหลือบมองบานหน้าต่างหลังร้านที่เปิดแง้มไว้เพียงนิดท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ ร่างสูงใหญ่ของมู่ฉางเฟิงยังคงยืนนิ่งสนิทอยู่ใจกลางลานหินหลังร้าน เขาไม่ได้สวมเสื้อกันฝนหรือถือร่ม มีเพียงชุดผ้าหยาบสีตุ่นที่บัดนี้เปียกชุ่มจนแนบไปกับกล้ามเนื้อกำยำ น้ำฝนไหลรินจากปลายเส้นผมที่หลุดลุ่ย ผ่านสันกะโหลกและโหนกแก้มคมคายหยดลงบนพื้นหินครั้งแล้วครั้งเล่าใบหน้าของเขาซีดเผือดเพราะความเย็นจัดที่บาดลึกถึงผิวหนัง แต่ทว่านัยน์ตาคมกริบคู่นั้นยังคงทอดมองตรงมายังหน้าต่างครัวด้วยความแน่วแน่ที่มั่นคงกว่าขุนเขา“เหตุใดท่านต้องทำเช่นนี้ ท่านอ๋องผ

ตอนที่47ครัววอดวายยามเหม่า (เวลา 05.00 – 07.00 น.) ที่หมอกจางๆ ยังปกคลุมหมู่บ้าน แสงอาทิตย์ยังไม่ทันพ้นขอบฟ้า มู่ฉางเฟิงย่องเข้าไปในครัวด้วยฝีเท้าเงียบกริบดุจเงาพยัคฆ์ ในมือของเขากำตำราทำอาหารเล่มเล็กที่แอบให้จงซิ่น ไปหาซื้อมาจากตลาดในตัวเมือง เขาหมายมั่นปั้นมือว่าวันนี้เป็นวันครบรอบที่เขามาอยู่ที่นี่ จึงอยากทำผัดหมี่อายุยืนเพื่อเป็นการง้อและขอบคุณหลินหว่านเอ๋อร์ที่ยอมให้เขาอยู่ต่อ“เส้นหมี่ต้องลวกให้นิ่มพองาม” มู่ฉางเฟิงพึมพำกับตัวเองพลางจ้องเขมรไปที่เส้นหมี่แห้งราวกับมันเป็นแผนที่ยุทธศาสตร์สงคราม“จากนั้นตั้งกระทะให้ร้อน ใส่พริก กระเทียม และความจริงใจลงไป” เขาหยิบตะหลิวขึ้นมาถือมั่น ท่าทางองอาจราวกับกำลังกุมดาบอาญาสิทธิ์จงซิ่นที่แอบตามมาคอยอารักขาเดินเข้ามาหาด้วยสีหน้าหวาดหวั่น“ท่านอ๋องกระหม่อมว่าท่านให้แม่นางหลินสอนดีกว่าไหมพ่ะย่ะค่ะ ทรงถือตะหลิวเหมือนถือดาบเช่นนั้น กระหม่อมเกรงว่ากระทะเหล็กของนางจะทะลุเสียก่อนจะทันได้กินนะพ่ะย่ะค่ะ”“เงียบนะจงซิ่น ข้าเคยบัญชาการกองทัพนับหมื่น สยบแคว้นน้อยใหญ่มานักต่อนัก แค่ผัดหมี่ชามเดียวจะยากสักแค่ไหนเชียว” มู่ฉางเฟิงถลึงตาใส่พลางจัดแจงวางมา

