All Chapters of ถ้าจะรัก ภพชาติก็แค่ปากซอย: Chapter 11 - Chapter 20

คนที่นั่งอยู่บนตักด้วยท่าทางหมิ่นเหม่ทำหน้ากระอักกระอ่วน ครั้นจะดิ้นมากๆ ก็กลัวว่าร่างกายจะเสียดสีกันเกินงาม จึงได้แต่พึมพำประโยคเดิมออกมา “ปล่อย” “ไม่ ข้าไม่ปล่อย ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไปเป็นอันขาด อยู่กับข้านะลู่อวี๋ อยู่กับข้าจนกว่า…” เสียงเขาเว้าวอน แต่แล้วจู่ๆ ก็หยุดชะงัก ทำเอาคนฟังถึงกับขมวดคิ้ว แน่นอนว่าเธออยากรู้ “จนกว่าอะไร” “ช่างเถอะ” ดูเหมือนคำนี้ของเขาจะทำให้ความอยากรู้ของเธอทวีคูณขึ้นมาอีก “ช่างได้ไง ช่างไม่ได้ ท่านมาทำให้ข้าอยากรู้ แล้วจู่ๆ จะทิ้งข้าไว้กลางทางเนี่ยนะ ข้าไม่ยอมหรอก” คนถูกคาดคั้นเอาคำตอบลอบยิ้มทันที “ถ้าไม่ยอม ก็อยู่เพื่อหาคำตอบกับข้าที่นี่ อยู่กับข้าได้ไหมลู่อวี๋” เขาจับจ้องมาที่เธอด้วยสายตาเว้าวอนอีกครั้ง “เอ่อ…คือ” เธออึกอักและสับสนกับคำขอนี้ โดยเฉพาะเมื่อคนขอค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาใกล้ๆ และก่อนที่หน้าจะชนกัน เธอก็รีบยกมือขึ้นมาดันหน้าเขาเอาไว้ แล้วรีบขืนตัวออกมาด้วยความประดักประเดิด “ข้าว่า…ข้าไปอาบน้ำดีกว่า” คนที่กำลังประหม่ารีบหันหลังให้ แต่ก่อนจะทันได้ก้าวออกไป เรียวแ

“ทำไมไม่เรียก” สีหน้าเขาเข้มขึ้นราวกับไม่ชอบใจที่เห็นเธอเดินกะเผลกออกมาแบบนั้น “ข้าไม่ได้เป็นอะไรมาก เรารีบไปกันเถอะ ป่านนี้อีอีคงเตรียมมื้อเย็นไว้รอแล้ว” เธอบอกแล้วทำท่าจะก้าวขาเดินนำ แต่ก็ต้องร้องอุทานเสียงดัง “ว้าย!” ตัวเธอลอยหวือขึ้นมาอยู่ในอ้อมแขนแกร่งอีกครั้ง “ทำอะไรของท่านเนี่ย ปล่อย…ข้าเดินเองได้” แน่นอนว่าเธอไม่อยากให้คนใช้เห็นเธอออกไปในสภาพถูกอุ้มแบบนี้ “จะให้เจ้าเดินออกไปในสภาพคล้ายคนพิการเช่นนั้น ข้าคงทนดูมิได้ ถือซะว่าข้าช่วยเพื่อเอาบุญแล้วกัน” “ข้าไม่ได้ขอให้ท่านช่วย อีกอย่างสภาพข้าก็ไม่ได้น่าเวทนาขนาดนั้นสักหน่อย เพราะฉะนั้นปล่อยข้าได้แล้ว” เธอกระซิบเสียงเขียวพร้อมกับพยายามดิ้นขลุกขลัก เพื่อหวังให้เขาปล่อย “อย่าดิ้น ทางที่ดีเจ้าควรอยู่นิ่งๆ จะดีกว่า หากร่วงลงไปกับพื้นอีกครั้ง ข้าคงรับประกันไม่ได้ว่าขาเจ้าจะอยู่ในสภาพเดิมได้” ดูเหมือนคำขู่ของเขาจะได้ผลชะงัด เมื่อเธอชะงักตัวแข็งทื่อแทบไม่กล้าขยับ ทำเจ้าของอ้อมแขนถึงกับลอบยิ้มก่อนพาเธอเดินออกไป ตกดึกในคืนเดียวกัน หลังจา