ตอนที่49ศึกชิงนางเช้าวันใหม่ที่เรือนครัวสองหนานดูจะคึกคักเป็นพิเศษ เมื่อคุณชายเหวินกลับมาอีกครั้งพร้อมชุดผ้าไหมสีม่วงมันวับฉลุลายทอง หวังจะมาแก้ตัวและแสดงอำนาจเงินต่อหน้าหลินหว่านเอ๋อร์ มู่ฉางเฟิงที่บัดนี้สวมวิญญาณพ่อบ้านล้างจานเต็มตัว ยืนกอดอกมองแขกผู้ไม่ได้รับเชิญด้วยสายตาเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม“อ้าว!!! ท่านคุณชายเหวิน วันนี้มาเร็วนะขอรับ” มู่ฉางเฟิงเอ่ยเสียงทุ้มพลางผุดยิ้มเจ้าเล่ห์“เชิญนั่งที่โต๊ะพิเศษที่ข้าจัดไว้ให้เลยขอรับ รับรองว่าท่านจะได้รับบรรยากาศที่ร้อนแรงกว่าใครในร้าน”เขานำทางคุณชายเหวินไปยังโต๊ะไม้ตัวเล็กที่ตั้งอยู่มุมอับที่สุดของร้าน เป็นมุมที่แสงแดดจ้าส่องย้อนลงมาพอดี แถมยังติดกับเตาไฟหลังร้านจนไอความร้อนแผ่ซ่าน“ที่นี่แหละเหมาะกับท่านที่สุด” มู่ฉางเฟิงกล่าวพลางขยับเก้าอี้ให้ เจ้าชายเหวินขมวดคิ้ว“ทำไมมันร้อนเช่นนี้ แล้วแดดก็น่ารำคาญตาข้านัก”“โธ่!!! คุณชายเหวินแสงแดดคือสิริมงคลนะขอรับ ส่วนความร้อนจากเตา นั่นคือกลิ่นอายแห่งความขยันที่หว่านเอ๋อร์ชอบที่สุด” มู่ฉางเฟิงพูดหน้าตายพลางขยิบตาให้ อาเป่าที่ยืนดูอยู่ใกล้ๆ อาเป่าเข้าใจทันทีจึงเดินเข้าไปเสริม“ใช่ขอร

ตอนที่51อาเหมยกับราชโองการสายฟ้าแลบเช้าที่สดใสหลังผ่านพ้นเหตุการณ์ลอบเผาร้าน ตลาดในหมู่บ้านชายแดนคึกคักไปด้วยผู้คน แต่ที่สะดุดตาที่สุดกลับเป็นร่างสูงใหญ่ของมู่ฉางเฟิงที่บัดนี้ยอมสละภาพพจน์ท่านอ๋องผู้เคร่งขรึม กลายมาเป็นท่านพ่อผู้ตามใจลูกสาวอย่างที่สุดเขาย่อตัวลงให้อาเหมยน้อยปีนขึ้นไปขี่คอแกร่ง มือเล็กๆ ของเด็กหญิงกอดรอบศีรษะเขาไว้แน่นพลางชี้ชวนดูนั่นดูนี่ด้วยความตื่นเต้น“ท่านพ่อเจ้าขา ข้าอยากกินถังหูลู่ร้านนั้นเจ้าค่ะ” เสียงใสๆ สั่งการประดุจแม่ทัพตัวน้อยมู่ฉางเฟิงหัวเราะร่าพลางก้าวยาวๆ ไปตามทิศที่มือน้อยชี้ โดยมีต้ากู่เดินหน้าแดงหอบแฮกๆ อยู่ข้างหลังในมือและบนบ่าของต้ากู่เต็มไปด้วยตะกร้าสานที่บรรจุทั้งตุ๊กตาผ้า ของเล่นไม้ และขนมขบเคี้ยวจนแทบมองไม่เห็นทาง“ท่านพี่มู่ ข้าน้อยว่าเราซื้อเยอะไปหรือไม่ขอรับตะกร้าจะแตกแล้วขอรับ ต้ากู่บ่นกระปอดกระแปดแต่ก็ยังยอมหามตามหลังมาอย่างซื่อสัตย์ มู่ฉางเฟิงไม่สนใจเขาหยิบถังหูลู่ขึ้นให้อาเหมยอย่างทะนุถนอม“อร่อยไหมอาเหมย” เด็กหญิงพยักหน้าหงึกหงักจนน้ำตาลเปื้อนแก้มของมู่ฉางเฟิง“ท่านพ่อเลอะเป็นแมวเลยเจ้าค่ะ” นางหัวเราะคิกคักพลางใช้มือน้อยๆ