“หากเจ้ายังเคลือบแคลงสงสัย ก็คงต้องให้ฟาหยางมาเปิดให้ดูอีกคน” ไม่พูดเปล่า แต่ท่านผู้เฒ่ายังยื่นกล่องไปด้านหน้า ทำให้ฟาหยางต้องรีบรับเอาไว้ จากนั้นก็พยายามเปิดให้เธอดู และแน่นอนว่าเขาเองก็เปิดมันไม่ได้เหมือนกัน “ถึงตาเจ้าแล้ว” ฟาหยางยื่นกล่องในมือไปให้ ในขณะที่เธอก็มองมันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แต่ก็รับมันไว้ในที่สุด “แล้วถ้าหากว่าข้าไม่ใช่เจ้าของมันอย่างที่พวกท่านเข้าใจล่ะ” เธอมองกล่องในมือด้วยความกังวล “ไม่ว่าเจ้าจะใช่หรือไม่ใช่เจ้าของ ทุกอย่างจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ข้าจะยังอยู่กับเจ้าไม่ไปไหน” เขาบอกพลางจับไหล่ทั้งสองข้างของเธอ และดูเหมือนน้ำหนักมือที่บีบลงมาจะทำเอาคนถูกบีบถึงกับใบหน้าเหยเก ประหนึ่งว่าเขาเองก็กังวลไม่น้อยไปกว่ากัน “ข้าเจ็บ” เสียงครางเบาๆ ทำให้เขาต้องรีบปล่อยมือแล้วเอ่ยขอโทษเบาๆ หญิงสาวมองหน้าเขาก่อนจะค่อยๆ เปิดกล่องที่อยู่ในมือ กระทั่งกล่องนั่นถูกเปิดออกอย่างง่ายดาย ท่ามกลางสายตาที่ลุ้นระทึกของคนทั้งคู่ แน่นอนว่าพวกเขาพิสูจน์ด้วยตัวเองมาแล้วว่าไม่ใช่ใครก็เปิดได้ และตอนนี้คนที่เปิดมันได้ก็ยืนอยู่

‘เสียแรงที่ข้ารักและไว้ใจท่าน แต่ท่านกลับตอบแทนความรักด้วยการทำลายหัวใจของข้า บัดนี้ข้าจะขอทำลายทุกความทรงจำที่มีต่อท่าน ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหนข้าจะไม่ขอจดจำคนใจร้ายเช่นท่าน’ เสียงของสตรีที่เต็มไปด้วยความเจ็บแค้นชัดเจนอยู่ในโสตประสาท โดยเฉพาะเมื่อความเจ็บนั้นมันส่งผ่านมาถึงเขาโดยตรง‘สวรรค์เบื้องบนได้โปรดฟังคำร้องขอจากข้า บัดนี้ข้าจะขอสาปแช่งให้ชายผู้นั้นได้รับความเจ็บปวดและจมอยู่กับความทุกข์ทรมานไปทุกๆ ชาติให้เขาเจ็บปวดยิ่งกว่าข้าเป็นร้อยเท่าพันเท่า ให้ความเจ็บปวดของข้าในวันนี้ฝังลึกอยู่ในใจเขาอย่าได้ลืมเลือนไปทุกภพทุกชาติ ฝูเฟยเทียนท่านจงมองข้าให้เต็มตา มองความเจ็บปวดของข้าและจดจำมันให้ขึ้นใจ ดวงตาคู่นี้จะเป็นสัญลักษณ์แทนความเจ็บปวดของข้า บัดนี้ข้าขอมอบมันแด่ท่าน’ สิ้นเสียง หญิงสาวคนดังกล่าวก็ควักดวงตาทั้งสองข้างของตัวเอง “กรี๊ด…!” เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด แน่นอนว่ามันบาดลึกและทำให้คนที่นึกถึงพลอยเจ็บปวดไปด้วย กระทั่ง…เสียงเรียกซ้ำๆ ของหญิงสาว ก็ปลุกให้เขาตื่นจากภวังค์ความทรงจำในอดีต “ฟาหยางๆ ท่านเป็นอะไรรึเปล่า” ฝูฟาหยางสะดุ้งน้อยๆ

“บุรุษอายุมากกว่าก็ไม่เห็นจะแปลก อย่างน้อยก็เป็นที่พึ่ง อีกทั้งยังเป็นหัวหน้าครอบครัวให้แก่สตรีได้ สามีภรรยาบ้านไหนก็เป็นเช่นนี้ หาได้ผิดแผก” “อืม! ไม่แปลกก็ไม่แปลก ห่างกันแค่รอบเดียว คิดซะว่าหาเพื่อนให้พ่อแล้วกันเนอะ ฮ่าๆๆ” เธอแกล้งยั่วอย่างสนุกปาก แต่ดูเหมือนคนถูกยั่วจะไม่สนุกด้วย “ใช่สิ ชายสูงวัยอย่างข้า ไหนเลยจะสู้หนุ่มฉกรรจ์วัยเดียวกันได้ เจ้าเองก็คงชอบเช่นนั้นมากกว่า” น้ำเสียงติดจะแง่งอนของเขาทำเธอเลิกคิ้วหยั่งเชิงก่อนพูดต่อ “แต่ข้าชอบบุรุษที่เป็นที่พึ่งให้ข้าได้มากกว่านะ” เธอตอบแล้วก็แสร้งเฉไฉด้วยการหันไปอีกทาง “หมายความว่า…เจ้าชอบข้า” “คิดไปเอง ข้าไม่ได้พูดสักคำว่าชอบท่าน” เธอปฏิเสธเสียงสูง แต่การถูกจับจ้องประหนึ่งคนทำความผิดก็ทำให้อดประหม่าไม่ได้ จึงพยายามจะเดินไปอีกทาง แต่ก็ถูกฉุดแขนกลับมาอีกจนได้ “อุ๊ย!” แรงฉุดที่ทำเอาเซมาปะทะกับอกแกร่ง ทำเธอเผลออุทานเสียงดัง ก่อนจะกลายเป็นใจสั่นเพียงเพราะเสียงนุ่มทุ้มของเขา “จะไปไหน” อีกครั้งที่เขาจงใจก้มลงมาใกล้ๆ “ดะดึกแ